faithless

“Başka kim olabilir? Sadece yemek yapmakla uğraşmadığınızı sanıyorum, eğer öyleyse çok büyük bir hayal kırıklığı olacak benim için.”

“Kendimi kuralları bozmaya, sorun çıkarmaya o kadar adamıştım ki planlarım bitmeden beni bulmalarını istedim; rahatlamış hissetmelerini ve ellerinden kaçırdıklarına daha çok üzülmelerini, insanların planlarını bozarken o kadar eğleniyordum ki kendi planlarımı da bozdum. Hapishaneden kaçmak zor değil, özellikle de tanıdıkların varsa ama kendi kendime kaldığımda düzenli olan her şeyi yıktım. Eh, insanları birbirine düşürmekten ve birkaç kişinin parmaklarını kaybetmesini izlemekten sıkıldıktan sonra kendimle uğraşmaya başladım, en eğlencelisi de buydu zaten.” dedi ver bir süre duraksadı. Doğaçlama yalan söylemeye o kadar alışmıştı ki söylediklerinin ne kadarını uydurduğunu kendi de sustuktan sonra fark etti. Kendiyle uğraşmazdı o, uğraşacak bir şey her zaman bulurdu ki kendini kaybetmesin, etrafında her zaman planlarını tepe taklak edebileceği insanları tutardı ki kendi tepe taklak olmasın. İnsanların hepsinin kaosu tatması tek amacıydı ve bunu başardığı anda bir amacı kalmıyordu, işte bu yüzden her şey mahvolduğunda bile bir oyuncağı olmalıydı, pratikte beş yaşındaki bir kız çocuğundan pek de farkı yoktu. “Ben de her şeyi rayına oturttuğuma emin oldum.” dedi gülümseyerek. Her şeyi rayına oturtmak mı? diye geçirdi içinden, o treni yayından çıkarıp her insanın üzerinden teker teker geçmek istiyorum; ölmesinler ama sürünsünler istiyorum, nefes alsınlar, acı çeksinler ve ben onlarla her geçen saniye daha çok eğlenerek oynayabileyim. İnsanların kontrolden çıkmasını ama bunların hepsinin benim kontrolümde olmasını istiyorum.

“Şu an yapacak daha iyi bir işim yok, dinliyorum.” 

Gözlerini yoldan ayırmadan Amelia’yı dinlemeye koyuldu. Aslında nasıl yakalandığını, ne yaptığını tabii ki biliyordu. Yoksa burada olmazdı. Sadece kafasını dağıtmaya çalışıyordu ki Amelia’nın bunu sağlayabileceğinden şüphesi yoktu. Durmadan konuşuyordu, o bunu başka bir şeyler düşünmek elbette mümkündü ama bir noktada bloke edebiliyordu. Gözlerini bir kaç saniyeliğine yoldan ayırıp kıza baktıktan sonra konuştu. “Hapishanede zaten bir düzen yok, ne kadarını yıktığını merak ediyorum.” Kızın yalan söylediğini biliyordu, anlamak onun için zor değildi ama sesini çıkarmamaya karar verdi. Hapishanede pek düzen olmayabilirdi ama onlar bile psikolojik değerlendirme için birilerini gönderip, dosya tutuyorlardı. Ki zaten Isadora için önemli olanlarda o dosyalardı. “Her şeyi rayına oturttuğuna göre, bir daha içeriye girmezsin sanırım.”

“Bazı şeyler planladığım gibi gitmiyor diyelim. Kontrolün bende olmasına alışınca, ufacık şeyler bile rahatsız ediyor. Ki olan biten seni zerre ilgilendirmiyor aslında.” Arabayı çalıştırıp kıza döndü. “Şimdi söyle bakalım, yakalanmayı nasıl becerdin?”

“Onu halledebilecek adamlarım var. Şu an benim için işe yaramazsın, bunu sen de biliyorsun, hala çabalıyor olman takdire şayan. Ne istediğini bir tekrardan söyle bakayım? Yapmayı düşünebilirim.”

“Tabii ki kızamaz, kızmamalı. O adam demek yerine neden ismini kullanmıyorsun? Cazgırlık yapmaktan bıkmamış olman gözlerimi yaşartıyor gerçekten, ve kendini kandırmaya devam et. Tabii ki güzel dururdu.”

“Kesinlikle, çok haklısın. Seni o kadar özlemişim ki, görünce göz yaşlarıma hakim olamıyorum.”

“Ve bu kaçman için iyi bir neden mi oluyor yani? Şehirde bir kere bile hapishaneye girmemiş çok az insan var Chloe, sıfırdan başlamak için şehir dışına çıkmana gerek yok.”

“Beni biraz da olsa tanıyabildiğini görmek güzel gerçekten.” Son zamanlarda her şeyden daha çok rahatsız oluyordu. Normalden daha çok. İşlerin uzamasından haz alan biri zaten değildi, bu aralar her şey çabucak hallolsun istiyordu. Arabasının önünde durup Amelia’ya döndü. “Geliyor musun?”

“Hayır, teşekkürler. Balkabağı mı? Hoş… Her neyse. Sana ne gibi bir işim düşebilir? Bir bağımlıdan ne gibi çıkarım olabilir ki?”

“Öncelikle niye diye sorardım, çünkü niye?”