دندان پزشکی ایمپلنت تهران

اوردنچر نوعی دیگر از پروتز دندانی متحرک بوده و در واقع دست دندانی کامل بر روی دو پایه یا چند پایه ایمپلنت قرار میگیرد. اوردنچر خود اقسام مختلفی دارد که هم محور بافت و هم بافت -ایمپلنت را پشتیبانی میکند. در حمایت از بافت - ایمپلنت این نوع از پروتز نیازمند حمایت ایمپلنت بوده که معمولا با 3ایمپلنت در فک پایین و4تا در فک بالا امکان پذیر است. افرادی با دندان مصنوعی کنار می آیند که معمولا قابلیت کنترل قدرت ماهیچه را دارند،که این به موفق بودن پروتز کمک می کند. دنچر متحرک بر پایه ایمپلنت: دندان مصنوعی متحرک بر روی ایمپلنت یک پروتز است که توسط بیمار قابل برداشتن است و توسط ایمپلنت ها نگهداری و حمایت می شود، هدف از برداشتن پروتز تمیز کردن ایمپلنت هاست. بیماران فاقد دندان معمولا در جستجوی دندانی هستند تا به شکل تدریجی از شل شدن دندان مصنوعی جلوگیری کنند، تا اینکه دندان های ثابت داشته باشند، این بیماران همواره از نقصان بافت های نرم و سخت رنج برده اند، درحالی که فوائد زیبایی لبه های آکریلیک این دندان ها در چهره بسیار نقش موثری را بازی می کند، پس تاثیرات زیبایی و حفظ چهره فرد در دندان گذاری مصنوعی بر روی ایمپلنت نسبت به پروتز ثابت از جمله مزیت های آن است. پروتز نگهداری شده ترکیبی: منظور از پروتز نگهداری شده ترکیبی در واقع طراحی است که از برجستگی آکریلیکی و پیچ و مهره در آن استفاده می شود، در این روش از یک چهارچوب فلزی ساخته شده از تیتانیوم یا دیگر فلزات ارزشمند، و پروتز دندانی آکریلیکی برای ترمیم استفاده می شود، این پروتز توسط بیمار قابل برداشتن نیست، و صرفا توسط پزشکان با باز کردن پیچ قابل جابجایی است، از معایب طراحی آن سختی دسترسی برای تمیز کردن می باشد. زیبایی کمتری نسبت به دندان مصنوعی متحرک بر روی ایمپلنت دارد. علاوه بر این آسیب دیدگی دندان آکریلیکی حین عملکرد از دیگر معایب آن می باشد. پروتز ثابت: پروتز با ایمپلنت ثابت در کل قوس دندان ها معمولا در افرادی که دچارتحلیل شدید در ناحیه اسکلت استخوان صورت شده اند بسیار مشکل است. در این موارد ممکن است امکان قرار دادن تعداد کافی ایمپلنت بر روی پروتز ثابت در فک فاقد دندان وجود داشته باشد. ترمیم ثابت و ترکیبی توسط بیمار غیرقابل برداشتن هستند، دندان گذاری مصنوعی بر روی ایمپلنت قابل برداشتن و یک درمان بسیار موفق می باشد. این روش ماندگاری بیشتر، رضایت مشتری بالاتر،و درمان ساده تر و سریع تری نسبت به روش دیگر دارد. هزینه های اولیه کمتری نیز دارد و اجزای مختلفی برای تعمیر دارد. اما مطالعات آزمایشگاهی نشان می دهد که در طولانی مدت نیازمند نگهداری بیشتر است. تعویض بعضی لایه ها برای جبران جمع شدگی استخوان در زیر ماده مخاطی به شکل دوره ای نیاز است، در غیر اینصورت اضافه بار ایمپلنت ها یا وسایل نگهداری رخ می دهد. تقسیم بندی انواع دنچر بر روی ایمپلنت ها: پشتیبانی بافت محور: دندان گذاری مصنوعی بر روی ایمپلنت ها شامل دو اتصال جداگانه هستند، دندان مصنوعی اساساتحمل کننده بافت است. پایه دندان مصنوعی نیازمند بیشترین پوشش بافتی مثل دندان طبیعی است.هنگام غذا خوردن ، برآمدگی ها و لبه ها نیروهای جویدن را تحمل می کنند، در فک پایین حداقل ۲ و در بالاحداقل ۴ ایمپلنت شامل این نوع از دندان گذاری مصنوعی می شود، این روش بیشتر در مواردی که تحرک دندان مصنوعی حائز اهمیت است مفید می باشد. همچنین دندانپزشکان که نگهداری طولانی مدت را انجام می دهند می بایست تعویض لایه ها را به شکل دوره ای در دستور کار قرار دهند. پشتیبانی بافت - ایمپلنت: دو ایمپلنت و یک میله اتصال ارتجاعی نیاز است . این نوع از پروتز بیشتر نیازمند حمایت ایمپلنت است و معمولا شامل۳ ایمپلنت در فک پایین و ۴ تا در فک بالا می باشد. پشتیبانی کامل ایمپلنت: این روش نیازمند حداقل ۴ ایمپلنت دندانی در فک پایین و بین ۴ تا ۶ تا در فک بالا است. در این روش هنگام جویدن تمام نیروهای حاصله از طریق اتصالات به ایمپلنت ها متصل می شوند. نتیجه این اتفاقات این است که کمترین میزان پوشش بافتی و برآمدگی نیاز است.این نوع ایمپلنت مخصوص بیمارانی است که مشکلات عملکردی و درد در هنگام کار با یک دست دندان مصنوعی کامل را دارند. از جمله معایب آن، هزینه ی بالاتر آن بخاطر تعداد اجزا و ایمپلنت های آن است. علاوه بر این، حداقل نیاز به ۱۲ میلی متر فضا بین جفت شدن دندان می باشد تا چارچوب نگهدارنده در فضا جای بگیرد. پشتیبانی و نگهداری دندان های مصنوعی: قبل از تصمیم گیری برای انتخاب نوع نگهداری، نیازمند اطلاعات شخصی از فضای در دسترس عمودی هستیم. این فاصله در واقع فاصله ی اندازه گیری شده بین لبه بالایی و پایینی نصب شده است،این فاصله به پزشک اطلاع می دهد که چقدر فضابرای قرار دادن صفحه پایه پروتز وجود دارد و همچنین اتصالات مصرفی را نیز انتخاب کند. اجزا مورد… http://.loxblog.com/post.php?p=118

هدف از این مقاله بررسی تاثیر ژل اسیدهیالورونیک بر روی ایمپلنت بوده چرا که امروزه ایمپلنت دندانی که جراحی پر ریسک و البته موفق محسوب میشود،به دنبال راه هایی مطمئن برای موفقیت آن هستیم. یکی از این راهکار ها بهره بری از ژل اسیدهیالورونیک در فرآیند ادغام ایمپلنت های دندانی است. چرا که این ژل افزایش بهبود استخوان فرآیند ادغام را سرعت میبخشد. طبق تعریف brenmark و همکارانش ادغام به این معنی است که مکانیزمی که در آن ایمپلنت های تیتانیومی و بافت زنده استخوانی بدون هیچ گونه التهابی بهبود پیدا می کنند. Albre kesson و همکارانش تماس مستقیم بین ایمپلنت ها و استخوان زنده تعریف کرده و zab ادغام را تماس بین یک استخوان و ایمپلنت می داند که در آن تماس هیچ گونه علائمی از بیماری وجود ندارد. ادغام ایمپلنت های دندانی بسیار مهم است و شامل چندین پاسخ بافتی جانبی است که شامل التهاب، توسعه عروق جهت رشد سلول های سرطانی، تحلیل استخوان، رشد استخوان و پس از آن در واقع فاز مدل کردن می باشد. ابتدا خون حفره استخوان را پر می کند سپس اجزا