Wave’s on my hair

Έτσι ξύπνησα σήμερα. Σε ένα εργαστήριο χημείας. Γνώριμο και κάπως ξένο ταυτόχρονα. Με τις ογκομετρικές φιάλες του, τους δοκιμαστικούς σωλήνες και όλα αυτά τα όργανα για ένα τέλειο πείραμα. Ήταν γεμάτο κόσμο. Κόσμο έτοιμο για το επόμενο πείραμα. Κομπιάζω για λίγο, και μια σκέψη περνάει από το μυαλό μου… πείραμα από αυτούς ή πάνω σε αυτούς; Περίεργη σκέψη. Θυμάμαι αποκόμματα από βιβλία που είχα κατά καιρούς διαβάσει για πειράματα πάνω σε ποντίκια. Ήξεραν άραγε αυτά τι τα περίμενε; Ξέρουμε άραγε εμείς τι μας περιμένει; Μπορούμε να κάνουμε κάτι για αυτό; Για την χαρά και για την λύπη μας; Ποίος ξέρει και τι σημασία έχει εδώ που τα λέμε...

Ανοίγω το βιβλίο με το πείραμα. Βλέπω τον τίτλο: ΝΤΟΠΑΜΙΝΗ* στον ανθρώπινο οργανισμό.

Κοιτάζω γύρω μου αναστατωμένη. Δεν πρέπει να συμμετάσχω σε αυτό το πείραμα. 

Πρέπει να βρω τρόπο να αλλάξω το δείγμα μου με κάποιου άλλου. Βλέπω ένα ζευγάρι δίπλα μου. Η πρώτη μου σκέψη να μπερδέψω το δικό μου δείγμα με το δικό τους. Όχι ,όχι θα ήταν άδικο. Μπορεί και να δημιουργηθεί μεγάλη παρεξήγηση.

Κοιτάω πιο πέρα και βλέπω μια παρέα παιδιών που γελάνε. Ίσως να μπερδέψω το δείγμα μου με τα δικά τους… Όχι, όχι μπορεί να καταστρέψω κάτι όμορφο που πάει να δημιουργηθεί δειλά- δειλά, μέσα από σκυφτά βλέμματα και ντροπαλά χαμόγελα.

Ξανακοιτάω γύρω μου ακόμη μια φορά… σκέφτομαι να φύγω από το εργαστήριο πριν αρχίσει το πείραμα.

3,2,1 ξεκινάμε!!! Η φωνή του υπεύθυνου πειράματος. Τα χέρια μου τρέμουν. Κλείνω τα μάτια μου με την ελπίδα ότι όταν τα ανοίξω δεν θα είμαι πια εκεί. Προσεύχομαι από μέσα  μου για ένα θαύμα. Καιρό τώρα προσεύχομαι γι’ αυτό το θαύμα μα δεν έχει αλλάξει τίποτα. Πίστευα με τον καιρό ότι τα πράγματα θα γίνονταν καλύτερα, άλλα μάταια.  Βάζω τα δυνατά μου. Χαμογελάω (ή τουλάχιστον προσπαθώ).

Ακούω τότε τη φωνή του υπεύθυνου να με φωνάζει. 

Ήρθε η σειρά μου… παραδίδω το δείγμα.

Τα λεπτά φαίνονται αιώνες ολόκληροι. Μου έρχονται τότε στο μυαλό γεγονότα από το παρελθόν μου. Στιγμές βαμμένες με χρώματα. Κόκκινο, κίτρινο, πράσινο, μοβ…χαρά, χαμόγελα...και τότε έρχονται και άλλα χρώματα. Καφέ, γκρι, μαύρο, κι άλλο μαύρο και ξαφνικά όλα μαυρίζουν στο μυαλό μου. Πώς κατάφερα να βάλω τόσο μαύρο μέσα μου, εκεί που όλα έμοιαζαν ουράνιο τόξο;

Τότε νιώθω ένα άγγιγμα στον ώμο. Τινάζομαι ξαφνιασμένη και βρίσκομαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου. Κοιτάζω γύρω μου αλλά κανένας. Ποιος φύλακας άγγελός μου άραγε να με έβγαλε απ’ αυτόν τον εφιάλτη;

Ανακουφισμένη πια σκέφτομαι: Ένα όνειρο ήταν. Δε θα το μάθουν ποτέ το μυστικό σου. Ξέρεις να χαμογελάς πολύ καλά. Ξέρεις να το κρύβεις ακόμα καλύτερα απ’ολους.

Ήρεμη κλείνω τα μάτια μου ξανά. Κάπου στο βάθος του μυαλό μου ακούω μια φωνή να λέει: τα αποτελέσματα σας βγήκανε. Τον τελευταίο χρόνο έχετε σχεδόν μηδενικά επίπεδα ντοπαμίνης στον οργανισμό σας… Κάντε κάτι πριν να ‘ναι πολύ αργά.

