TIRMANAC

Rotada geçen süre: 14.5 saat

Hava: Açık, yukarıda sert rüzgarlı

Çanakkale Asos’ta 5 gün hoşaf gibi olduktan sonra, Chamonix sonrası tekrar dağa gitmeye artık hazırdım. Gireceğimiz rotanın ilk uzun duvar adayımız olduğunu bilmeden önce, böyle söylüyordum yani...

Uzun süren bir araç yolculuğu sonrası yorgun ama çok rahat bir biçimde Sokullupınara vardık. Alpinizm böyle bir şey işte ulan! nidalarıyla matları arabanın yanına serip biraz kestirdikten sonra rotayı kesmek üzere biraz yükseldik. Fakat, heyhat! Bir rotanın girişi bu kadar mı kolpa tarif edilir!!! En az bir saat rotanın karşısı olduğunu sandığımız yerden rotayı kestik, görüntü aldık, rotanın içinde kafamızda ilerledik. Güneş batarken kampa doğru dönüyorduk, kafamızda çarşaklar kadar soru işaretleriyle...

Rota 8 ip boyu ve 5.5 saat olarak verilmiş ORDOS tayfası tarafından, Tunç Fındık da kitabına aynen böyle aktarmış. Biz de buna dayanarak, geceki görece kötü uykunun ve sabaha kahvaltılık almayı unutmuş olmamızın da verdiği moral bozukluğu ile tahminimizden yaklaşık 1.5 saat sonra, 7.30 gibi kamptan çıktık. Kamp alanında tanıştığımız patika koşucusu arkadaşa da en geç öğlenden sonra tekrar kampta olacağımıza dair bilgi verdik muhabbet arasında. Sonrası biraz enteresan. Bir önceki akşamüstü şurası olabilir dediğimiz her yerden yarım saat daha ötede bir kulvar girişinden başladık ancak 8.30′a doğru rotaya. İp boylarının tariflerindeki tutarlılıkla iyi de yapmışız diyorum ama, oraya gidişimizin tek sebebi rotayı tarif eden ekibin kamptan çıkış ve rotaya giriş saatlerini tutturma çabamız; az daha gitsek kuzeybatıya girecektik hatta. 

Rotaya kulvarvari bir yerden girip yaklaşık 100 m kadar serbest yükseldik, rotanın tarifinde zerre bahsedilmemesine rağmen. Yanlış bir yerdeysek de kulvarı çıkar daha basitçe varırız zirveye en kötü, ne yapalım, diyorduk. Sonra bir yerde, eh artık burda ip açsak mı ne, dedik ve ben başladım:

1. ip: IV+/V-, 45-50 m

Kulvarın devamı, yatık geniş çatlağımsı/bacamsı giriş etabı. Emniyet imkanı kısıtlı ama rahat bir ip boyu. 

2. ip: IV+, ilk 10-15 m sonrası III, 45-50 m

Yine kolay bir ip boyu. Buradan sonra kısa bir süre daha serbest yükseldik. 

3. ip: V-/V, 50 m

Beni mental olarak göçerten ip boyu. Sağı seçerek baca+baca şeklinde gideceğime, aşağıdan Mehmet’in de yönlendirmesiyle, daha kolay olduğunu düşünüp ilk bacadan sonra sola kaydım; kaymaz olaydım. Sola kayılırsa emniyet imkanı limit durumunda sıfıra gidiyor, en sonda sağa kayarken de bir film şeridi durumları yaşanmıyor değil. Bir de sağa kaymam gerektiğini biraz gereksiz yükseldikten sonra farkettim, hoş olmadı.

Arada biraz serbest gittiğimiz, biraz da ip boylarını uzun tuttuğumuz için, tarife de dayanarak, yukarı bakınca pek inanamasak da, 4 ip boyumuz kaldığını düşündüğümüzden liderliği Mehmet devraldı. Yorgunluk da yavaştan kendini göstermeye başlıyordu...

4. ip: V, 45 m

Boşluklu bir sağa geçiş sonrası çok rahat emniyetli, dik bir baca soldaki kovuğa kadar tırmanılıyor. Bacanın başlarında biraz oynayan, benim de ekstra oynattığım ama halen sabit bir sikke mevcut.

Burada saat biraz geç olmaya başladığından, ya dönsek mi acabalar başlamıştı, ama bir yandan tüm ip boylarını ip inişiyle inecek olmamız, diğer taraftan da daha saatin görece erken olması bize bunu yapmamak için gerekli cesareti veriyordu. Mehmet devam etti.

5. ip: 4+, bir yerde sert bir çatlak geçişi var, 45 m.

Rahat bir ip boyu. Bu sefer de bir yerde Mehmet sağa kaçtığından çok sıkıntı yaşadı. Yolda “Yusuf” yazılamaları gördüm. 

6. ip: IV/IV+, 50 m

Yine rahat bir ip boyu fakat artık yorgunluk ve sıcak bizi cacık etmeye başladı. Etrafta rapordan tanıdık şeyler görüyoruz fakat devamı pek hissedemiyoruz da...

7. ip: IV, 50 m’den biraz fazla

İşte burası patladığımız yer. Artık dikkatler iyice dağıldı. Rotada bir yerden sırta bağlamamız gerektiği söylenilen ip boyu burası fakat zikzaksal bir geçişten bahsedildiğinden hafzalamız almadı, ayaklarımız gitmedi, Mehmet unuttu, nasıl derseniz... ve kaçırdık. Saat de 3′ü 4′ü bulunca artık sıkıntı elle tutulabilir bir noktaya geldi. 

8. ip: III/III+, 45-50 m

Kolay fakat takatksizlikten sıkan ip boylarının başlangıcı. Toplamda bitirmemiz gereken ip boyunda halen zirveyi açıkça görebileceğimiz bir uzaklıktayız. Moraller bozuldu tabii. Artık sazı ben aldım, biraz daha enerjiğim, koşturuyoruz. 

9. ip: III/III+, 45-50 m

Lider-artçı şeklinde gittiğimiz son ip boyu. Bitmiyor arkadaş...

Devamında running belay’le koşturuyoruz, gerçekten. Arada kaçış bulabilir miyiz umuduyla sağa sola bakınıyorum ama nafile, nereye çıktığını bilmediğimiz vadiler ya da gelmeye başladığımız kulvarın devamına çıkıyor her yol. Sonra zirveye kilitlenmişken çok sert bir kılçıktan geçerken Mehmet’e muhtemelen inişi yapmamız gereken, doğu beline inen minik duvarı gösteriyorum, Oraya doğru gitmeye karar verince, kılçıktan geri dönüyorum ve inişe geçiyoruz. Saat artık akşam 7'ye geliyor ve acele etmeliyiz. Zirveye halen ~ 2 ip boyumuz var. Ya rota tarifinden komple başka bir yere girdik ya da bu tarif gerçekten anlamsız. 

Murphy kanunları gereği ölümcül karışan ip bizi yarım saat uğraştırıyor. Tek sikkeden bir ip boyu iniyoruz, umarız bir daha inmemize gerek kalmaz diyerek çünkü ipi çekerken ilk ipin sonundan kesmemiz gerekiyor. Bir bu eksikti!

Koşturarak IV’lük sayılabilecek bir 50 m daha inip nihayet bele varıyoruz. Tek kafa feneriyle aşağı yukarı bir buçuk saat, çok susuz ve yorgun bir çarşak inişi sonunda önce suya, sonra Sokullu’ya akşam 10 sularında ulaşıyoruz: mutlu son.

Sokullu’ya varmadan evvel, kampta son haberleştiğimiz arkadaşın Mehmet’in arabasının plakasından ailesine ulaştığını ve jandarmaya kurtarma için haber verdiğini öğreniyoruz ve gerekli yerlere iyi olduğumuz haberini iletiyoruz. Kampta kendimize gelişin ardından zorlu eve dönüş yolculuğuna başlıyoruz.

Kendimize birkaç çıkarım:

- Rotayı iyice öğrenmek, bu bir rehber bile olsa tek bir tarife güvenmemek ve her koşulu hesaba katarak rotaya hazırlıklı girmek dağda en mühim bazı şeyler.