سلولی خون مثل گلبول های قرمز، ترومبوسیت ها، و گلبول های سفید به سمت استخوان حرکت می کنند. ناحیه تماس ایمپلنت و لخته خون فیبرین شکل می گیرد و بیش تر می شود، ماتریس موقت بر روی شبکه فیبرینی شکل می گیرد تا مرحله اول ادغام پایان یابد. تحقیقات در راستای اصلاحات پیشرفته سطح ایمپلنت شامل تکنولوژی های در مقیاس نانویی و میکرویی انجام می شود. اصلاحات جدید و پیچیده سطح، روش های متنوعی را در مقیاس نانو و میکرومتر فراهم کرده اند. بعضی از این سطوح دارای عوامل تحلیل و رشد استخوان هستند شامل کلاژن، پروتئین های تغییر شکل دهنده استخوان و عوامل انتقال مثل اسید هیالورونیک هستند که این مواد را به سطح ایمپلنت می آورند. اسید هیالورونیک یک گلایکو آمینو گلاکون است که دارای پلی ساکارید های خطی است که از دو زنجیر مونوساکارید تشکیل شده است. یکی از اجزای رایج ماتریس های خارج سلولی است که در همه ی موجودات زنده یافت می شود و نقش بسیار مهمی در بهبود یافتن ظاهری بافت ها مشاهده شد که موجب افزایش مهاجرت سلولی، چسبندگی، تکثیر، تفکیک و تشکیل استخوان می شوند. ما فرض کرده ایم که اسید هیالورونیک تاثیرات مطلوبی بر روی تغییر شکل و بهبود بافت ها می گردد و هم چنین برروی ادغام ایمپلنت های دندانی نیز موثر هستند. هدف این پژوهش ارزیابی تاثیر این ماده بر روی ایمپلنت های دندانی در فک پایین تعدادی خرگوش می باشد. روش ها و تجربیات: این پژوهش با همکاری تیم تحقیقاتی دانشگاه kirrikle انجام شد و در آن ۱۰ خرگوش نیوزیلندی با سن ۱۰ هفته و وزن ۲٫۵ تا ۳ کیلوگرم استفاده شد. روش جراحی: ابتدا بیهوشی کامل انجام شد ، برش استخوان به طول ۲٫۵ سانتی متر موازی لبه پایینی فک پایین انجام شد، ایمپلنت های دندانی با قطر ۲ میلی متر و طول ۴ میلی متر طراحی شدند، دو حفره جهت کاشت ایمپلنت درفک آماده شد. یک ایمپلنت در حفره جلویی برای ایجاد شرایط عادی و دیگری در حفره عقبی که دارای ژل هیالورونیک اسید بود قرار داده شدند. حیوان ها پس از دو ماه کشته شدند. فک ها جدا شدند و درون محلول ۱۰ درصد فرمالدهید قرار داده شدند، سپس تمامی نمونه ها دارای ایمپلنت و بافت های سخت مجاور درون بافرفرمالدهید۴درصد قرار گرفتند. از نمونه ها عکس های دیجیتالی تهیه شد و سپس ابعاد و اشکال آن ها توسط کامپیوتر بررسی شد، تماس بین ایمپلنت و استخوان ، استخوان- استئوئید در هر قسمت از بافت با اندازه گیری طول ایمپلنت درتماس با استخوان، استخوان معدنی و استئوئید انجام می گردد. ارزیابی میزان تماس استخوان و ایمپلنت از روی تماس مستقیم استخوان معدنی و سطح تیتانیوم صورت می پذیرد. نتایج: جراحی به شکل موفقی بر روی حیوانات انجام گرفت و هیچ گونه کاهش وزن آشکاری در آن مشاهده نشد، پس از کشتن حیوانات ۳ تا از ایمپلنت های معمولی ناموفق بودند و پس از آزمایش خارج شدند. فرآیند ادغام ایمپلنت و استخوان در همه ایمپلنت ها موفقیت آمیز بود و هیچ گونه علائمی از عفونت دیده نشد، ماتریس استئوئید و بافت های استخوانی جدید از نظر شکل و ابعاد در هردوروش بررسی شدند، بافت استئوئید و بافت استخوانی جدید در گروه دارای اسید هیالورونیک مشاهده شدند و اما تفاوت بسیار چشم گیری بین آن ها و گروه دارای ایمپلنت معمولی دیده نشد. بحث: اسید هیالورونیک در تکثیرومهاجرت سلول ها شرکت دارد و موجب ترمیم بافت می شود، عملکرد اصلی آن کاهش التهاب بافت در زمان بهبود یافتن زخم و حمایت از تکثیر سلول های اپیتلیال می باشد. این اسید در چشم پزشکی، پوست، ارتوپدی، علم مفاصل ، و دندانپزشکی برای اختلالات در مفاصل بین فک ها و درمان زخم های دهانی و هم چنین عمل های جراحی استفاده می شود. هدف ما مطالعه و پژوهش بر روی تاثیر این ژل (اسید هیالورونیک) بر روی فرآیند ادغام… http://.loxblog.com/post.php?p=117

پی آر اف پلاسما غنی از پلاکت بوده که طی یک فرآیند جداسازی از خون تازه و لخته نشده تهیه میشود. پی آر اف دارای چارچوب طبیعی فیبرین است که دارای عوامل رشدی بوده که فعالیت ایمپلنت رادر طولانی مدت حفظ میکند و به طور موثر در پیوند بافت اثربخش خواهد بود. در این روش احتمال پوکی استخوان بسیار کم بوده و عواقب التهابی و پزشکی نیز کاهش می یابد. مقدمه: قابلیت احیا کنندگی پلاکت ها در دهه ۷۰ میلادی بررسی شد، درست زمانی که مشخص شد آن ها دارای عوامل رشدی هستند که موجب افزایش تولید کلاژن و تقسیم سلولی ، افزایش جریان خون، به کارگیری سلول های دیگر در قسمت هایی که زخم بود و القا تفکیک سلولی می شود. امروزه در جراحی های ناحیه دهان دونوع پلاکت برای کاربردهای مهندسی بافت وجود دارد: پلاسمای غنی از پلاکت فیبرین غنی از پلاکت عصاره پلاکت در واقع یک سوسپانسیون غلیظ از عوامل رشد موجود پلاکت هاست که به عنوان افزدونی های زیست فعال جراحی به کار برده می شود این افزودنی ها به طور کلی منجر به بهبود زخم می شوند. Prf نخستین بار توسط dohar و همکارانش در جراحی دهانی مورد استفاده قرار گرفت، prf در واقع فیبرین به دست آمده از بدن خود فرد است و چندین مزیت نسبت به prpدارد همچنین به صورت طبیعی به دست می آید و نیاز به دستکاری شیمیایی ندارد. Prf فیبرین غنی از پلاکت از بدن خود فرد است که دارای ۴ ساختار مولکولی به همراه سیتوکینن ها، پلاکت ها و سلول های بنیادین می باشد. Prfها به عنوان یک داربست زیست تخریب پذیر عمل می کنند که علاقه به رشد میکرو ارگانیسم ها داشته و قادر به هدایت سلول های اپیتلیال به سطح خود را دارد. بسیاری از مطالعات نشان داده اند prfیک زیست ماده بهبود دهنده است که قایلیت احیا استخوان و بافت های نرم را دارد، بدون اینکه باعث ایجاد التهاب شود و به شکل تنها و به صورت ترکیبی در پیوند استخوان مورد استفاده قرار می گیرد. این ماتریس در پژوهش های شبیه سازی شده بدن قابلیت بالایی در افزایش اتصال سلول ها نشان داده و موجب تحریک و رشد سلول(استئوبلاست) شده و باعث ترمیم استخوان می شود. در عمل های جراحی نیز prf به عنوان غشا عمل می کند که باعث هدایت فرآیند احیا استخوان می شود و از