Yeşim

“bensiz mutlu olabileceğini, gülebileceğini hatta ben olmayınca hiç bir şey olmamış gibi yaşamını sürdürebildiğini gördüm. buna katladım, buna alıştım. bunu hiç unutamadım. içimdeki o kırık hissin canımı yaşamın boyu acıtacağı gerçeğini kabul ettiğim gün artık kalbimde taşıyacağım şeyin sen değil, senin kanserin olduğunu fark ettim. buna rağmen senden nefret etmeyi hiç beceremedim, öyle ki sokakta karşıma çıksan hiç bir şey olmamış gibi yine sana sarılmak, öpmek isteyeceğim.” “kendimden utanmalı mıyım bilmiyorum. kendinden utanmalı mısın, bilmiyorum...”

Her şeyi kurtaramayacağımı, herkesi affedemeyeceğimi, sadece tek taraflı çabayla hiçbir insan ilişkisinin yolunda gitmeyeceğini kabullenebildiğimden beri daha az yoruluyorum. Ben de önemliyim dedikten sonra güçleniyorsun.

“benimle tanıştığında upuzundu saçları. sonra kısacık kestirdi. bir daha hiç uzun görmedim. sigara içmeyi beceremezdi hiç ama kabul de etmezdi bunu. hızlı yürüyemez, bir adım gerimde kalırdı. küçük adımlarla,aramızdaki binlerce kilometrelik mesafeyi kapatmaya çalışırdı. ne güzeldi o anlarda. ne ben yavaşlardım ne o koşardı.”

Önce kırıp sonra Allah'a emanet ol demek ne kadar doğru? Allah sormaz mı emanetine, olan gönül kırgınlıklarını?

Biz yanındayız deyip her gece tek başına ağladığını unutma, seni bu zamana kadar ne olursa olsun “iyiyim” demek zorunda bıraktıran kimseyi unutma, her şeyi unut bunu unutma.

“Sana gerçekten sevildiğini hissettiren, şefkatle yaklaşan, seni gerçekten anlamak için çabalayan ve hissettiğin saçma bile olsa seni yargılamayan birinin varlığı kadar insana iyi gelen bir şey yok.”