i'm on the highway to hell

‘’Sanki sürekli bunu yapıyormuşum gibi konuştun.’’

"Yapmıyor musun?”

“Hayır, yemeğimi aldığın için seni tutuklamayacağım. Komik değilsin, geri ver şunu.”

“Pekala, az önce söylediğimin cidden komik olmadığını kabul ediyorum. Böyle kötü espriler yapmamın tek sebebi açlık, bu yüzden şu an bu yemeğe senden daha fazla ihtiyacım var.”

“Ama kalbimin eğer bir gün Başkan Sutters olamayacak duruma gelirsen, o zaman ne olacak diye söylenmesini kulak ardı edemiyorum. O karanlık günler gelirse, o zaman ne olacak? Düşünmek dahi istemiyorum! Ah, gururum okşandı. Biraz düşüneyim… Tamam, aklıma bir fikir geldi ama kabul eder misin bilemedim… Bu saatte yüzmeye gidelim desem, ne dersin?”

"Ne olursa olsun benim için her zaman Başkan Sutters olarak kalacaksın. Bu yüzden duyduğum derin ve sonsuz olan sevgi hiçbir zaman gitmeyecek, geçirdiğimiz zamanların değeri her zaman yüksek olacak. Karanlık günleri düşünmene gerek yok çünkü olmayacaklar. Just Dance’ten sonra kendini baya geliştirmişsin derim ve cidden bunu hayır diyeceğimi düşündün mü?”

“Keşke herkes yaptığının bedelini ödeseydi ama, sürpriz, hayat böyle ilerlemiyor. Evet, adil değil. — Tamam, seni anlıyorum, sinirlisin ama işleri daha da karıştırmak yerine belki de şimdilik bekleyebilir ve daha avantajlı bir intikam planlı hazırlayabilirsin, olmaz mı?”

“Şu an herkes beni ilgilendirmiyor. İlgilendiren tek kişi o. Bedelini ödetmek varken bunu neden yapmayayım? —Şu an hazırladığım beni gayet tatmin ediyor.”

‘’Hey hey hey! buraya öylece dalma hakkını sana kim verdi acaba?’’

"Ben. Kendime o hakkı verdim.”

”Eh, ruh halime bağlı.” dedi omuz silkerek. Aslında birçok Eastpoint sakinin bildiğinin aksine Amelia gerçekten bir kiralık katil değildi ama büyük planı için paraya ya da ona iyilik borcu olan insanlara ihtiyacı vardı, dahası insanlar öldürme dürtüsüyle baş edemeyen birisindense para için insanları öldüren birine çok daha iyi gözlerle bakıyorlardı; eğer ona söylenilen isimleri öldürmek istemiyorsa, yapmıyordu bile, nasıl olsa karşıdakinin ne ona karşı bir kozu ne de yapabileceği bir şey vardı. “Birini sana ayırmak derken… tek parça olma zorunluluğu var mı?”

"Tek parça olmasını tercih ederim ama yine de sanırım bu bir zorunluluk değil.” Konuşmanın başından beri yüzündeki sırıtma silinmemişti Aaron’ın. Belki de bu bazılarına garip gelebilirdi, birilerini öldürmek hakkında konuşurken bu kadar rahat ve eğleniyor olmak ama Eastpoint’te bu normal bir şey haline gelmişti ve o bu durumdan kesinlikle rahatsız değildi. Şu an mutlu olduğu bile söylenebilirdi, işlerin bu kadar kolay olacağını düşünmemişti. Onu durdurmaya, neden yaptığı hakkında sorguya çekmeye çalışmayacak biri ile çalışmaya bu kadar yakın olmak onu mutlu ediyordu, evet. “Antlaşmaya eklemek istediğim son bir şey var, umursadığını düşünmüyorum ama yine de belirtme ihtiyacı hissettim. Ne olursa olsun bunun sebebini sorma. Sana planı tüm detaylarıyla anlatacağım ama anlatacağım tek şey bu olacak.”

“Kesinlikle, çok haklısın. Seni o kadar özlemişim ki, görünce göz yaşlarıma hakim olamıyorum.”

“Biliyordum! Gerçi itiraf etmeliyim bu kadar çabuk kabulleneceğini düşünmemiştim.”

“Şimdi sen bana eğer Başkan Sutters olmasaydım, beraber geçirdiğimiz vakitlerin değerinin azalacağını mı söylüyorsun? Bak, işte bu, kalbimin bütün hücrelerini paramparça etti. Orası öyle zaten, evet, ama yine de başkası yapmış olsa bile, senin yaptığın fedakarlıklarla aynı değerde olur mu? Asla!”

“Başkan Sutters'a duyduğum sonsuz ve derin sevgi geçirdiğimiz zamanın değerini birazcık etkiliyor, evet ama zaten Başkan Sutters olduğuna göre bu konuyu tartışmamıza, kalbinin tüm hücrelerinin paramparça olmasına gerek yok. Kesinlikle! Bunu farkında olman beni nasıl mutlu etti anlatamam. O kadar mutlu oldum ki şimdi gideceğimiz yeri senin seçmene bile izin verebilirim.”

“Ben bulmadım, o beni gelip buldu! Kafede bir şeyler atıştırıp kitap okuyordum, sonra da kendimi burada buldum ve o psikozlu adam bana sürekli olarak Jane diyip durdu. Beladan uzak durmaya çalıştıkça o beni buluyor resmen!