انتقال سلول های معیوب به ناحیه آسیب دیده استخوانی جلوگیری می کند. همچنین فضایی را فراهم می کند تا سلول های پیوند استخوان موجب لخته شدن خون نشوند. همچنین prf ها سرعت زیست تخریب پذیری بالایی دارند (حدود یک تا دو هفته) زمانی که prfبا عامل پیوند استخوان ترکیب می شود باعث بهبود زخم و ترمیم بافت نرم می شود، همچنین این ترکیب به عنوان یک اتصال بیولوژیکی عمل می کند که سلول های بنیادی را جذب می کند و منجر به انتقال سلول های osteoprogenitor به مرکز پیوند شده و منجر به تشکیل رگ های جدید می شود. علاوه بر این به عنوان یک ماده چسبنده بیولوژیکی عمل می کند تا ذرات را کنار هم نگه دارد و پیوند استخوان را راحت تر کند. در این پژوهش ۵ نفر از گروه اول آزمایش توسط prfمورد معالجه قرار گرفتند. هدف نشان دادن prf در احیا ایمپلنت می باشد به خصوص در افراد مسن و زمانی که احیا استخوان ضروری است. مواد و روش انجام کار: ۱۰ بیمار بین سن های ۵۰ تا ۶۰ سال در این آزمایش شرکت کردند، برای ۵ نفر از این افراد روش کاشت ایمپلنت جدید به صورت فلپ لس و بدون برش لثه انجام شد و ۵ نفر دیگر کاشت دندان را باروش سنتی با برش لثه انجام دادند. مراحل جراحی: پس از انجام بیهوشی موضعی ، برش در فک بالایی یا پایینی برای دسترسی به مرز استخوان انجام گرفت. این برش فقط تا پوشش بیرونی استخوان انجام می گیرد،برش توسط دریل با میله نازک انجام می شود، در ادامه برش تیز تر و عمیق تر نیز انجام می شود، این کار انجام می شود تا ضخامت کافی استخوان برای گونه باقی بماند و دیواره های استخوان وسطی تا ۲٫۸ میلی متر شکاف داده می شوند، برای حفظ یکنواختی دیواره های بیرونی، آماده سازی مکان ایمپلنت با تیغ های گرد یا قطر ۳٫۵ میلی متر با برش انجام می شود با این روش از رگ های دیواره بیرونی استخوان محافظت می شود و هم چنین به پایداری اولیه ایمپلنت کمک می شود. دو شیوه برای محیا کردن مکان مناسب ایمپلنت وجود دارد: ۱)روش برش دادن کوچک لثه بدون آسیب دیدن لبه ها ۲)دریل کردن اضافی و معمول برای قرارگیری ایمپلنت در این روش همزمان بیشینه پایداری ایمپلنت، انبساط کافی حفره، ارتفاع کافی استخوان در طول زمان و تغذیه دیواره های بیرونی برش داده شده حاصل می شود. انبساط کافی برای قرارگیری مناسب ایمپلنت توسط برش دهنده ی نرم انجام می گیرد، انبساط نهایی توسط خود ایمپلنت انجام می گیرد. همزمان با جراحی ایمپلنت قرار داده می شود، ایمپلنت های هم سطح استخوان ترجیح داده می شوند. از بخیه جذبی برای بستن برش استفاده می شود. برای بستن ابتدایی برش و بهبود مناسب مکان بریده… http://.loxblog.com/post.php?p=116

اباتمنت بخشی از ایمپلنت دندانی بوده که واسطه بین پایه ایمپلت و پروتز دندانی محسوب میشود. به طور کلی اباتمنت ممکن است به صورت پیش ساخته یا آماده باشد. همچنین برای بعضی از بیماران به صورت اختصاصی ساخته میشود،که به آن اباتمنت سفارشی میگویند. تغییرات در طراحی اباتمنت مثل استفاده از اباتمنت که دارای تقارن در قسمت سابجینجیوال است، ودارای پلت فرمی که جهت افزایش ثبات بافت نرم و همچنین حفاظت از استخوان زیرین مورد استفاده قرار می گیرد. فاز تجدید نظر باید با دقت انجام شود تا بین بازسازی دندان ها، ایمپلنت و بافت نرم هماهنگی ایجاد شود. اکثر استراتژی های اخیر درباره تجدید نظر در حوزه زیبایی، قراردادن اباتمنت نهایی در هنگام جراحی است. اباتمنت پیش ساخته که جدیدا در دسترس هستند به جراح یا دندانپزشک ترمیمی این اجازه را می دهد تا به اصلاح سرپایی و تکمیل درمان بپردازد. استفاده از اباتمنت های زیرکونیومی پیش ساخته در subgingivalسلامت بافت را تضمین می کند و باعث سازگاری زیستی بافت اباتمنت می شود. به دلیل رنگ سفید زیرکونیا، از لحاظ زیبایی شناختی نتیجه مطلوبی در حاشیه لثه به دست می آید، همچنین زیرکونیا نسبت به تیتانیوم بافت نرم تری دارد و در نتیجه همبستگی خوبی بین بافت نرم و ایمپلنت ایجاد می شود. به طور عمومی در دوره ی اول پس از جراحی، ترمیم موقت در موقعیت فوق العاده توسط زیرکونیا انجام می شود، همانطور که گفته شد پایه زیرکونیوم دارای سازگاری مطلوب زیستی و ظرفیت مناسبی جهت جلوگیری از بیوفیلم باکتریایی پس از کاشت ایمپلنتمی باشد ، آمادگی اباتمنت بلندتر نسبت به اباتمنت کوتاه تر بیش تر می باشد، افزایش ارتفاع باعث افزایش سطح شده و مقاومت در برابر نیروهای جانبی افزایش می یابد. Post abutment: این اباتمنت بر روی ایمپلنت و یا داخل ایمپلنت پیچ می شود و برای پروتز دندان به عنوان پایه مورد استفاده قرار می گیرد. Ball abutment: نوعی اباتمنت پیش ساخته که به عنوان پشتیبان اوردنچر مورد استفاده قرار می گیرد، این نوع اباتمنت دارای ارتفاع های مختلف می باشد، بال اباتمنت به صورت o-ring و nylon inserts می باشد Locator abutment: نوعی از اباتمنت های پیش ساخته که برای پشتیبانی از اوردنچرهای متکی بر ایمپلنت یا بخشی از دنچر کاربرد دارند. دارای ارتفاع های مختلف و کدهای رنگی جهت کاربردهای مختلف می باشند. http://.loxblog.com/post.php?p=115

ایمپلنت های دندانی همان نقش دندان های طبیعی را برای بیمار ایفا میکنند. از جمله علل از دست دادن ایمپلنت،تروما (آسیب) به ایمپلنت بلافاصله بعد از جراحی میباشد. معمولا در بیمارانی که امکان برزو تروما زیاد بوده و دارای بافت نرم نازک میباشد پیوند بافت نرم صورت میگیرد. شواهدی وجود دارد که نشان می دهد بیمارانی که سابقه پریودنتیت دارند لزوما در معرض خطر شکست ایمپلنت نیستند، اما ممکن است در بلند مدت دچار تحلیل استخوان ناشی از پری ایمپلنت در مقایسه با سایر بیماران که سابقه بیماری پریودنتیت ندارند بشوند. ارتباط مستقیمی بین وجود پلاک و بیماری پری ایمپلنت در اطراف ایمپلنت و دندان وجود دارد که عوامل موثری باعث آن می شود.