- Kamp alanındaki insanlarla iletişime girmek hayat kurtarıcı olabilir, kaçırmamak gerek.

- Sadece tırmanış değil, rota tabanından ne kadar yükselindiği çok önemli. Büyük kısmı dimdik olmasa da, biz farketmeden ilk uzun duvarımıza niyetlenmişiz aslında (~800 m). Bitiremeyip kendimizi hem fiziksel hem de mental olarak harab ettik ama mevzunun farkında olmakta fayda var. 

- Bu rota özelinde; rota güzel ama sürekli bölünen çatlak&baca sistemlerinden oluşuyor ve sürekli birini seçmeniz gerekiyor, normal olarak. Yanlış çatlağı seçmek her zaman rotayı değiştirmiyor fakat sürekli bir seçim halinde olmak bile vakit kaybetmeye sebep oluyor. Oldukça iyi çalışılması gereken, yazın ortasında bile farklı hava hallerini tadabileceğiniz bir rota. Sokullu’ya yakınlığı hoş fakat dikkatli olunmalı.

Oldukça geliştirici ama birazcık yıpratıcı da bir faaliyet oldu. Her şeyin antreman olmadığını, dağa gitmenin kendi başına en önemli dağ antremanı olduğunu deneyimleyerek öğrenmiş olduk. 

Aslında bu kadar da ritimsiz gitmiyordum, pek vakit olmasa da 3 gün 3 gün yazacaktım orada ama biraz sonra anlatacağım biraz sıkıntılı zamanları anlatırken yazdığım 1 A4′ten fazla yazı silinip gidince benim de sonrasında elim gitmedi işte...

Ama neyse, yine, hala buradayım ve almanak tutuldukça var. Devam ediyoruz, kaldığımız yerden; sahi, nerede kalmıştık?

En son planlardan bahsetmiştim. Geldik Salı gününe... Akşam ekipler oluşturulup malzemeler ayarlandı. Önce dağlara ısınmak gerek. Temkinli davranıp boltlu alpin spot rotalara girmeye karar verdik. Özgür ve ben meşhur La Somone’a (5-6 ip boyu, 5b)girecektik. Barış’la Furkan ise Crakoukass’a (8 ip boyu, 5c) girmeye karar verdiler. 

Sabah ilk teleferik için koşuşturmalı çıktık. Ardarda iki teleferik ve işte hazırlıkları yapıyoruz. Furkanlar koşturup kaçtılar. Biz biraz daha ağırdan aldık, rotanın altına geldik. Rotada sıra var! Bizden sonra gelen iki ekip, biri izin isteyerek biri de aradan kaçıp önümüze geçince tırmanış yarım saat uzadı. Çok da acelemiz yok ama. Rota rahat, keyifli ve kolay, arkamızdan koşturan yok. Bir süre sonra Norveçli bir ekiple her ip boyunda  bir kere buluştuk. Hatta minik bir ip inişinde ipin hangi tarafını çekeceğimizi karıştırmayalım diye ipimizi aşağıya bile attılar (sonra onlar karıştırdılar, kişi kendiden bilir işi). 

Rotayı bir ip boyu 25 dk olacak şekilde fena olmayan bir zamanlamayla bitirdik. Bunun temel sebebi elbette bizim tırstığımız uzun bolt aralıklı alpin spor rotaların bu turistik bölgede beklediğimiz gibi olmayışıydı. Bütün “full equipped” yazan rotalar bazı kısımları hariç bildiğin çok ip boylu spor rota. Biz de rahat ve hızlı tırmandık böyle olunca.

Furkan’ların rota uzun sürünce ve onlar telsizi de açmayı unutunca onlara bakınıp bakınıp iniyoruz aşağıya doğru. Son saniyede gelen telsiz haberi onların da teleferiğe yetişebileceklerini müjdeliyor ama, bu sevindirici. Bizim için gerçekten antreman tadında, onlar için biraz daha yorucu işte bu gün geride kalıyor. Bize de akşama proteini-karbonhidratı gömmek kalıyor. Acımıyoruz.

Arada belirtmeden geçemeyeceğim bir kısım var tabii. Biz Özgürle biraz erken dönünce saniye sektirmeden Haute’ye gidiyoruz. Haberler müthiş: Petit Aguille de Verte’nin kuzeybatısındaki Chevalier kulvarı tırmanışa bir gün kadar müsaade edebilecek durumdaymış. E Nasrettin Hoca durur mu, yapıştırmış kazmayı!

Bu haber bizi adeta uçuruyor. Gece az uyuma pahasına son derece net hazırlanıyoruz.

“

- Abi yıldırım mı düştü arkanda?

- Ceyhun bırak yıldırımı boşver abi, inmemize bakalım biz.

“

Sabahın esselatında uyandık adeta. Aladağlarda bir yaz günü çadırdan çıkıp rotaya girecek gibiyiz. Sadece arada bir otobüs ve iki teleferik kullanıyoruz. 

Hop, kramponlar ayaklara girmiş bile. Son hazırlıklar yapılıyor, kiviler atılıyor, ip birliğindeyiz. Tek tam ama ince ipimiz bu iş için biçilmiş kaftan. Kendisine günün devamında bu kadar kötü davranmamızı gerektirecek ne yaptı, şu an bile anlayamıyorum. Heraldeayağına falan takılıp birimizi çok gıcık etmiş olsa gerek.

“

- Abi bu boulder kayası iyi güzel de, aşağıda ne yapacağız? Şu kayalara kadar rota çılgın çürük.

- Abi, hallederiz heralde ya. Dur bakalım.

“

Yürüyüşe başladık. Buzul çatlaklarına (crevasse) çok çok dikkat ediyoruz. Sağımızda rotalar başlıyor giderek. Hangisi? Şu ilki mi? Devam devam. Nasıl gireceğiz buzulun kayaya bağlandığı tehlikeli bölüm (bergschrund) üzerinden? Bir sıkıntı var gibi amaaaa, neyse...

“

- Furkan ne yaptın abi, ne var yukarıda?

- Abi pek bir şey yok...

- Nası yok? Abi sağdan...

- Yok abi, öyle değil. İki tarafta kuleler var, aşağısı da gidiyor ama, hiçbir yere gitmiyor gibi. Anlamadım.

- Özgür çık bak şuraya sen de, iyi bir şey söyle!

“

Bergschrund’u biraz zorlanarak da olsa geçiyoruz. İlk etaplar biraz yumuşak kar, kazmaya alışmak, kramponu bu kadar diklikte kullanmak da vakit alıyor. Ama kar sertleştikçe, güneş yukarıya çıktıkça bize de vakur bir tırmanış azmi geliyor. Rotada yükseliyoruz.

Arada, yorulmalar, çatlak sesler çok çıkınca bir ufak ara, sonra devam. 300 metre bu kadar da sürmemeli ama neyse... Gidiyoruz. Molayla beraber 2 saatte karlı kısmı bitirdik. Artık kayaya girme zamanı, kar çok inceliyor, kayayla karışıyor. Buradan sonra tek ip, running belay can sıkar. Furkan, önü boş, Özgür’ü minik emniyetlerle rahatlatarak ilerliyor. Arkalarında ben varım. Barış biraz sıkıntıda. Eldivenleri de çıkarıyor ama nafile. Kayanın aşırı çürük yapısı her zaman karışık kafasına pek de iyi gelmiyor.

Kayanın çürüklüğü, 2 saatte patır kütür tırmandığımız onca yoldan sonra bu kadar yavaşlamış olmamız; şimdi bir de hava! Bir de bir yerlerden artık sağa girmeli, “yarım ay” etabına geçmeliyiz. Furkan çok mu yukarıya çıkıyor? “Yok abi, sağ taraf çok kötü, devam...”

Sonundayız. Teleferiğe yetişmek için artık çok az vaktimiz var. Hala doğru yerde ve/fakat çok yanlış bir rota tarifiyle geldiysek bile zirveye falan vakit kalmadı. Şu son aralıklardan sızıp aşağıya klasik zirveden koşacağız. Furkan oldukça sert son bir etabı aşıp yukarıya, bilinmeze varıyor.

- Abi pek bir şey yok...

