yerini beğenmeyince açmayan çiçek kadar olamadık şu hayatta. içimize sinmese de hep çabaladık

en ufak soguk yapildiginda kaybetme korkum olmasaydi hayat nasi olurdu acaba

benim sanırım bazen hiç kimsem yok

ya her şey yoluna girsin ya da şarampolden yuvarlanalım ortası beni yoruyo

İstesem düzeltirim. Elimden de gelir ama bir kez daha benim gayretimle düzelmiş bir şeyi görmeye tahammülüm kalmadı.

birazcık sevgi kırıntısı görsem bendeki tüm sevgiyi ortaya döküyorum o yüzden beni silmek hep kolaydır

sevildigimi hissetmeyi ve bundan süphe etmemeyi cok özledim

hicbi sey olmamis gibi davranabildim ama hicbi sey olmamis gibi hissedemedim

ağzı elma şekeri kadınlar görmüşsün. biz bu sokakta hep paslı demir gibi metalik, kıpkırmızı tükürüyoruz.

artık ne söylerse söylesin gönlümü alamaz dediğiniz kişinin zaten hiç öyle bir niyetinin olmamasının getirdiği çaresiz farkındalıkta bir çeşit travmadır