از جمله ژنتیک، شرایط سیستمیک مثل دیابت کنترل شده، داروهای حاوی بیسفوسفونات، سیگار کشیدن زیاد، و سرکوب سیستم ایمنی. برای این افراد که حساسیت بالاتری دارند باید کنترل و مراقبت دقیق تر انجام شود. کنترل دیابت که جز عوامل مشترک بین افراد می باشد، بخش مهمی از مدیریت این بیماران را شامل می شود. طراحی پروتز: به عنوان عاملی برای رعایت بهداشت دهان و دندان و کنترل پلاک، طراحی پروتز یکی از عوامل موثر بر طول عمر ایمپلنت های دندانی می باشد، طراحی ایده آل پروتز نباید مانع افرادی شود که به صورت معمولی و در خانه از آن ها نگهداری می کنند. شواهدی وجود دارد که نشان می دهد طراحی پروتزی که بار اضافی بر روی ایمپلنت ایجاد کند و بیش از حد سنگین باشد باعث بروز بیماری پری ایمپلنت می شود که ناشی از پلاک می باشد، بنابراین مدت زمانی که برای بهبودی و ادغام ایمپلنت و استخوان مورد نیاز است باید برنامه ریزی شده باشد، تا خطر تجمع پلاک کاهش یابد. طراحی ایمپلنت: طبق آزمایشات انجام شده بر روی سگ ها نشان می دهد که زبری سطح ایمپلنت برروی حساسیت پری ایمپلنت تاثیر می گذارد، با این حال بررسی های انجام شده تفاوت قابل توجهی در میزان بقا بین ایمپلنت با طرح های مختلف نشان نمی دهد. کیفیت و تعداد بافت نرم: مطالعات نشان می دهد که بافت نرم ضخیم کراتینیزه برای محافظت از بافت اطراف ایمپلنت و جلوگیری از پری ایمپلنت مورد نیاز است. بنابراین پیوند بافت نرم در بیمارانی که دارای بافت نرم نازک، غیر کراتینیزه و شکننده هستند و امکان بروز تروما در آن زیاد است ، لازم می باشد. فاکتورهای مربوط به بیمار: سیگار کشیدن، بیماری های سیستماتیک، دارو، پوکی استخوان و کاهش کیفیت و تراکم استخوان برخی از عواملی است که می تواند حفظ طولانی مدت ایمپلنت را به خطر بیندازد. انگیزه: انگیزه یکی از عوامل مهم است که می تواند بر بازدهی بلند مدت کاشت ایمپلنت تاثیر بگذارد . بنابراین دندانپزشکان به طور مستقیم باید بر آموزش و انگیزش بیمار موثر باشند. غربالگیری و نظارت: پس از انجام کاشت دندان، لازم است که پرونده بیمار نگهداری شود، زیرا بیمار به طور منظم نیاز به ارزیابی ایمپلنت دارد، این بازنگری به طور معقول هر ۶ماه یک بار اتفاق می افتد. دندان طبیعی در مقابل ایمپلنت: bull; دندان های طبیعی با ایمپلنت ها متفاوت هستند، bull; بافت اطراف ایمپلنت رگ های خونی کمتری دارد. bull; فیبرهای transeptal یا gingivodental در اطراف ایمپلنت وجود ندارد. bull; هیچ ارتباطی با perio dental ligament در ایمپلنت وجود ندارد و ارتباط به طور مستقیم به ایمپلنت بستگی دارد( بازسازی استخوان). بافت نرم پری ایمپلنت: بافت نرم اطراف ایمپلنت از نظر بالینی شبیه دندان است، با این حال پیوستگی اپیتلیوم مخاطی برای حفاظت از این بافت در ایمپلنت بسیار مهم است. ارزیابی رادیوگرافیک: توصیه می شود که این موارد در ۶ ماه اول ارزیابی شوند: نمودار دندانپزشکی بهداشت دهان بافت پروتز ایمپلنت: تن، رنگ و بافت التهاب: بافت از لحاظ خونریزی و ادم ارزیابی شود. رادیوگرافی: هر ۲۴ ماه باید رادیوگرافی برای بررسی تغییرات سطح استخوان انجام شود. لق بودن یا نبودن ایمپلنتپروتز: ثبات پروتز باید بررسی شود http://.loxblog.com/post.php?p=114

به طور میانگین طبق نتایج بدست آمده حدود 5-10 درصد ایمپلنت های کاشته شده ،در مدت زمان پس از چندسال دچار شکست میشوند. برخی از تغییرات پس از عمل جراحی موقتی و البته طبیعی میباشد.در حالتی که که در برخی موارد ممکن است این مشکل دائمی باشد. در صورت عدم رسیدگی به این عوارض احتمالی به دلیل کمبود اطلاعات کافی مراقبت از ایمپلنت ، میزان این عوارض افزایش خواهد یافت. بقای ایمپلنت در بیمارانی که به طور مناسب انتخاب شده باشند،بسیار بالا می باشد،با این حال ممکن است به دلایل مختلفی ایمپلنت ها شکست بخورند و ممکن است خارج شوند، دانشمندان بیان می کنند که ممکن است ایمپلنت ها طول عمری به اندازه دندان طبیعی داشته باشند. عامل کلیدی که باعث موفقیت و بقای ایمپلنت می شود کیفیت لثه و مراقبت صحیح از ایمپلنت می باشد. عوارض ایمپلنت به دو دسته تقسیم می شود: عوارض زود هنگام عوارض دیر هنگام عوارض زود هنگام ایمپلنت معمولا در طی شکست در هنگام ادغام استخوان ایمپلنت که در فاز بهبود بیولوژیکی ایجاد می شود، به وجود می آید. ضعف در تکنیک های جراحی، ناتوانی در دستیابی به ثبات اولیه، قرارگیری غیرعمدی ایمپلنت در طی فاز ادغام ایمپلنت و استخوان، عفونت و شرایط سیستمیک مانند دیابت کنترل نشده، بعضی از عواملی است که می تواند باعث از بین رفتن ایمپلنت شود. شکست های دیرهنگام به دلیل یک یا هردو موارد زیر اتفاق می افتد: شکست های بیولوژیکی: ناشی از بیماری پری ایمپلنت که از پلاک ایجاد می شود ، در صورت عدم درمان باعث تحلیل استخوان اطراف ایمپلنت و درنتیجه لقی و شکست آن می شود. شکست های مکانیکی: ناشی از شرایط بارگذاری نامطلوب ایمپلنت به علت طراحی ضعیف، شکست پایه، شل بودن اباتمنت و یا شکستگی روکش ایجاد می شود، ولی شکستگی در ایمپلنت کمتراتفاق می افتد. شکست های اولیه در طی پیش بینی، اندازه گیری و پیش گیری بسیار مشکل است، از سوی دیگر شکست های دیر هنگام ممکن است سریعا شناسایی شده و با موفقیت درمان شوند و در همان مراحل اولیه پروسه، متوقف شوند. بنابراین هر دندانپزشک که مسئولیت درمان و پروسه کاشت ایمپلنت را در شخصی به عهده می گیرد پس باید مسئولیت های ارائه روش های مراقبت از ایمپلنت دندان و سلامت بافت نرم را نیز بر عهده بگیرد. زیرا در غیر این صورت با افزایش سالانه افراد متقاضی کاشت ایمپلنت و عدم اطلاعات کافی درباره مراقبت صحیح از ایمپلنت، میزان بیماری پری ایمپلنت افزایش خواهد یافت. http://.loxblog.com/post.php?p=113