Και κάπου μέσα μου αναρωτιέμαι: Κι αν είναι ήδη;;

*Η ντοπαμίνη είναι απλή οργανική ουσία που ανήκει στην οικογένεια των κατεχολαμινών. Έχει δειχθεί ότι το σύστημα της ντοπαμίνης ενεργοποιείται σε στιγμές απόλαυσης και καλής διάθεσης. Σχετίζεται με το συναίσθημα του έρωτα και της αγάπης.

Κάποτε ήταν ένα κορίτσι. Είχε και αυτό τον δικό του κόσμο. Είχε και ένα μεγάλο σφυρί. Με αυτό το σφυρί προσπάθησε να γκρεμίσει τα τείχη του αγοριού.

Στην αρχή άνοιξε μια μικρή τρύπα. Μια αχτίδα φωτός μπήκε τότε από εκεί μέσα. Το αγορι τρόμαξε. Τρόμαξε πολύ. Όμως, ένιωσε τη ζέστη από την αχτίδα και του άρεσε. Του χάιδεψε το πρόσωπο τόσο γλυκά, που δεν διαμαρτυρήθηκε όταν το κορίτσι συνέχισε να σπάει τα τείχη και να μπαίνει όλο και πιο μέσα στο βασίλειό του.

Το αγορι με το κορίτσι γίνανε καλοί φίλοι. Αρχίσανε να κάνουμε πολλά πράγματα μαζί και να σπάνε τα τείχη τους παρέα. Έτσι ο καιρός περνούσε και περνούσε. Κάποια μέρα το κορίτσι αποφάσισε να φύγει. Κοίταξε πέρα από το βασίλειο που είχανε φτιάξει μαζί και αναρωτήθηκε τι να υπάρχει άραγε πέρα από αυτό. Έτσι πήρε την απόφαση να πάει να το ανακαλύψει. Όταν το αγόρι το ´μαθε, τα χασε. Δε ήθελε να την αφήσει να φύγει. Όμως αυτή έφυγε. Και έμεινε ξαφνικά μόνος του, σε ένα άδειο βασίλειο με γκρεμισμένα τείχη. Ανοιχτό σε κινδύνους και απειλές. Άμαθος σε αυτήν την αβεβαιότητα του να ´σαι μόνος.

Κανείς δε ξέρει τι απέγιναν μετά από αυτό. Το αγόρι, ίσως προσπάθησε να ξαναχτίσει τα τείχη του. Ίσως, αυτή τη φορά πιο σταθερά. Ίσως και να προσπάθησε να φτιάξει ένα νέο βασίλειο μαζί με άλλη παρέα. Όπως και να χει όμως, ένα είναι σίγουρο…πως κάποτε τον άγγιξε η ζεστασιά του ηλίου, της χαράς και της ευτυχίας που λίγοι έχουν την τύχη να την νιώσω τόσο δυνατά. Ποιος ξέρει αν το κορίτσι αυτό ανακάλυψε χαμένους κόσμους εκεί που πήγε… Αν τα βρήκε οπως τα περίμενε ή όχι… το σίγουρη είναι πως μια φορά και έναν καιρό ήταν ενα αγορι και ενα κορίτσι που είχανε ενα βασίλειο δικό τους, μεγάλο και όμορφο, με δράκους και ιππότες, και πολλά πολλά άδεια μπουκάλια ραντλερ.

Ήταν χάραμα.

Ένας απαλός άνεμος με ξύπνησε γλυκά,

σα που νόμισα πως ήτανε άγγιγμα ανθρώπινο. Να μου μεριάσει τα μαλλιά και ένα φιλί στο μέτωπο.

Άνοιξα τα μάτια μου.

Κοίταξα... μα το κρεβάτι δίπλα μου άδειο,άδειο!! Ούτε σκιά για συντροφιά δεν είχα.

Έπεσε το βλέμμα μου στο ταβάνι ( καθώς αναζητούσα το ανοιχτό παράθυρο ή τη σχισμή που αδίστακτα τούτη η πνοή ανέμου με τάραξε από τον γαλήνιο ύπνο μου).

Μα να εκεί στο ταβάνι! Για δες. Είχα τα αστέρια συντροφιά. Τι όμορφα που φώτιζαν. Θαρρώ πως με ζεσταίναν κιόλας.

Άπλωσα τα χέρια μου για να πιαστώ και να με πιάσουν. Να ταξιδέψω μακριά.

Ε αστέρια!! Αστέρια πιάστε με, πάρτε με από εδώ...

Ώρα πολύ πάλευα, προσπαθούσα και αγωνισουσα ανίκανη να πλησιάσω.

Κάποια στιγμή εκει που πάλευα εξαντλημένη, με λυπηθήκανε και μου ‘πανε: «Αδικα προσπαθείς. Εσύ δεν έχεις πια φτερά για να μας φτάσεις, και μείς μα δες μας!!! δεν είμαστε δα κι αληθινά. Τι πολεμας;; Νομίζεις σώθηκε κανείς με αυταπάτες;».

Γιατί αυτό προσπάθησα να αγγίξω.

Μια αυταπάτη νυχτερινού ουρανού...