Piraye aşkından ölmüşte yinede dönmemiş Nazım'a.

Bir kadının dudaklarında değildir aşk. Bedeninde hiç değildir. Aşk, kadının göz kapaklarındadır. Kadın, göz kapaklarında saklar o adamı. Ne kadar yanarsa yansın canı, ağlayamaz bazen. Sımsıkı yumar gözlerini. Adam hep orda kalır. Kadın, asla bırakmaz adamı. Kadın, asla vazgeçmez ondan.

Ağlasam sesimi duyar mısınız, Mısralarımda; Dokunabilir misiniz, Gözyaşlarıma, ellerinizle? Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel, Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu Bu derde düşmeden önce. Bir yer var, biliyorum; Her şeyi söylemek mümkün; Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum; Anlatamıyorum.

Meğer uykudaymış aşk, kapısını çaldığımda.  Sükût tek merhemmiş kapı açılmadığında…  Mecnûn koşandı, Leylâ susan..  Yusûf arayandı, Züleyhâ susan..  Varaka sabırdı, Gülşah susan…  Süheyl yazandı, Nevbahar susan…  Tahir duâydı, Zühre susan…  Ferhat yangındı, Şirin susan…  Kapı bir gün açılacak…  Aşk uyandığı zaman…

Bakmayın siz mevsimlerden sonbahar, aylardan eylül olduğuna. Benim kapım hep aralık

“Bu şehir girdap gülüm”