Yıkılıyoruz. Özgür’ü yolluyorum yukarıdaki laflarla. Dayanamayıp ben de çıkıyorum, nafile. İki tarafta iki sarp kule, aşağısı kör kuyu, nereye gidiyor belli değil. Ne yapacağız??? Saat 15.30. Hava erken kararıyor ama bir yere kadar. Rota AD idi, tek tam ip aldık, teleferikle dönecektik uyku tulumumuz yok, benim kafam lambam bozuk o bile yok! 

Yapacak hiç ama hiçbir şey yok. İstikamet: tornistan geri! Maraton başlıyor. Rotanın 300 metre olmadığı aşikar olsa da bunun üzerinden iyimser bir tahminle 20.30 gibi rotanın sonunda oluruz diyorum. Zaman ve uzunluk tutuyor ama rota o kadar değil ki... İlk iki garanti inişten sonra bir kere Özgür emniyete geçiyor ama çok yaaş olduğunun kendisi de farkında. Ve sonra o geliyor: Furkan a.k.a. baba! 

Adamda ne var anlayamıyoruz. Bizi tam 11 ip boyu indiriyor, hepsi birer babaya perlon sararak alınmış emniyetler. Ne bir takoz, ne bir friend (sikke zaten hak getire!). 3.’den sonra artık babaları sorgulamıyoruz desem yeri. İniyoruz. Durmadan, yılmadan iniyoruz... 14 ip boyu... 7 saat... Aşağıda anlatacağım eve dönüş macerasından sonra neredeyse tüm hms’ler yalan, Furkan’ın reverso’su komple kayıp, Özgür’ünkinin kenarları jilet gibi, benimki de iç güveysinden hallice. 

Furkan bizi o cehennemden çıkarıyor çıkarmasına ama 7 saat geçti bir kere. Saat 22.30. Bergschrund’a 50 metreden fazla yok, görüyoruz, geldik ama karanlık bastı. Onu nasıl geçeceğiz? Haydi diyelim geçtik, sabaha kadar ne halt edeceğiz? Karşıda bir uzun duvarın önünde seyreden helikopterin sesine kulak kabartırken tüm bu sorular kim bilir kaçıncı kez kafamda dönüp duruyordu. Sonra aşaıdan sordu bizimkiler: Ceyhun ne yapsak, işaret çaksak mı? Kafa fenersiz ben açtım kollarımı açabildiğim kadar. Furkan kırmızı ışığının, Özgür beyaz parlak ışığının önünde elini periyodik olarak geçirerek çakar ışık yapıyor. Gelin, demek istiyoruz, buradayız. Bir süre nafile çaba, o sırada Barış da inmeye başlıyor. Sonra helikopter son sortisini de atıp ayrılıyor duvardan. Bize  doğru mu geliyor o? Ağzımıza girdi, açtı kırmızı koca ışığını, bizi saydı, iyice baktı, yukarıdan gelen Barış’a tuttu ışığını, onu da kontrol etti, sonra pırrr...

- Eee...

- Yırttık olm!

Chamonix’den helikopter gelmiş, kulvarda bayram havası! Hemen 112′yi d e arıyor, mevzuyu garantiliyoruz. Önce İsviçre’ye bağlanıyoruz, onlar Chamonix’dekine bağlıyorlar. Bizi gören helikopteri biliyorlar, yerimizi anlattık, 10 dakikaya gelecekler. 10 dakika tabii ki biraz bizi rahatlatmak içinmiş ama sonunda ufukta görüyoruz işte. Yaklaşıyor, yaklaşıyor ve çakıyor kırmızı ışığını. Doğal afet gibi! Her yer uçuyor, donuyoruz, ses ürkütücü. Sonra bir şeyler yavaşlarken kafalar kalkıyor ve o da ne, sağımıza biri inmiş! Adam fişek gibi yanımıza geliyor tek kazmayla. Kontroller tamam. Bir iki anlaşmazlık ve sonra biri daha iniyor. Önce çantaları bizden ayrı bir paket yapıyorlar. Derken önce Özgür’le Furkan, sonra da Barış’la ben paketlenip helikopterle yukarı alınıyoruz. Alınmak çok garip: Harnesslerimizi bir araya koyuyorlar önce. Sonra ikisini ortak bir çelik bobine bağlıyıp helikopterlerle alıyorlar. Önce iyice açıyorlar dağdan, yükseltiyorlar. Sonra içerideki bir operatör kumandayla sakince alıyor bizi. Ne aşağıda ne içeride kurtarma geldikten sonra onların söylediğinin dışında hareket etmek kesinlikle yasak! Ne derlerse o! Arada bıraktıkları iki terminatörü ve çantalarımızı almak için bizi Argentiere buzulunda bir 3-4 dk. yalnız bırakıyorlar. Herkes pişmiş kelle gibi sırıtıyor. Çok mutluyuz. Sonra da gelip geri alıyorlar ve doğru La Praz’a.

Buradan çıkarılacak ders çok. Bize yardımcı olan kurtarmacılar da birkaçını anlamamız konusunda yol gösteriyorlar. Tek iple dört kişi kulvara girdik hiç inmek zorunda kalamazmışız gibi, rotayı karıştırdık, acil durum için ilk yardım çantası ve bivaklar dışında hiçbir şeyimiz yok, dağa da yabancıyız... Kendimize çok buruğuz. Sürekli konuşuyoruz eve dönüş yolunda birbirimizle, gülüşler, şakalar artık, kendimizle konuşmayalım diye.

Eve geliyoruz. Bir bira, bir kuru ekmek için dışarıya da çıkıyoruz ama gece saat ki ve hafta içi, boşuna çaba. Gündüz ağzımıza koymanın aklımıza gelmediği minik azığımız olan sandviçleri lüpletip, beklenmeyen bir şekilde yatağımızda uyuyabiliyor olmanın hayreti içinde uykuya dalıyoruz...

Sonraki gün tamamen bir öncekinin arada gelen hayret şoklarıyla geçen bir dinlenme günü. Bol yemek, para verdiğimiz skipass’ımızın son gününde bir Aguille du Midi turu; kendisi 1955 yılında 3800 küsür metreye inşa edilmiş muazzam bir bir mühendislik mabedi teleferik istasyonu. Görsel şölene doyup eve kaçıyoruz. Yine çeşitli yemekler. 

Ertesi güne planlar yapılmaya başlanıyor. İnsanoğlu unutamasa bir hiç! Hemen yerine gelmiş kafalar da kaya rotası planlıyoruz. Özgür, öncesinde biraz diş iltihabından hırpalandığından da kaynaklı birazcık durmak istiyor, La Jonction isimli önceden Barış’ın da gittiği çok meşhur bir yürüyüş rotasına gidecek, Bosons ve Taconnaz buzulları arasından manzaralı bir tırmanış. Kalanlarımız da planladığımız Index rotası yakınlarında başka bir rotaya giriyoruz, Modern Times (son ip boyu Mani Puliti, 5b+). 

Index’e girmemizin tek sebebi yoğurdu üfleyerek yemek. Rota 13 ip boyu. Modern Times’ı çıktıktan sonra anlıyoruz ki tek günde yapılıp teleferikle inilebilecek bir rota aslında rahatça fakat, Aguille du Midi dönüşünde teleferik de yolda kalınca inişlerde kendimizden oldukça şüphe etmeye başladık, o yüzden bu ihtiyat.

Rota oldukça keyifli, son ip boyunun boşluk hissi hoş. 2′şerden 6 ip boyunu hiç ipten çıkmadan fakat ardarda tırmanıyoruz. İnişte ufak bir ip inişi, 14 tane ardardadan sonra bir ilk, travmatik. Sonra teleski ve gelsin biralar...

Akşama yine besliyoruz kendimizi. Bir rahatlama geldi artık ama burulmaya da başlıyoruz; kaldı iki gün, neğapacağuk?

