Untitled

İYİ ŞEYLER DÜŞÜNÜP MUTLU OLAYIM DİYORUM SONRA BAKIYORUM Kİ DÜŞÜNECEK İYİ BİR ŞEY KALMAMIŞ HAYATIMDA..

ben sizinle her şartta ve her mekanda, her yere yürüyebilecek bi insan değilim. ben ne olursa olsun yanınızda kalacak kişi değilim. sizi hep affedecek kişi, o ben değilim. benim kendi yolum var. kendi taşlarım. engellerim ve uçurumlu denizlerim. ben bir yere kadarım. aslında siz de öylesiniz. benden betersiniz. tek fark siz bir inkar çağında doğmuş, maske çeşmelerinden arıtmayla su içmiş çocuklarsınız. benimse umrumda değil hiçbir şey. ben damarıma dokunduğunuz, sınırıma yaklaştığınız, yapma diye dolu dolu gözünüzün içine bakarken bakışlarınızı kaçırdığınız, o taşlara basmak üzere olduğunuz yerde yanınızdan süzüle süzüle, bak tam karşıdan esasen daha güzelim. kim oluşunuz beni hiçbir zaman ilgilendirmedi. sizi çok sevişim. uğrunuza kendimi dahi yakışım. sözlerimden dönüşüm. adımı sanımı soyunup, size öyle, işte öyle sarılışım. ben sevince nevrim dönüyor ama siz bana alnınızda parıltılı simli fosforlu harflerle yanıp sönen “ben bunu hak etmiyorum” tabelasıyla geldiğinizde eyvallah diyorum, madem öyle; ben insanları dinlerim, onların laf olsun diye dediklerini bile dinlerim, sonra size hak vermemek için elimden geleni yapar ve sonra da siktir ederim. hiç etmeyecekmiş gibiydim oysa. oysa bu defa ben bile bak bu bi başka diyordum ölürüm de kararmaz. ama sizi kendimden gizli gizli aklamaktan sıkıldım. benim derdim bana yeterken sizinle uğraşmaktan ve sizin bunu benim bir görevimmiş gibi görmenizden sıkıldım. kendinizi camdan, beni demirden sanmanızdan yoruldum. yolun yarısında çıkardığınız çilelerden ki en iyi siz biliyorsunuz o yolun beş katını siz sırtımdayken geçerdim. ama ne yazık. her hikayenin sonunda ben sizden gitmiş o piç olacağım. kimse oraya gelene kadar sizin benim belimi kırmış olmanızla ilgilenmeyecek. siz mağdur olacaksınız hep ben zalim. çünkü benim yedi kat cehennemin ehli. siz, benim güzel dostlarım, en merhametli cennet mensupları. biliyor musunuz benden güzel düşman olur. benim düşmanlarım sever beni. ben eğlenceli kızımdır. ayıp ne bilirim. günah ne bilirim. bunları bir geçelim diyeceğim yeri bilirim. hepsi sever beni. ben bazılarını severim. o bazıları benim gibidir. bir bıçağı saplarken bile onurlandırırlar beni. şimdi ben artık bazılarınızla ve muhtemelen bir süre sonra da geri kalanınızla dost olmayacağım. ama bu demek olmayacak ki artık düşmanız. benden size artık, allahın selamı bile yok.

bana çok geç kaldın. bir yol kadar değil, bir dağ, bir şehir, bir ülke kadar değil, bana bir ölüm kadar geç kaldın. şimdi istediğin yere sür atları, ben toprağına çiçek bırakılacak kadın değilim.

anlaşılmak istemiyorum. çünkü gördüm, birinin ciğerinizi bile bile deşmesi, bilmeden yapmasından betermiş. ne hissedeceğimi benden iyi biliyordun ama durmadın işte.

Koca koca yangınlara kafa tutarsın da göğsünde ki mumu söndürmeye gücün yetmez.

“…beni böyle ortada bırakışını hiç unutmayacağım.”

Bu hayatta en büyük kaybedenler, bekleyenler. Beklemeyin birader. Ya peşine düşüp, gidip alacaksanız. Ya da ipi keseceksiniz. Ortası olmayacak.

Anlayacak ve anlatacak kimsen olmayışının farkına vardığın o an.