یکی از عوامل لق شدن ایمپلنت تحلیل استخوان اطراف استخوان میباشد. روش های بسیاری در کاشت ایمپلنت به کار برده میشود و همه این تکنیک ها به کاهش لقی ایمپلنت کمک میکند ولی در صورتی که جراح فقط روی محکم کردن پایه ها تمرکز کند و توجهی به فشار های اکلوزالی نداشته باشد،مشکلات وخیم تری از جمله شکست ایمپلنت در استخوان فک را به همراه دارد. در ادامه به سایر عوامل موثر در لقی ایمپلنت میپردازیم. در مقایسه با یک ایمپلنت، سیستم حمایت کننده یک دندان طبیعی برای کاهش نیروهای بیومکانیکی اعمال شده بر دندان، و ناحیه استخوان کرستال بهتر طراحی شده است. پریودونتال ممبرین مجموعه اعصاب و عروق خونی، ماده اکلوزالی (مینا) و نوع استخوان احاطه کننده در مجموع خطر اعمال بیش از حد نیروهای اکلوزالی به سیستم دندان طبیعی را کاهش می دهند. حرکت دندان: دندان در بعد عمودی، افقی و چرخشی حرکاتی فیزیولوژیک و طبیعی دارد، مقدار حرکت دندان طبیعی به سطح تماس و طرح ریشه بستگی دارد. بنابراین تعداد و طول ریشه ها، قطر آن ها، شکل و موقعیت و سلامت لیگامان پریودنتال اساسا روی لقی یک دندان تاثیر گذار است. لقی بالینی عمودی یک دندان سالم صفر است، حرکت واقعی عمودی دندان تقریبا ۲۸ میکرون بوده و برای دندان های قدامی و خلفی یکسان است. حرکت عمودی یک ایمپلنت محکم تحت نیروی ۱۰Ib، ۲ تا ۳ میکرون بوده و عمدتا به ویژگی های وسیکوالاستیک استخوان زیرین مربوط است. یک دانشمند دریافت که حرکت افقی دندان را می توان به افقی اولیه و حرکت ثانویه تقسیم کرد. لقی اولیه با نیروی اندک قابل مشاهده بوده، بلافاصله اتفاق افتاده و نتیجه وجود PDL است. لقی افقی اولیه دندان از حرکت افقی اولیه بیش تر است، یک نیروی بسیار سبک دندان را به صورت افقی حرکت می دهد. دومین حرکت دندانی که توسط موله مان (دانشمند) توضیح داده شد بعد از حرکت اولیه اتفاق می افتد، زمانی که نیروی بزرگ تر به دندان وارد می شود. وقتی نیروی اضافی به دندان اعمال می شود، حرکت دومی نیز قابل مشاهده خواهد بود، که مستقیما به مقدار نیرو بستگی دارد. لقی ایمپلنت ها: به عنوان یک روش درمانی قابل اعتماد، ایمپلنت جایگزین دائمی دندان های از دست رفته به حساب می آید، در واقع کاشت ایمپلنتبا نرخ ۹۵الی ۹۸ درصد موفقیت توانسته به بهترین روش برای جبران بی دندانی به حساب آید. استئو اینتگریشن یک واژه بافت شناختی است که تعریف آن عبارتست از تماس مستقیم استخوان با سطح یک ایمپلنت تحت بزرگنمایی میکروسکوپ نوری. مانند دندان طبیعی سطح تماس ایمپلنت، استخوان حرکت لترالی بیش تری دارد. دانشمندان ایمپلنت های استخوانی دارای تثبیت محکم را بررسی کرده و دریافتند دامنه ای از حرکت ۱۲ تا۶۶ میکرونی در جهت لیبولینگوالی وجود دارد. گاهی یک ایمپلنت با تثبیت محکم در مرحله دوم نمایان کردن، وقتی که اباتمنت در محل پیچانده می شود، داخل استخوان می چرخد، در این حالت سطح تماس ضعیف استخوان، ایمپلنت در اثر اعمال نیروهای برشی ناشی از قراردادن و پیچاندن اباتمنت و پیچ شکسته است. اگر چنین اتفاقی روی داد، باید کاور اسکرو مجددا در محل خود قرار بگیرد و به ایمپلنت اجازه اینتگریشن مجدد داده شود. به همین دلیل در صورتی که شما در بخش ایمپلنت پس از کاشت دندان لقی مشاهده کردید باید سریعا به دندانپزشک متخصص مراجعه کنید. http://.loxblog.com/post.php?p=112

از آنجایی که پاسخ ایمپلنت به نیروهای اکلوزالی متفاوت از پاسخ دندان های طبیعی میباشد؛ انتخب درمان برای بیماران متفاوت و نسبی میباشد. قرارگیری ایمپلنت در ناحیه استتیک اهمیتی مضاعف دارد؛بدین صورت که کانتور پاپیلا یک عامل تعیین کننده در استتیک پروتز نهایی میباشد. در طراحی وکس آپ تشخیصی، آگاهی از موقعیت ایده آل قرارگیری ایمپلنت اهمیت فراوانی، در موقعیت بلند مدت سیستم ایمپلنت دارد. در جای گذاری مطلوب ایمپلنت باید قرارگیری سه بعدی ایمپلنت را با توجه به اصول بیومکانیکی و پروتزی نسبت به پروتز نهایی مد نظر قرار داد. ایمپلنت باید نسبت به دندان های باقی مانده، ساختارهای حیاتی و سایر ایمپلنت ها و با توجه به ابعاد باکو لینگوالی، مزیودیستالی، و آپیلوکرونالی جای گذاری می شود. فاصله ایمپلنت- دندان طبیعی: یک ایمپلنت باید به صورت ایده آل ۱٫۵ تا ۲ میلی متر، از سمنتو آنامل جانکشن (CEJ) و ریشه دندان طبیعی مجاور فاصله داشته باشد. این مساله در نواحی استتیک اهمیتی مضاعف می یابد، جایی که کانتور پاپیلا بین دندانی یک عامل تعیین کننده در استتیک پروتز نهایی است. بنابراین وقتی یک ایمپلنت در مجاورت یک دندان قرار می گیرد، حفره پایلت (مرکز ایمپلنت) باید تقریبا از دندان طبیعی ۴ میلی متر فاصله داشته باشد تا بتوان یک ایمپلنت با قطر کرست ماژول ۴ میلی متر را جای گذاری کرد، در نتیجه دست کم به ۷ میلی متر فاصله مزیودیستالی در فضای بی دندانی احتیاج داریم. اگر ایمپلنت ها طبق این راهنما جای گذاری نشوند، ممکن است پروتز نهایی دچار مشکلاتی شود، ایمپلنت هایی که بیش از حد به دندان مجاور نزدیک باشند، ممکن است باعث بروز این عوارض شود. ایجاد مشکلات پریودنتال، تحلیل استخوان یا ایمپرجنس پروفایل، آسیب دیدن دندان مجاور و ... فاصله ایمپلنت- ایمپلنت فاصله بین دو ایمپلنت با توجه به تحلیل استخوان، وجود پاپیلا بین ایمپلنت و سلامت بافت باید به دقت تعیین شود. بعد از جای گذاری نهایی باید بین ایمپلنت ها ۳ میلی متر یا بیش تر فضا وجود داشته باشد به این ترتیب فضای کافی برای پاپیلا بین دندانی و تامین سلامت بافت وجود داشته باشد و تحلیل استخوان افقی به حداقل می رسد. فاصله از کانال عصب آلوئولار تحتانی یا سوراخ منتال: قرارگیری دقیق ایمپلنت ها در نزدیکی کانال آلوئولار تحتانی و سوراخ منتال در پیشگیری از آسیب های نور و سنسوری حیاتی است. موقعیت صحیح عصب و کانال باید از طریق تصویربرداری دیجیتالی به طور دقیق مشخص می شود، به خصوص زمانی که ایمپلنت در فاصله ۲ میلی متری عصب قرار داشته باشد. بعد از تعیین ساختار های حیاتی ایمپلنت در هنگام کاشت ایمپلنتباید بیش از دو میلی متر از کانال آلوئولار تحتانی یا سوراخ منتال فاصله داشته باشد، در غیر اینصورت فشار به تنه عصب و مشکلات نور و سنسوری افزایش می یابد. فاصله از حفره بینی: جای گذاری ایمپلنت ها در قدام ماگزیلا می تواند بسیار چالش برانگیز باشد بخصوص زمانی که ارتفاع استخوان حداقل باشد. ایده آل این است که ایمپلنت پایین تر از کف بینی قرار گیرد. http://.loxblog.com/post.php?p=111