Chamonix’nin havası o kadar güzel ki, birçok yerde olur denilen şey ilk defa hepimizin topluca başına geliyor. Günde 6 saat uyuduktan sonra herkes zımba gibi ayakta, fazlasına ihtiyaç  yok. Bir tek o son gün, yatağı bırakmak istemezcesine uyuyoruz. Sonra öğlene doğru alınacak malzemeler, hediyelikler seansı. Sonra gitmeden bir gönül eğlencesi: Lac des Gaillands. Keyifli bir tırmanış, güzel bir 6b ile uğraşıyoruz. Dönüş yolunda son biralarımız bizi bekler. Mont Blanc manzarasında, gelecek planları, tebrikler, eleştiriler ve keyifli bir sohbet eşliğinde yudumluyoruz biraları. Evde önceden aldığımız tortelliniler hızlıca gömülüyor. Bir bakmışsın çantalar hazır. Chamonix rüyalarımıza giriyor.

Ertesi gün dönüş bütün günümüzü alıyor. Furkan bir sabah sonraki işe kadar yolda hatta. Chamonix’de yaşadıklarınla kıyaslayınca genel olarak yaşadığın hayatın sası hissi vermemesine sanıyorum ki imkan yok. 

Chamonix, çok büyük beklentilerle gittiğimiz, aksi gibi bize  beklentilerimizden de fazlasını veren bir yer. Alpinizmin mabedi. Havası kötü gitmeye de başlasa, kimileri turizmden burunları tutarak da yürüse, ateş pahası fiyatlar can da yaksa... o köy bizim köyümüzdür.

İTÜDAK gururla evsahipliği etti: “bir chamonix meycerası”. Bayinizden ısrarla isteyiniz. 

rMerhaba tekraaaaaar... Olmadı tabii ki, beceremedim günü gününe yazmayı. Ama bu kadar da şükür bence. Bu yorgunlukta elden gelen bu.

Bugün dinlenme günümüz. Artık eşşeklik etmeyeyim de bugün yazayım dedim bugünü ve geride bıraktığımız 2 günü daha. Fotoğraf yine zor ama bakıcaz.

Önceki iki gün yine Arcteryx Alpin Academy’deki çeşitli “kurslar”da geçti. Cumartesi “Lyofood Big Wall Climbing” vardı. Lyofood’u bilerek yazdım açıklayayım diye, biz kendi aramızda big wall deyip geçiyoruz çünkü. Lyofood bir dağda hazır yemek şirketi. Yaptıkları şeyler hem dağda işi hızlandırıyor hem de bol besin değerli falan ama özellikle euro kazanmayan benim gibiler için oldukça pahallı. Aynı zamanda bu etkinliğin bir ortağı imiş bu şirket. Normalde ben fikir olarak bu kadar sponsordu vs. işlere karşıyım esasen de mevzu parasal olarak boyu çok aşınca yapacak bir şey kalmıyor benim anladığım. Bir de dağcılıkta, tırmanışta işler futbol, basketbol gibi popüler dönmediğinden şirketlerin sponsor olduğu sporcular olayı var sadece, başka türlü kazanç sağlamanız pek de mümkün değil yan olaylar hariç (dergi yazarı olma, fotoğraf çekme vs. gibi). Dolayısıyla organizasyonda ürün yerleştirmenin ötesinde artık ağıza sokma derecesinde “sponsorluk anlaşmaları gereği” birtakım sululuklar bir şeyler oluyor. Bunlar genel olarak böyle yani. Aslında muhtemelen bu tip tırmanış içerikli ürünlerin firma sahiplerinin büyük bir kısmı da (eski) tırmanışçı vs. olduğu için eskiden belki de bu kadar göz sokulmuyordu bu sponsorluk gereği işler ama global dünya işte; sporu popüler edelim derken, her zaman olduğu gibi burada da sporu yapanlara falan değil, bu işten çıkarı olanlara yarıyor.

Neyse, nerede kalmıştık... Cumartesi Furkan’la uzun duvar tırmanışı atölyesinde algıları alabildiğine açıp ne alabilirsek almaya uğraştık. Özellikle İsviçre’li veteran bir amcamız, asıl eğitmenimiz olan bir Çek abi ve önceki gün Sean Villaneuva ile konuşması da olan Ines abla coşturdukça coşturdular. İstasyon kurma, yapay teknikler, jumarlama, haul çanta çekme ve hatta askıda hamak kurma gibi birçok şeyi tek günde bize de yaptırarak öğrettiler. Akşamına “Academy Dinner”da alabildiğine et bekleyen bizler bu noktada hiç beklediğimizi bulamamakla beraber sonraki filmler oldukça tatmin ediciydi. Dağ filmleri festivali ve Reel Rock’ın boşluğunda araya iyi girdiler. Bu arada aynı gün Barış dağda ilk yardıma gitti (iltihap yapan dişi yüzünden biraz dinlenen Özgür’ün yerine). O da yağışlı havada yüksekte yapılan ilk yardımda alabildiğine öğrenip devamındaki faaliyetlerimiz için de sormuş, iyi de oldu biraz kafamız rahatladı dağda bize bir şey olursa nasıl yardım alabileceğimize dair.

Dün dağıldık. Özgür geleneksel tırmanışa, Furkan boulder’a, ben de 7a+ tırmanışa başka başka yerlere gittik. Özgür’ünki görece iyi ve hatırlatıcı geçmiş. Ben de Furkan yalnızca atölye başlığının gereği olan şeyleri yapabildik. Ben 7a tırmanamadım bile... Hem rota dereceleri eğitmenler dahil herkesin söylediği üzere olduğundan daha az verilmiş, hem de en azından bir ipucu, yöntem öğrenirim dediğim atölye tam anlamıyla fiyaskoydu bu anlamda. Tırmanış ve ortam çok güzeldi, buna pek bir diyecek yok da biz kendimiz de o 100 euroyu vermeden, 15 euroya bir guide alıp otobüsle gidip gelebilirdik gayet, biraz üzdü bu. Neyse ki akşam ve bu sabah dünyaları yiyip içtik de biraz unutturdu geçen akşam yemeğini ve pazar günü fiyaskosunu. 

Bu sabah dinlenme gününün hakkını verip, geceden panjurları da kapatıp uyuduk ha uyuduk. Sabah yukarıda da bahsettiğim gibi uzun bir kahvaltı sonrası artık rota seçimi macerasına başladık. Bilenler bilir, eğer yeni bir yerdeyseniz özellikle, bu üzerine çok düşünülmesi, çok vakit harcanası bir süreç (bir de aramızda Barış var, yine bilenler bilir, varın siz düşünün :D ). Birtakım kararlara varıp çıkıp buranın “dağ rehberleri organizasyonu”na detaylı bilgi almaya gittik. 

Buna bir paragraf ayırayım dedim biraz detaylı dağsal kısım olduğu için. Biz ilk cümlede kulvar diye girdik (önümüzdeki ilk üç gün havanın açık olacağı ön görülüyor, biz de bu üç günün bir ya da iki gününü kulvar çıkmaya ayıralım diye düşünüyorduk hazır alpinizmin dünyada doğduğu yere gelmişken), bizimle ilgilenen adam direk, kulvarlar iptal hocam, diye bütün muhabbetin içine etti afedersiniz. Kışın genel olarak oldukça yağışsız geçtiğinden ve şu anki kar durumunun ağustos sonu gibi olduğundan bahsederek devam etti. Sadece Mont Blanc’ın klasik rotasının aşağı yukarı her zaman olduğu gibi (sık taş düşmeleri ve çığ riski barındıran bir rota bu) olduğunu, Mont Tacul’ün bir rotasına da birilerinin gittiğini fakat daha geri bildirim almadıklarını söyledi. Bu arada rotalarda olup biten her şeyden webcam’lerle sürekli haberlerinin olduğuna vurgu yaparak birtakım detaylar verdi aklımızı alan, keşke bir Aladağlar’da, Kaçkarlar’da da böyle şeyler olsa beee, dedirten. Bu girilen kulvarın ilk iki ip boyunda kendisinin bildiği kadarıyla şimdiye dek ilk defa karın neredeyse hiç olmadığından, tamamen kuru olduğundan bahsetti. Sonuçta, işlerin daha belirgin olacağı önümüzdeki günlerde buluşmak üzere, gerekli haritaları alarak “Heute”den ayrıldık.

Sonrası goygoy. Bir şeyler yiyip bir bira içmek üzere “evin hemen arkasındaki” çimlere sükun ettik. Biraz esnemeler, eğlencelik denge oyunları derken akşamı ettik...