“Sana defalarca mümkün oldukça bu şehirde yalnız kalma demedim mi ben?”

”Buradaki herkesin bana kiralık katil muamelesi yapması kalbimi kırıyor.” dedi rahat bir tavırla ve kıkırdadı. Ne zaman böyle bir cümle kursa karşındaki de kendisi de bunun bolca ironi içerdiğini bildiğinden kendisine engel olamıyor, hep içinden gülmek geliyordu. “Eğer planı biraz daha anlatırsan düşüneceğime söz verebilirim.” Biraz duraksadıktan sonra karşısındaki adamın şartlarını hatırladığından emin olmak istedi. “Eğer birini canlı yakalamayı umuyorsan sağ taraftaki ara sokaktan bir pısırık bulabilirsin, kural bir: eğlenirim.”

“Kalbinin ne kadar kırıldığını anlayabiliyorum. Sanki fazla sinirliymişim, şiddete karşı bir eğilimim varmış gibi davranılıyor bana da. Oysa ne kadar sakin olduğumu ve olayları konuşarak çözmeyi sevdiğimi bilirsin. Aslında şimdi değineceğim nokta tam olarak buydu. Planın en çok seveceğin kısmına geldik bence. Hiç kimsenin canlı bir şekilde olmasına gerek yok. Önüne çıkan herkesi öldürme özgürlüğüne sahipsin. Gerçi özellikle birini bana ayırmanı isterdim ama bu senin için oldukça büyük bir fedakarlık olurdu değil mi?”

“Hayır, hayır, o söz konusu bile olamaz, alakası yok. Hiç bu ilgiden, bu sevgiden bıkmıyor musun? Nereye gitsek hep karşımıza hayranların çıkıyor. Bu kadar ilginin altında olmak gerçekten de yorucu olmalı. İşte o konuda söz veremem ama. Daha önce hiç kimse benim için bu kadar büyük bir fedakarlığı yapmamıştı!”

"Ben de tam olarak böyle düşünmüştüm! Hayranlarımdan bıkmak mı? ASLA! Her gün yataktan kalkma sebebim onlar benim. Dışarıda göreceğim o derinden sevgi... Ara sıra yorucu  olabiliyor tabi sayıları fazla olduğundan ama yine de bu onlarla geçirdiğim zamanın günümün en güzel kısmı olduğu gerçeğini değiştirmiyor. Tabi o gün senle görüşmediysek, o zaman ilk sırayı sen alıyorsun. Sonuçta Başkan Sutters ile zaman geçirmek küçümsenecek bir şey değil. O zaman ben de bu sefer dosyalarını karıştırmayacağım diye söz veremem. Ben yaptığıma göre başkalarının yapmasına gerek bile yok zaten, değil mi?”

“Ama bu sefer benim suçum değildi! Yani, şu psikozlu adamın beni eski sevgilisine benzeteceğini nereden bilebilirdim?”

"Psikozlu adamı nasıl bulduğunu sorabilir miyim acaba? Hani hangi ortamda beraberdiniz?”

“Yerinde olsam bunu yapmazdım. Gerçekten. Genellikle mantıklı hareket eden bir insan değilimdir ama bir şeyler yapmadan önce sakin olman gerekiyor, yoksa sonuçları gerçekten kötü olacak.”

"Bu konuda görebileceğin en sakin halim var karşında ve buna rağmen sonuçlar umurumda değil. Yaptığının bedelini ödeyecek.”

“Sanki gözlerinde beni gördüğün için mutluluktan oluşmuş bir yaş topluluğu var, haklıyım değil mi?”

‘’Ben galiba çok kötü bir şey yaptım…’’

"Nedense buna hiç şaşırmadım.”

”Diyelim ki ben şartlarını gözden geçirdim ve sana yardım etmeyi kabul ettim ve sen de ne kadar kötü durumdaysan artık bana güvenmeyi tercih ettin. Sorun ne biliyor musun? Ne demişler, insan iyi olduğu bir şeyi asla bedavaya yapmamalı-ki, umarım anlaşmanın kendimi kontrol edeceğime söz verdiğim bir maddesi olmadığının farkındasındır.”

"Endişelenmene gerek yok, bu bir sorun değil. Daha en başından bunu bedavaya yapacağını düşünmemiştim zaten. Ne istersen yapmaya hazırım, bu aldığım bir riskti. Eh, benim de güvendiğim şey de o diyebiliriz.”

“Ama alıştığım düzeni değiştirmeleri onların suçu! Ciddi anlamda senin bu hayranlarından hiçbir yerde kaçma şansımız yok, değil mi? Pekala, pes ediyorum, nasıl olsa bir gün bu düzeni eski haline getirmek için bir günümü öldüreceğim, o gün bulurum dosyayı. Gidebiliriz, tabii hayranlarınla daha çok vakit geçirmek istersen, anlarım.”

"Hemfikir olduğumuz bir konu, bence de her şey onların suçu. Kesinlikle seni zorla buralardan uzaklaştırmamın konuyla ilgisi yok. Ne diyebilirim, fazla sevilen biriyim, yapabilecek bir şeyim yok. Benim olmadığım bir günü seçeceğini umuyorum. Sonunda! Hayranlarımdan ayrılmak ne kadar zor olsa da sizin için o fedakarlığı yapabilirim, Bayan Sutters.”