عموم مردم فکر میکنند جراح محل قرارگیری ایمپلنت را با استفاده از رادیو گرافی تعیین میکند به طوریکه رادیوگرافی برای تشخیص و تعیین پروتز و پاتولوژی استفاده میشود. اما برای تعیین محل قرارگیری ایمپلنت و تعیین مقدار استخوان کارایی ندارد. در ادامه به نکاتی نیز که در قرارگیری پایه ایمپلنت تاثیرگذار است خواهیم پرداخت. در دندانپزشکی ایمپلنت از ایمپلنت هایی استفاده می شود که از سلامت مطلوبی برخوردار باشند، به جای استفاده از یک دندان به خطر افتاده، برای ساپورت پروتز، معمولا ایمپلنت شرایط بالینی مطلوبی ایجاد خواهد کرد.با این حال با توجه به مقوله کاهش نیروی وارد بر سیستم ایمپلنت، موقعیت برخی ایمپلنت ها حساس تر از سایرین است، حدکثر تعداد ایمپلنت های قابل استفاده در یک پروتز ثابت معمولا با در نظر گرفتن این اعداد تعیین می شود: هر ایمپلنت باید ۱٫۵ میلی متر یا بیشتر از هر دندان طبیعی فاصله داشته و بین هر ایمپلنت با ایمپلنت دیگر، ۳ میلیمتر فضا به اضافه قطر هر ایمپلنت دندان باید فاصله وجود داشته باشد. طول موجود را به ۷ میلی متر تقسیم می کنیم تا حداکثر تعداد ایمپلنت ها به دست آید ( وقتی قطر ایمپلنت ۴ میلی متر باشد). بنابراین ۲۱ تا ۲۷ میلی متر برای ۳ ایمپلنت مناسب است و در ۲۸ تا ۳۴ میلی متر می توان ۴ ایمپلنت قرار داد. موقعیت های کلیدی قرارگیری ایمپلنت به این معنی است که وقتی یک پایه در این ناحیه قرار نگیرد ، عوارض بیومکانیکی افزایش خواهد یافت. بنابراین حتی اگر قراردادن پیوند استخوان و آموزش، جراحی، هزینه و زمان اضافی پیش از جای گذاری ایمپلنت ضروری باشد باید انجام شود. بعد از تعیین پروتز نهایی، موقعیت کلیدی ایمپلنت برای پروتز را می توان مشخص کرد. تعیین موقعیت کلیدی ایمپلنت ها در هنگام کاشت دندان هیچ محدودیتی ندارد، به عبارت دیگر رادیوگرافی برای تشخیص و تعیین پروتز و پاتولوژی مورد استفاده قرار می گیرد، اما برای موقعیت ایمپلنت و تعیین مقدار استخوان قابل استفاده کارایی ندارد، در عوض دندانپزشک تظاهر می کند بیمار همه استخوان قابل استفاده ضروری برای قراردادن ایمپلنت در نواحی کلیدی را دارد، بیمار محدودیت مالی برای انجام درمان مطلوب ندارد، زمان مسئله مهمی برای درمان نیست و مهارت ضروری برای قراردادن یک ایمپلنت در موقعیت کلیدی توسط دندانپزشک توسط دندانپزشک یا تیم ارجاع شده وجود دارد. ۴ راهنمای کلی برای تعیین موقعیت کلیدی قرارگیری ایمپلنت برای یک پروتز ثابت در ناحیه بی دندانی و چندین دندان از دست رفته مجاور هم وجود دارد: ۱) کنتی لیوور روی پروتز طراحی شده برای بیماران با بی دندانی پارسیل یا ماگزیلا با بی دندانی کامل باید ترجیحا حذف شوند. بنابراین اباتمنت های انتهایی در پروتز موقعیت قرارگیری کلیدی هستند. ۲) در پروتز نباید ۳ پونتیک مجاور هم باشند، به ویژه در نواحی خلفی دهان. ۳) وقتی کانین از دست رفته باشد، ناحیه کانین موقعیت قرارگیری کلیدی است، بخصوص زمانی که دندان های مجاور غایب باشند. ۴) وقتی مولر نخست از دست رفته باشد، تمام بیماران با بی دندانی پارسیل و ماگزیلا کاملا بی دندان، ناحیه مولر نخست یک موقعیت کلیدی قرارگیری ایمپلنت است. http://.loxblog.com/post.php?p=110

ظهور دوربین های دیجیتال ،امکان پیش بینی نتایج سه بعدی از طرح های مختلف لبخند را فراهم کرده است. بدین صورت که اسکن چهره درحالت لبخند گرفته شده و به تصاویر سه بعدی با وضوح دیجیتالی بالا از دندان های فوقانی و پایین ایجاد میکند. پیشرفت های فناوری می تواند تاثیر مثبتی در دندانپزشکی بر روی بیمار و هم دندانپزشک از لحاظ کیفیت درمان و ساده سازی روش ها داشته باشد، تکنولوژی دیجیتال در بخش رادیوگرافی دیجیتال و بخصوص در قالب دیجیتال دهان ظاهر می شود. برنامه ریزی جهت درمان یا همان طرح درمان نیز شامل این تکنولوژی شده است. برای موارد زیبایی دندانپزشکی مثل طراحی لبخند، در طرح درمان می توان با برش عکس های دوبعدی از داخل دهان و قراردادن آن ها در موقعیت ایده آل ، از آن ها استفاده کند. به موازات این روش ۲D ، اسکنرهای اضطراری صورت از سال ۱۹۳۹ استفاده شده است، برنامه های نرم افزاری با گرافیک پایه، در نهایت در دهه ۱۹۸۰، توسعه یافت تا متخصصین زیبایی بتوانند قبل از شروع درمان ، به ویژه برای موارد پیچیده،که تجسم آن ها مشکل است، پیش بینی نتایج درمان را به سرانجام برسانند، اسکنرهای چهره و تکنیک های کاربردی آن ، در آن زمان بسیار پیچیده و گران بود، بنابراین استفاده از آن ها، نیز بسیار محدود بود، به تازگی اسکنرهای گوشی تلفن همراه در هردوصورت نرم افزاری و نیز به شکل سخت افزاری کوچک مورد استفاده قرار می گیرد، این پیشرفت تکنولوژی بسیار امیدوارکننده است، به ویژه برای دندانپزشکان عمومی که توانایی پرداخت پول به مقدار زیاد برای دستیابی به اطلاعات و دستگاه های پیچیده را ندارند. روش کار: یک اسکن اضطراری از یک بیمار با استفاده از برنامه فتوگرافی و برنامه ردیابی ویژگی در ۳ موقعیت مختلف انجام شد. اسکن چهره در حالت لبخند به عنوان یک مرجع برای موقعیت لب در طول طراحی لبخند بعد از آن گرفته شد. تصورات ۳D با وضوح دیجیتالی بالا از دندان های فوقانی و پایین با استفاده از یک اسکنر داخلی انجام شد. مدل های چهره به عنوان فایل های OBJ (پرونده های متنی)، و فایل های MTL( فایل های کتابخانه قالب های مواد) تشکیل شدند. خصوصیت این فرمت های فایل این است که علاوه بر اطلاعات سه بعدی، اجازه ذخیره سازی اطلاعات، رنگ سطحی، اجازه ذخیره سازی اطلاعات، رنگ سطحی و همچنین اطلاعات زیبایی شناختی مانند بافت و سایه را به ما می دهند. پس از آن بر اساس اسکن چهره در موقعیت لبخند، دندان های بیمار پنهان شدند، سپس خط میدلاین و interpupillary کشیده می شود. در نهایت پیش بینی های سه بعدی از طرح های مختلف لبخند با تغییر در شکل و موقعیت دندان ایجاد می شود. با ظهور دوربین های دیجیتال و تلفن همراه هوشمند هر شخص به دندانپزشک تبدیل شده است. بعد از این مرحله، اضافه کردن مزایای سه بعدی که اجازه می دهد فرآیند طراحی لبخند با نتایج زیبایی از تمام جوانب همراه باشد. http://.loxblog.com/post.php?p=109