Birazcık da planlardan bahsedeyim, netleşmiş olanlarından. Hava böyle giderse kulvar planlarını ne yazık ki bir sonraki sefere ertelemek durumunda kalacağız. Yarın iki tane tamamen alpin boltlu rotaya gireceğiz iki ayrı ekip olarak. Yeterince hızlı ve akıcı olabilirsek ekipler rotaları da değiştirecek ama bu en iyi durum planı. Bir sonraki gün içinse klasiklerden biri olan Index’teki S-ridge’i çıkmak amacımız, razor pitch’i içeren (ilgilenenler youtube’dan rota çıkışı videolarına bakabilir). Sonraki gün de, hala planlar değişmemiş, hava ve kulvarlar Cuma-Cumartesi için olmaz durumda iseler, Aguile de Midi’nin güney yüzündeki geleneksel rotalardan bir kuple çıkabiliriz. Bu son dediğim biraz havada ama, bakacağız.

Chamonix’de ikinci günün akşamından merhaba. Faaliyetimizi yaptık, seminerlerimize girdik, geç de olsa yemeğimizi de yedik, ancak yazabiliyorum. Brevent’e (~2600 m) gittik sabahtan. Özgür’ün skipass’ının ortada olmamasından kelli biraz geç çıktık yola, Özgür de iyice ısınmış olarak geldi. Önce bizi 1000 metre kadar yukarı çıkartan bir teleferiğe bindik. Biz yukarı çıktıkça tüm Mont Blanc silsilesi büyük bir hızla görüş alanımıza giriyordu. Yukarıya vardıktan sonra direk patikaya girdik. Büyükçe bir dağın etrafını tamamen turlayıp olduğumuz yere geri geldik. Arada 2-3 nefes molası ve minik bir piknik haricinde pek durmadık ama çok da yavaş gittiğimizden pek yorucu bir faaliyet olmadığını söyleyebilirim. Rehberimiz oldukça iyi ve rahat bir adamdı, hoşumuza gitti. İnince tüm ekip, 8 kişi, birer bira da içtik, o da günün biberi oldu.

Sonrasında Sean Villeneuva O’Driscoll’den bir süre bok muhabbeti dinledik, selfie çekildik hep beraber. Sonrası günün en yorucu fakat en verimli kısmıydı diyebilirim. Oldukça deneyimli ve alanında uzman bir tırmanışçıdan 2 saat boyunca tırmanış mekaniği ve antreman ile beslenme konusunda seminer aldık. 

Akşam yemeği toplu bir fecaat oldu. Özgür’ün farketmeden glutensiz aldığı makarnaları ben de görece küçük bir tencereye hep beraber koyunca suyunu çekmiş, pişmemiş ve bir bütün halinde takılan bir karbonhidrat bombası elde ettik. Bunu uygun bir zamanda şamonide kaos yaratmak için patlatacağız. Ama buna gelinceye kadar açlıktan ölmeyelim diye fecaati kabullenebildikten hemen sonra dışarıya yemek yemeğe çıktık, ancak da geldik sayılır...

Uzun, yorucu fakat keyifli bir ilk akademi günü oldu. Yarın da Furkan’la uzun duvar eğitiminde debeleneceğiz, bakalım neler olacak...

Şu satırları yazdıktan sonra ancak 3 saat uyumaya vaktim kalacak; yolda Barış’ın virvirinden azade uyuklayabileceğimi umarak böyle sallana sallana hazırlandım, umarım becerebilirim. Gidiyoruz ya hu, öyleydi böyleydi derken, o son dakika, bu çok pahallı oldu, onu beceremeyiz, şu fazla mı basit (?!!) derken işte geldi çattı: bekle bizi Chamonix, biz geliyoruz!!!

Arada bu kadar vakit varken nasıl her şey yine son dakikaya kaldı sorusunu artık tabii ki sormuyorum. Geleceğe umutla bakalım: önümüzdeki ~11 gün, önce Arc’teryx Alpin Academy’de olanlardan, sonrasında da “4 İTÜDAK’lı keleş Mont Blanc silsilesinde 1 haftada neler yapabilir” konulu piyesten her gün burası üzerinden bahsedebilmeyi umuyorum, takipte kalınız. Arada aklıma geldikçe geçmişe, hazırlığa ve son dönemki idmanlara dönük de yazabilirim vakit kalırsa diye umuyorum ama söz vermiyorum. Size el sallarken bir kucak dolusu malzeme gönderiyorum... Şaka şaka, hepsini yanımda götürüyorum. 

İstanbul’da bir Mayıs sabahından herkesi selamlıyorum. “Bir Mayıs” demişken, blog okuru tüm işçi ve emekçi arkadaşların bayramını da kutlarım. Son yazıdan bu yana neler oldu biraz özet geçeyim, sonra da 1 Mayıs kaçamağımız Gölpazarı tırmanışından bahsedeyim.

Foto: Asya  Ece Uzmay

Bizim hipertrofiyle tekrar periyodizasyona girişimiz patladı öncelikle. O yazıyı yazdıktan sonra 2 hafta daha, toplamda 3 hafta dirayetle devam ettik aslında ama sonra olmuyo gibi ya, meh, deyip bıraktık. Bence sebepleri de bizim (özellikle benim) kendimizi halen bıraktığımız yerde sanıp campus ve fingerboard’a da aynen girişmemiz (hipertrofide campusboard??? diye düşündüğünüzü duyar gibiyim) ve (özellikle Mehmet’in) salonda çalışma olayını hala yeterince sevmemesi olarak özetlesem yanlış demiş olmam. Benim özellikle campuste parmaklarım da acıyınca, tamam ya komple tırmanışla yapalım bu işi dedik. Orda da antreman salonu olayı bizi biraz sıkıntıya soktu, sonra zaten biriken sıkıntıan kurtulmanın yolunu komple bu periyodu artık sonlandırmakta bulduk...

Evet, biraz üzüldük böyle çünkü sonuçta disiplinle gitmesi gereken bir işe başlayıp sonra da yenilgiyi kabul edip salıyorsunuz. Ama şimdi bakınca iyi ki de salmışız diyorum çünkü iş belki daha da ters tarafa (kötü sakatlanmaya falan, ne bileyim) gidebilirmiş. Peki sonra ne yaptık, durduk mu? 

Tabii ki hayır. Biraz oturup düşündük nasıl devam etsek diye. Aslında direk güç çalışmaya devam edebilirdik, edecektik de ama o haftasonu bana bi geldiler. Bir şeyler yanlış gidiyor gibiydi... Sonra keşfettim ki biz uzun duvar tırmanacağız, hatta belki (kuvvetle muhtemel) kışın da yine duvarlara, kulvarlara gireceğiz amaçlarıyla başlayıp iyiden iyiye işin yönünü spor tırmanışa kaydırmışız! Biraz vaktimi alan bir araştırmaya giriştim ve sonra şu anda da 3. haftasını deviren programa giriştim. Program yine kuvvet temalı başladığı için yapabildiğimiz kadarıyla hipertrofiyi de boşuna yapmamış, periyodizasyonun da canına okumamış olduk. O da güzel oldu. İş nereye evrildi derseniz de şöyle: haftanın 2 günü (şimdi ilk kısım bitti, 3′e çıkıyor) salonda kuvvet  antremanı, ~2 gün tırmanış, 2 gün yüksek nabızlı interval/tempo antremanları ve bir gün de uzun mesafe antremanı var şu an. Son hafta bir gün de mobility-streching ekledim, lazım. Bu kadar söyleyince haftanın 50 saati antremanla geçiyormuş gibi ama değil aslında. Bir kere okulda dönem de bitmek üzere olunca idmanları sabaha taşıyorum, bu vakitten büyük tasarruf. Ayrıca, bahsettiğim antreman takımlarının hepsi max. 2 saatimi alıyor. Bu sebeple haftada toplamda 8-9 saati aşmıyorum. Salonu pek sevmeyen partnerim de bu ara idmandan çalıp işine veriyor olduğundan 3 haftadır sadece tırmanışlarda beraberiz, öyle olunca zaman ayarlaması da tek başıma daha kolay oluyor. E tek başına baya sıkılıyorsun bazen ama pek de yapacak bir şey yok...

Antremanlara okuru antrene etme kısmı tahminimden uzun sürdü, pardon. Gölpazarı’na dalıyorum hızlıca. 

Foto: Mehmet Boztepe (mb)

Biz böyle fotoğraftaki gibi bir yer var sadece biz de  çadır atıyoruz diye gittik ama Doğan Palut meğer bir kamp alanı inşa etmiş oraya bungalovuyla, çadır alanıyla, taşıma suyuyla. Bir Geyikbayırı-Josito tabii ki değil ama tek kişinin çabasıyla azımsanmayacak işler yapmış burası için Doğan abi. Bir de 6 yıldır açtığı ~200 rotanın arasında bunları yaptığını düşünürsek bolca saygı duyuyoruz kendisine bu emeğinden dolayı tabii ki, burun kıvırmak yerine. Eline-emeğine sağlık. 

Foto: mb

Böyle büyük kaya öbekleri var sıra sıra. Minerolog değilim ama kayanın verdiği his Ballıkayalar’ınkiyle oldukça benzer. Tabii orası artık kan-ter-gözyaşından iyice mumlandığından, bazı rotalar kötü plastik tutamak kıvamında. Burada hiç böyle bir şey yok. Rotaların kondisyonları harika. Birçoğu çok iyi temizlenmiş. Yine birçoğunun dereceleri gayet ayarında verilmiş. Tek ve en büyük problem halen bir guide’ının olmaması. Rotaların çokluğunu ve potansiyel rota sayısını düşündüğümüzde şimdiye kadar en azından bir internet sitesi üzerinden dahi olsa bunların paylaşılmamış olması büyük eksik gerçekten ama yukarıda da dediğim gibi, tüm Gölpazarı neredeyse tek kişinin emeğiyle ortaya çıkmış olduğu için umduğumuzu değil bulduğumuzu yiyoruz, gayet de memnunuz. 

Foto: Asya Ece Uzmay (sanırım)

Güzel bir İTÜDAK ekibi olarak toplamda 10′a yakın insan olarak Gölpazarı’ndaydık. Hava da gayet güzel, hatta gündüz bazen gereksiz sıcak olduğundan geceleri ateş başı sohbetleri güzel olabiliyor. Gündüz de rotaların hemen altından, Ballıkayalar’dakinin aksine yüzülebilmeyi bırakın, suyu dahi içilebilen bir dere aktığından sadece Gölpazarı tırmanış bölgesinde bulunmak bile büyük keyif. Bu kadar tırmanış dışı tanıtıcı laf söylüyorum çünkü hem ilk gün 7- bir rotayı kötü bir önyargıyla onsightlayamamanın verdiği moral bozukluğuyla gayet az tırmandım hem de buranın gerçekten bilinmeye, tecrübeye edilmeye ihtiyacı var çünkü özellikle İstanbul’a bu kadar yakın ve bu kadar zengin bir tırmanış bölgesine 6 yıldır ilk defa gitmek beraber gittiğimiz tüm arkadaşlara bir “Ah beee, ne kaçırmışız” dedirtti. 

Kendi tırmanışım hakkında yine de birkaç kelime etmek gerekirse; bir kere dayanıklılığım tamamen yerlerde. Artık şuna iyi bir çözüm bulmanın vakti geldi de geçiyor. Parmaklardaki güç de birazcık azalmaya başlamış ama bu kadarı normal, Geyikbayırı’ndan sonra hakikaten büyük yattık tırmanış anlamında. Ama asıl kötü olan yusuf. Şu an düşününce bile anlayamıyorum ama boltu geçer geçmez nasıl bir bir sonraki hamleyi yapamayacak hissetme, nasıl bir yusuf geliyor anlatamam. Bunu yenmenin hapı falan olsa net bir aylık maaşımı veririm sorgusuz sualsiz. Asıl moralimi bozan güçsüz hissetmek, dayanıksızlığın verdiği özgüven eksikliği falan değil, birebir bu. Yani aşamıyorsun, 2 ay önce Geyikbayırı’nda tam olarak nasıl yendiğimi de biliyorum aynı duyguyu ama bir daha  yap, hadi şimdi falan, ııh, öyle olmuyor o iş işte.... İki günde bir 7′de yattım, bir 7+ denedim, geri kalanları daha düşük dereceler. Hoş olan sadece şu oldu; eski dağdelisi Ali Değer Özbakır’ın büyük övgüleriyle aldığım Five-ten Guide Tennie yaklaşım ayakkabılarıyla bir 5-5+ bir de 6 tırmandım. Gayet de güzel oldular döner ayak. Hayır, rotalar da hoşmuş, bir de o ayakkabılarla tırmanınca ayakkabılara da çok güvendim, iyi de hissettim. Dağda da en azından 4-5′lik etaplarda kullanmayı düşünüyorum şu anda, bakalım nasıl olacak. 

Foto: mb (?)

Son olarak da önümüzdeki planlardan bahsedip bu artık uzun olan yazıya son noktayı koyayım. Öncelikle  büyük plan: Arcteryx’in Chamonix’de düzenleyeceği “2017 Arcteryx Alpine Academy”ye katılıyoruz ben, yine eski İTÜDAK’lı Özgür ve Furkan. Bu oldukça büyük olay ve çok sevinçliyiz bu olacağı için. Orada Big Wall tırmanma ve 7a+ spor tırmanış üzerine iki clinic’e katılacağım, en baştaki aklimatizasyonu saymazsak. Sonrasında İstanbul’dan bize katılacak bir diğer İTÜDAK’lı olan Barış’la beraber 4 kişi de Mont Blanc klasik (Guether) rotası dahil 3-4 tırmanış yapmayı planlıyoruz. Buna ön hazırlık olarak yine Barış’la bir Aladağlar Hodgkin-Peck kulvarı çıkma fikrimiz ve partnerle Antalya, Aladağlar ya da belki Dedegöl’de çok ip boylu birtakım tırmanışlar yapmak istiyoruz. Bir de Haziran başında geçen sene de gittiğim Trento’daki ECT*’a tekrar gideceğim. Orada uğrayamadığım için üzüldüğüm Arco’ya giderim belki bu sene bir aksilik olmazsa, yani oraya gitmek de planlar içinde desem yanlış olmaz. 

Temmuz ortasına kadar çeşitli çılgın tırmanış aktivitelerinin içinde olacağım velhasılı. Umarım hepsi iyi gider, başarılı olurlar, aksamazlar ve arada yaptığım antremanların karşılığını motivasyon olarak geri alırım. O motivasyonla Ağustos’ta İTÜDAK’ın 21. senesi Aladağlar buluşmasında da yine partnerle üç-beş bir şeyler patlatırsak bu gaz ve daha da motivasyonla gelsin yeni dönem planları, antremanları!!!

Son olarak sizleri Gölpazarı’ndaki ekibin bir kısmı ve sol altta Uğur’ın diliyle başbaşa bırakıyorum. Şimdilik, ciao...

Merhaba. 

Yüzde yüz toparlamasam da sakatlıktan çıktım diyebilirim. Bunu takiben antremanlara bu hafta itibariyle tekrar başladık. Bu yazıda biraz nasıl bir rota izleyeceğimizden, neyin nasıl işleyeceğinden, ne odaklı antremanı nasıl yapacağımızdan falan bahsedeyim, önceki yazıdaki sözler yine “bir sonraki” yazıya kalıyor...