ایمپلنت دندانی در یک روز بسته به شرایطی که بیمار دارد امکان پذیر است . بدین صورت که بیمار باید استخوان فک خوبی داشته باشد و نیاز به پیوند نداشته باشد. در این مواقع کاشت ایمپلنت یک روزه گزینه بسیار عالی برای اکثر متقاضیان محسوب می شود. بدون دندان هیچ سرگرمی خوشحال کننده نیست، موضوعی ناراحت کننده بوده و برای بعضی افراد شرم آور می باشد، در این مواقع می توان از ایمپلنت استفاده کرد، اما کاشت ایمپلنت دارای یک دوره طولانی مدت است تا شخص صاحب دندان شود، به همین دلیل کاشت ایمپلنت یک روزه یک گزینه عالی برای بسیاری از متقاضیان می باشد. تفاوت بین ایمپلنت های فوری و ایمپلنت هایی که به روش سنتی قرار داده می شوند، فاصله بین قرار دادن فیکسچر و روکش دندان است، در ایمپلنت یک روزه یا فوری، با توجه به موقعیت استخوان فک و میزان استخوان می توان همزمان با کشیدن دندان، پایه ایمپلنت را قرار داده و در همان روز روکش موقتی به بیمار تحویل داده شود و روکش اصلی طی چند روز تحویل داده می شود. زمانی که شخصی با استخوان تحلیل رفته تصمیم به کاشت ایمپلنت می گیرد، جراح پس از بررسی ابتدا باید پیوند استخوان را برای او انجام دهد. انواع پیوند استخوان در جراحی کاشت ایمپلنت برای افرادی که استخوان تحلیل رفته دارند وجود دارد که استخوان از بخش های مختلف از بدن خود شخص تهیه می شود یا از پودر استخوان موجود در بازار به عنوان محرک برای رشد استخوان استفاده می شود تا قطر استخوان افزایش یابد. در این صورت متقاضی پس از انجام graft یا پیوند استخوان باید مدتی را جهت افزایش قطر استخوان صرف کند، اما در روش ایمپلنتایک روزه قطر استخوان کافی بوده و جراح بلافاصله پس از قرار دادن پایه ایمپلنت یا فیکسچر، اباتمنت و در نهایت روکش را نیز قرار می دهد، این فرآیند با برش لثه و یا بدون برش لثه انجام می شود . در روش بدون برش لثه می توان بدون این که لثه برش داده شود و گاها به وسیله راهنمای جراحی ((surgical guide محل قرارگیری ایمپلنت مشخص شده و پایه ایمپلنت در آن قرار داده می شود. ویدئوی بالا کاشت دندان در کلینیک دندانپزشکی مدرن در یک روز همزمان با کشیدن دندان را نشان می دهد. http://.loxblog.com/post.php?p=128

همانطور که می دانید زبری سطح در جذب پروتئین روی سطح ایمپلنت تیتانیومی و همچنین رفتار سلولی سطح آن موثر می باشد. چرا که می دانید توپوگرافی سطح هرچه قدر در مقیاس ریزتر باشد،موجب تعدیل پاسخ سلول های بافت می شود. به همین علت است که ایمپلنت هایی با سطح میکرو-زبر در مقایسه با نمونه های صاف عملکرد بهتر دارند استفاده از ایمپلنت های تیتانیومی زبر یکی از ابزار درمانی در دندانپزشکی ایمپلنت می باشدواز نظر سطح پوشش به ۳ دسته تقسیم می شوند: صاف، متوسط و زبر. معمولا ایمپلنت های زبرتر سطح تماس بیشتری با استخوان دارند، برخی پژوهش ها نرخ موفقیت بالاتر را به ایمپلنت ها با زبری متوسط نسبت داده اند. همچنین ایمپلنت های زبرتر نیروی بیشتری برای برداشتن نیازمندند. از طرف دیگر موجب می شود باکتری ها راحت تر و بهتر به سطح ایمپلنت ها بچسبند. زیرا ایمپلنت های زبر بیش تر در معرض جذب پلاک هستند. این نقص موجب می شود التهاباتی در اطراف ایمپلنت های زبر تر ایجاد شود. بیماران سیگاری و کسانی که سابقه التهابات لثه ای داشته اند بیشتر در معرض خطر هستند. پزشکان در مورد این دسته از بیماران، ایمپلنت هایی با زبری های مختلف و سطوح اصلاح شده (پلاسما شده، اسیدشویی شده، بلاست شده و اکسید شده، دارای پوشش هیدروکسی آپاتیت یا ترکیبی از این ها ) استفاده می کنند. دانشمندان در پژوهشی ثابت کردند بیمارانی که سابقه التهابات لثه ای دارند، به شکل جدی در معرض تحلیل استخوان لثه و خرابی ایمپلنت هستند. اما در پژوهش دیگر بر خلاف این گزارش شده. افراد با سابقه التهابات لثه ای نرخ موفقیت بالایی پس از ایمپلنت داشتند. چندین مطالعه بر روی حیوانات نیز انجام شده که تاثیر زبری ایمپلنت ها را بر روی التهابات آینده بررسی کرده اند. نتایج بدین صورت است که سطح زبرتر موجب التهابات بیشتر شد، همچنین مشاهدات بر روی انسان ها نیز نشان داد که ایمپلنت های صاف، کمتر در خطر التهابات هستند و نرخ موفقیت کاشت دندان در آن ها بیشتر است. بنابراین این سوال به وجود میآید که آیا در مورد بیمارانی که سابقه التهابات لثه ای دارند می بایست ایمپلنت صاف استفاده کرد یا خیر. هدف این پژوهش ارزیابی تاثیر زبری سطح ایمپلنت بر نرخ موفقیت آن ، تحلیل استخوان های مرزی و وقوع التهابات در بیماران با سابقه التهابات لثه ای است. با بررسی ۶پژوهش که در آن ها ۱۳۴۲ ایمپلنت مورد ارزیابی قرار داده شده اند ، نرخ موفقیت کاشت ایمپلنت های صاف بین ۸۴٫۹ الی ۹۷٫۱ درصد بود در حالی که برای ایمپلنت های زبر بین ۱۰۰ الی ۸۰ درصد بود. همچنین میانگین تحلیل استخوان های مرزی برای ایمپلنت های صاف بین ۰٫۳۳ الی ۰٫۴۸ میلی متر بوده است. http://.loxblog.com/post.php?p=127

فقدان دندان ها خصوصا در دندان های جلو چهره را غمگین تر نشان می دهد. تاکنون روش های مختلفی جهت جایگزینی دندان های از دست رفته عرضه گردیده که شامل بریج دندانی و ایمپلنت دندانی می شود. باید توجه داشت که در روش بریج ، دندان های سالم اطراف باید به پشتیبانی از بریج دندانی بپردازنددر حالی که در ایمپلنت دندانی اینگونه نیست. حال روش جدیدتر و بهتر از این دو روش را به شما معرفی خواهیم کرد. چناچه می خواهید یک یا چندین دندان خود را جایگزین کنید، انتخاب های متعددی پیش روی شماست که در اینجا به آن ها می پردازیم. این انتخاب ها و تصمیم ها بسیار مهم هستند چرا که دندان از دست رفته نه تنها زیبایی شما را تحت تاثیر قرار می دهد بلکه در بهداشت دهانی نیز موثر است. انتخاب اول این است که جایگاه دندان از دست رفته به حال خود گذارده شود. اولین پیامد این انتخاب تحلیل استخوان است. وقتی هیچ دندانی برای تحریک استخوان های مجاور وجود نداشته