Öncelilkle ilgilenenlerin muhtemelen biliyor olduğu üzere antremanlarda periyodizasyon denen önemli bir mevzu var. Belli sıklıklarla belirli süreçlerden geçmeli, o süreçlerde önceki süreçlerde olan durumunuzu kıyaslayıp ilerleyip ilerlemediğinize kulak vermeli; bir yandan da sürekli aynı kas grubuna yönelik/aynı şekilde antreman yapmaktan kaçındığınıza emin olmalısınız. Biz, o an için temel ihtiyacımız (öncesinde daha dağınık, kafaya göre antreman yaptığımızdan) o olduğundan, blogdaki önceki yazılardan da görülebileceği üzere (yazmış olmalıyım), “power endurance” ile başlamış, Geyikbayırı’ndan döndükten sonra da oradaki eksikliğimizin asıl dayanıklılık olduğuna kanaat getirip bunu çalışmaya karar vermiştik. Fakat her şey  her zaman beklenildiği gibi olmuyor tabii... Okulda düzenlediğimiz yarışma bizi yordu ve yıprattı, işlerin bir anda yığılması dağıttı ve hadi başlıyoruz dediğimiz idmanda ben de sakatlanınca (umarım sakatlanma, sakatlanınca noluyor, nolmalı diye bir şeyler de yazacağım), ordan döndükten sonra aşağı yukarı bir buçuk ayı sıfır antremanla geçirdik; Mehmet arada bir şeyler yaptı, tam manasıyla kopmadı da ben çok fena idim. Bu kadar kopuş tabii bu kadar disiplinli antreman olayına alışık olmadığımızdan kaynaklıyor çok basitçe. Ama olan oldu: o eski halimizden eser yok şimdi.

Peki biz ne yaptık? Hadi madem baştan dedik ve sıfırdan bir periyodizasyon başlattık çünkü eski gücü kaybedince dayanıklılık kazanmak daha zor ve manasız biraz da. Hipertrofi antremanlarıyla başladık bu hafta. Dün 3. antremanımızı yaptık. Antremanların sonunda aşırı yorgun olmuyorsunuz ama setlerde geberene kadar tekrar yapıyorsunuz her ne yapıyorsanız. Hipertrofinin temel ilkesi aşağı yukarı bu (hemen vurup öğretmeye kalkma, aşağı yukarı diyorum). Bir aksilik olmazsa 5 hafta kadar bunu yapacağız, yükü arttırarak. Sonra derhal power’a geçmek gerek ki bu arada artan kas liflerini bizi güçlü kılacak hale getirelim. Yine şu anki plan 4 hafta da bunu yapmak. En son da 3 hafta power endurance/endurance gelecek (buna henüz tam manasıyla karar vermedik). Ve doğru yere denk getirebilirsek burdan sonra performans vakti: Dedegöl’ün muhteşem kayalarında ~1 hafta! Alpin spor rotalar, dik duvarda uzun koşular, yağmurdan kaçıp yıldırıma maruz kalmamalar (umarım)... 

Özellikle dünkü antremanda sıkılmalar iyice ayyuka çıktı. Sıkılıyorsunuz çünkü bu spor güzel bir oyun olarak başlıyor her şeyin başında. Bir şeye yönelik, bir şeyi geliştirme amaçlı bir antreman yok. Arkadaşlarla toplanıp tırmanmaya gidiyorsunuz işte paranız yettikçe. Arada boulder’a gidiyorsunuz. Bu aralar salon tırmanışı Türkiye’de de oldukça moda olmuş durumda tırmanıcılar arasında. O yüzden şu an mevzu arada boulder’a gitmekten biraz daha fazlası olmuş durumda ama her neyse. Yani anlatmaya çalıştığım, hadi şimdi bir süre bilmem şu şekilde bir şeyler yapalım olmuyor hiç. Dağcılık, kaya tırmanışı daha da hatta, biraz maymunluk, atletiklik oyunu gibi olduğundan burada hiç olmuyor işte. Yani bisiklet gibi örneğin. Ama söz gelimi cirit atsanız bu böyle olmaz. Anlatabildiğimi sanıyorum. Neyse. E işte bir noktada iş bir yere geliyor ve farkına varıyorsunuz: bulunduğunuz çizgiyi, bazen platoyu, aşmak için belirli bir şekilde idman yapmalısınız. Bir de benim hiç kabullenmek istemediğim bir şey var: hiçbir şey hemen olmuyor, kahretsin! Bu periyodizasyon olayı iki temel ölçekte var: küçük ve büyük olmak üzere (minor, major ingilizcesi). Her antremanda özel olarak yaptığınız şeylerde bir şeyler tabii oluyor ama söz gelimi bu hipertrofi olayının amacına ulaşması için 5 hafta boyunca bunu yapmak gerek yani. Sözün özü elimizden geldiğince bunu yine “kafaya göre tırmanıyormuşuz” şekline büründürebilmek ama insan bazen sıkılıyor işte.

Biraz içimi de döktüm ama özetle böyle bu aralar. Yaza bir iki olayım daha var da onların şekli tam belli olsun öyle yazacağım. Antreman salonlarından tüm tırmanıcılara selamlar.

Arada yazamadım, ama sorun bi neden yazamadım? Yok bi sebebim sanırım, yorgunluk hariç. 

5. gün için planımız Poseidon, Ottoman ve Mevlana idi. Hem oraları genel bir görmek istiyorduk, hem de Mevlana’da birtakım planlar yapılmış idi... Sabah 10:00 gibi çıkıp sektörlere gittik. Önce Welcome Baby ve Ahtung Baby’yi yapmaları üzere arkadaşları Ottoman’ın başında bıraktık. Biz de Mehmet’le Taş Ocağı’na (VI-) devam ettik. Önce başka birkaç rota da yaptık da anmaya pek gerek yok, boş kalmasın diye bolt atılmış rotalar desem yeri. Sonra Mevlana’ya varıp Kemal’le Mustafa’yı gördük. 3 gündür Müren (VIII+/IX-) üzerinde uğraşıyorlardı fakat biz geldiğimizde biraz az ısınmaktan ve fazla yüklenmekten Kemal kolunu fena sakatlamıştı ve pek devam edebilecekmiş gibi durmuyordu. Bizim projelemek için seçtiğimiz Crescendo (VIII) da Müren’in yanı olunca devam eden iki gün kardeş kardeş oralarda takıldık.

Sağ taraftaki medusa kafası gibi olan şey meşhur ‘Müren’, soldaki tırmanıcı da Crescendo’da iş üstünde bendeniz. 

Bu rotayı ertesi gün sözüm ona dinlenme günümüzde de denedim. Kilit hamlesini yatmadan geçmeyi başaramıyorum dayanıksızlığımdan ötürü. Umarım bir dahaki gelişimde, deyip zorlamayı bıraktım. İnat manasız yoksa kolu bırakacağım...

Buna ve Müren’e sayısız başarılı/başarısız girişimlerden sonra (Rus  arkadaşlardan arta kalan vakitlerde) bundan sonraki 6. günü de yarı dinlenme günü şeklinde noktaladık. En azından içimde kalmamış oldu: VIII rotayı flashlayacak hale daha gelinememiş. Güç var, dayanıklılık artmalı. Resim bunu söylüyor. 6. günün kalanında gerçekten dinlenmeyi denerken görmediğimiz taraflardan birini daha görelim diye yeni istikameti belirledik. Küllüin’de ‘bir şeyler’ çıkılacak... Bakalım neler varmış...

Küllüin’de kalabalığız. Bizi takiben birsürü başka insan geliyor. Neyse ki temizinden bir-iki ısınıyoruz Daft Punk (VI) ile. Sonra ilk çok heveslisi olmamıza rağmen Efe-Cemal’de (VIII) kuyruk var diye Mezoterapi’ye (VIII) mi girsek diyoruz. Iıh. Girişi bile çözmek gerek. Elimi de kanatınca hadi diyorum, başlarım rotasına. O ara Efe-Cemal de boşalıyor, Mehmet de fırsattan istifade dalıyor. Flashladı flashlayacak derken sondan bir önceki hamleyi yapmak için dizini soktuğu kovuktan dizini geri çıkaramıyor. Rotayla 2.5 dk, dizi çıkarmak için 3 dk. uğraşıyor ve sonunda başarıp acı içinde iniyor. Biz flashladı sayıyoruz ama dizi bırakmadığına daha çok seviniyoruz. Benim iki denememin sonu yine yarım bir rota. Dayanıklılığım izin vermiyor, sonradan toparlayıp hamleyi çıkarabilsem de tek seferde gelmiyor ha gelmiyor. VIII’ler beni üzüyor.

Üsttekinde ben Efe-Cemal’in sonundayken, altta ise Can’la rotanın betalarını konuşurken. 

Son olarak bir de Orion’u deniyorum, ııh, son VIII denemem de hüsran. Derecemiz bu değilmiş demek, deyip dağılmıyoruz tabii. Yine antremanların bizi VIII deneyebilmeye getirmesi, Mehmet’in Eto’yu geri getirmesi ile iki tane VIII flashlaması ve onun da Müren’i bile zorlayabilmesi bizim için oldukça mutluluk verici durumlar. 

Yarın yolda ve sonrasında mütemadiyen yeni antreman planları yapılacak, yeni yol haritaları çizilecek, “Ben aslında şunu yapardım da”lar konuşulacak... Ama elimize kalan kan-ter-gözyaşı üçlüsüyle kaplı anılar, başarılar ve hep hoş bir sedası olan güzel Geyikbayırı’nda naif tırmanışlar. 

Siz siz olun YP1′inizi eksik eylemeyin, ipin yarım metre üstündeyken geliyorum diye bağırıp hamle yapmayın ve 4 sn.den fazla front lever’da durabildiğinizi iddia etmeyin, sadece durun. 

Geyikbayırı’ndan tüm tırmanıcılara selam.

Maksimum banana hiçbir halta yaramadı: ilk projem Mission to Mars (VIII-) istilaya izin vermedi...

Dinlenmeden sonra bugün gayet güzel uyandık. Kahvaltı vs. işler biraz uzadı, 11 gibi ancak girdik rotalara. Önce iki ısınma: ... (V) ve Piano Hands (VI). ...kolay ve hoştu, Piano Hands’te biraz krimplerle boğuştuk ama hoş rota. İkisinde de ayakları çalıştırdık, güzel ısındık. Rüzgar hızını kesti, biz de sektördeki 3 VIII- rotayı kestik ve “görev” artık belli: Mars!

Rota 27 metre, biraz uzun, ve son 5 metresi fena negatif... Biraz sıkıntı. İlk ben girdim, expressler belimizde, uzun ip omzumuzda... Koca bir oyuğa kadar gayet güzel geliyorum, onsight mı geliyor acaba? Sonra dinlenip zorluğun kendini hissttirmeye başladığı yerlere geldim. Biraz yorulmalar baş gösterdi ama güzel gidiyoruz... derken “Sıkı al!!!” geldi. Bir rotada hayatımda ilk defa bir dizi yapılması zorunlu hamleyle karşılaşıyorum. Burası neredeyse bir boulder problemi. O zaman çözüm gerek! 

Başlıyorum tırmalamaya. İlk ordan mı, yoksa burdan mı, bacağı nereye açmalı, ayağı nereye atmalı?.. Derken çözüm geldi ama bende takat kalmadı. İndir dedim, son bolta gitmeden. Nasıl olsa tüm gün buradayız...

Benden sonra Mehmet girdi. Benim gittiğim yere kadar o da geldi, ama ben betalayınca devam da etti. Son hamle fena... Nasıl olacak?..

Sonra ben tekrar. Lanet başladı. İlk girdiğimde nasıl geçtiğimi hatırlamak durumunda bile kalmadığım bir kısımda takıldım kaldım, bitirmeye girdiğim için de indir abi dedim tekrar, bir daha girerim yolrulmayayım. Ama sonra işin rengi değişti; girdim bir daha, bir daha, bir daha... Yok, olmuyor  geçemiyorum. Oraya giriyorum olmuyor, tırmalıyorum, kol derilerimi bırakıyorum bana mısın demiyor.

En son kez Mehmet bir kez daha dene dedi, onu kırmamak için sadece derken yandan beta geliyor: sok ayağını deliğe, çekersin kendini, biraz mental, bir şey yok! Aynı anda giriyorum ve oluyor. Bu muydu, böyle miydi? Bütün gün bununla mı uğraştım??? İlk gittiğim yere kadar devam ediyorum ama artık mental olarak bittim... Yok, hava karardı, benden de geçti. Olmayacak.

Mehmet son kez girip son noktayı koyuyor. Bitti işte. Bu antremandan sonraki ilk projemizdi. Başarıyı boşver, proje yapmak çok keyifli işmiş! Başarılı da olsaydım iyiydi tabii ama ekip adına mutluyuz, antremanlar işe yaramış! Antreman paydaşlığı adına yumrukları birbirine vuruyoruz...

Sonra yemek falan. Bir gün daha böyle geçti. Yarın çıtayı biraz daha yükseltmek amaç, Crescendo (VIII) ile. Hadi bakalım!

Bugün için pek bir şey yazmamın pek bir anlamı yok aslında ama biraz gevezelik edeyim yine boş geçmiyeyim. Bugün dinlendik. Baya, bütün gün ense yaptık, yemek yedik, yine yedik, sonra inanır mısın, daha da yedik.

Bu fotoğraf dünden, Halva’dan (VII+). Ertesi gün dinleceğimi vurguluyorum bu fotoğrafta aslında ama pek anlaşılmıyor olabilir.

Sabahtan bir koştuk aslında Tarık’la, aktif dinlenme hesaabı. Sonra 6-7 kişi biraz yoga yapar gibi olduk, Jassam baltalamasa bence iyi de esneyip gerdirecektik. Neyse sonra büyük kahvaltı ettik, kahve çay vs. derken biraz alışverişe gittik.

Öğlenden sonra Mehmet’le biraz ters takla atma girişimimiz oldu, kendimizi kemerle ağaca asıp ipin içinde dönerekten. Yapacağız ama biraz daha çalışmak gerek. Aşağıdada da nasıl da yatsak, yaysak, şöyle mi böyle mi konulu sabah dialoğumuzu gerçekleştiriyoruz.

Neyse, hadi daha da uzatıp sinir bozmıyayım. Akşamki alabalıklar süper oldu, pekmezli irmik helvası beklenen ilgiyi görmedi. Yarın ilk kez bir 8- deneyeceğim, maksimum banana, maksimum enerci!

Yarın görüşürüz.

Geyikbayırı’nda güzel bir günsonundan daha selamlar. Birsürü ilkli bir tırmanış günü geçirdim; son dönem yaptığımız idmanların da karşılığını almaya başladım yavaştan. O yüzden mutlu ve yorgun, yatıyorum.

Yine aynı sektörün biraz daha berisindeydik bugün. Sabahtan 2 tane kolay V ve VI- ile ısındık (olduğumuz yer biraz gölgeydi, gölgede şu aralar biraz soğuk ama biz yine de ısındık diyelim). Sonra önden giden diğer iki arkadaşla buluştuğumuz görece daha sert rotaların olduğu, sektörün baş tarafına gittik. Burada sırasıyla ilk kez VII- bir rotayı (Gearrr) onsightladım, VII bir rotayı (L’homme de l’envers) flashladım ve VII+ (Halva) bir rotayı da temizledim (2. seferde). İsimleri daha  sonra yazıyı editler yazarım şu an pek aklımda değil ama özellikle son VII+ olan oldukça keyifli bir rotaydı gerçekten: Rota bitene kadar 3 ayrı kovukta dinlenebildiğiniz, ama bu dinlenmelerin hepsine de ihtiyaç yaratacak kadar şişirici, yer yer negatif ve boşluklu bir rota. 

Akşam yemeğinde bugün iyiiiiice bir yedik, üstüne çaydı kahveydi derken bir de YP1′i yapıştırıp yarınki dinlenmeye bir temel attık. Evet, yarın dinlenme günümüz. Böyle görece uzun soluklu tırmanış etkinliklerinde 2-3 günde bir dinlenme günü veriliyor. Biz aslında Mehmet’le önce 3-1-3 yapalım demiştik fakat bugün ikimiz de ellerimizin acıması ve biraz yorulma alarmları alıp pek de zorlamamaya, ilk dinlenmeyi 2 günün sonunda vermeye karar verdik. Bundan sonra heralde bir gün daha dinlenip aradaki tüm günler tırmanırız.

Yazıyı sonradan düzeltip bugüne ait bir-iki fotoğraf daha koyabilirim ama şimdilik sağdan soldan toplayabildiklerim bu ikisi. Yarın güzelce uyuyup belki sağa sola gideriz diyoruz, bakalım neler olacak.

Siyular.