باشد اتفاق بدتری می افتد. چراکه دندان شما می بایست جایی را لمس کند، پس دندان مخالف (بالایی یا پایینی همان موقعیت) تا جایی پایین می آید که یک نقطه ی تماس پیدا کند و به داخل حفره ی خالی می رود. اگر در قسمت عقبی فک باشد جویدن سخت تر می شود چرا که مجبورید با طرف دیگر فک بجوید. این کار نیز موجب ساییدگی در طرف دیگر دندان می شود. انتخاب بعدی پل دندانی است که جز گزینه های پرطرفدار است. معمول ترین پل مورد استفاده پل سه تایی است که در آن یک روکش یا پروتز دندان به جای دندان از دست رفته قرار گرفته و توسط دندان های کناری نگه داشته می شود. دندان های کناری می بایست سالم باشند. ابتدا دندان های مجاور تراشیده شده و به عنوان پایه دندان جدید مورد استفاده قرار می گیرند. چون ریشه ی دندان جایگزین نشده، تحلیل استخوان به مرور زمان اتفاق می افتد. مدت زمان ماندگاری پل ها بین ۸ تا ۱۰ سال است. انتخاب سوم ایمپلنت ها هستند. در فرآیند کاشت دندان ریشه ی دندان از دست رفته با پایه فلزی جایگزین می شود و در ادامه تاج سرامیکی به آن متصل می شود. ایمپلنت ها مزیت های متعددی دارند. از همه مهم تر اینکه ریشه دندان جایگزین شده، از تحلیل استخوان جلوگیری شده و دندان های مجاور نیز آسیب نمی بینند.علاوه بر این ایمپلنت ها تا ۴۰ سال ماندگاری دارند. اما ایمپلنت ها نیز معایب خود را دارند، جای گذاری پایه ایمپلنت در فک، نیازمند جراحی چند مرحله ای است، همچنین دریل کردن با سرعت بالا مهارت زیادی را می طلبد، قرارگیری ایمپلنت نیازمند چندین مرحله ویزیت و جراحی است. ابتدا دندان اصلی خارج شده، سپس با دریل استخوان فک سوراخ شده و ایمپلنت جای گذاری می شود، این فرآیند نیز نیازمند زمان بهبودی است تا ایمپلنت به استخوان اطراف جوش بخورد، پس از ۳ الی ۶ ماه اباتمنت بر روی آن قرار داده می شود، تا روکش دندان به آن متصل شود.فرآیند کامل معمولا بین ۹ ماه تا ۱ سال طول می کشد. در سیستم جدید جایگزینی دندان همه فوائد کاشت ایمپلنت وجود دارد و معایب آن نیز حذف شده اند، چرا که دندان جایگزین شده کپی برداری شده از دندان اصلی است، و بلافاصله بعد از برداشتن دندان اصلی بدون سوراخ کردن یا دریل کردن جایگزین می شود، در حین فرآیند بازسازی استخوان و چسبیدن به ریشه جدید یک محافظ موقتی به منظور زیبایی و محافظت به دندان مجاور متصل می شود، تقریبا ۶ ماه بعد، محافظ موقتی با روکش دائمی دندان جایگزین می شود که مشابه دندان اصلی می باشد، اگر سیستم جایگزینی دندان بسیار ساده است و مزایای بسیاری نسبت به ایمپلنت دارد اما فقط زمانی قابل اجرا است که دندان اصلی همچنان در جای خود وجود داشته باشد. در ویدئوی بالافرآیند کلی انجام این کار نشان داده شده است. http://.loxblog.com/post.php?p=126

رفتار خوردگی نانو مواد با زیست سازگاری فلزات پزشکی از جمله کاشت ایمپلنت های دندانی ارتباط دارد. به همین منظور بررسی ویژگی این نوع مواد از اهمیت بالایی برخوردار است . این فناوری با ساخت مواد در مقیاس نانو درعلم دندانپزشکی به پایداری و استحکام دندان ها کمک می نماید. به همین منظور دانشمندان به خلق نانولوله های تیتانیومی با خواص پزشکی و مکانیکی عالی پرداخته اند. پروتزهای استفاده شده در ایمپلنت های دندانی یک ابزار قابل قبول در درمان بیماران بی دندان معرفی شده اند، در ۳۰ سال اخیر تیتانیوم و آلیاژهای آن از جمله مواد مصرفی برای جایگزینی دندان های از دست رفته هستند. نتایج رضایت بخش وابسته به قابلیت تحمل بار ایمپلنت است و این نتایج بعد از پایداری ابتدایی بلافاصله پس از قرارگیری ایمپلنت ارزیابی می شود. همچنین در طولانی مدت میزان موفقیت به فرآیند ادغام و جوش خوردن ایمپلنت با استخوان بر می گردد. ویژگی های سطح ایمپلنت از جمله عوامل مهم در فرآیند جوش خوردن است، این ویژگی های شامل قابلیت رشد سلولی و خواص بیومکانیکی می شود که پایداری ابتدایی ایمپلنت- استخوان نقش مهمی را ایفا می کنند. ساختار متخلخل و حفرات با سایز مناسب از عوامل تعیین کننده استخوان در حال رشد است. خواص مکانیک ایمپلنت می بایست متناسب با خواص بافت های اطراف آن تنظیم شود، این خواص مکانیکی عبارتند از تخلخل ساختار ایمپلنت ( سایز حفره، شکل حفره، میزان تخلخل) زمان ایمپلنت گذاری، زیست سازگاری و استحکام ایمپلنت. رشدو توسعه در مهندسی مواد ، منجر به تولید داربست های متخلخلی شده اند که ویژگی های ساختاری و مکانیکی استخوان طبیعی را شبیه سازی می کنند. ساختار متخلخل به عنوان یک چارچوب برای رشد سلول های استخوانی عمل می کند، و این سلول ها با نفوذ به داخل حفرات ایمپلنت منجر به جوش خوردن با ایمپلنت می شوند. تیتانیوم متخلخل با پایداری طولانی مدت قابلیت تحمل بار بالا و رشد استخوان می بایست چندین ویژگی داشته باشد: تخلخل بالا و ساختار بهم پیوسته تا امکان رشد منشا استخوان جدید و انتقال مایعات بیولوژیکی را فراهم کند. سایز تخلخل ها و حفرات معمولا بین ۱۵۰ تا ۵۰۰ است. خواص مکانیکی تنظیم شده با بافت های اطراف به منظور تحمل بار و انتقال بار در گذشته تلاش بر این بود تا با تغییرات سطح ایمپلنت فرآیند هیلینگ ( ادغام) را تسریع کنند، مثل ایجاد زبری در ابعاد میکرونی برروی تیتانیوم. امروزه روش های متعددی مثل سند بلاست - اسید شویی و ترکیب این ها برای رسیدن به زبری میکرونی مطرح شده اند. پژوهش های فعلی در تغییر آلیاژ، ساختار و اصطلاحات سطحی دارند، مثلا در مورد تیتانیوم تلاش می شود تا زیست سازگاری گونه های تجاری افزایش یابد در این صورت از سمی بودن آن پیشگیری می شود. اخیرا نانوساختارها نشان داده اند می توانند خواص مکانیکی، بیولوژیکی و شیمیایی را تا حد قابل قبولی بهبود ببخشند. بهبود خواص فیزیکی، شیمیایی و مکانیکی ایمپلنت های تیتانیومی با کنترل میکرو ساختار (SPD) و آلیاژ مکانیکی انجام می گیرد. روش دیگری که برای تغییر خواص تیتانیوم و آلیاژهای آن استفاده می شود تولید کامپوزیت است که در واقع خواص مکانیکی فوق العاده تیتانیوم را با زیست سازگاری سرامیک ها تلفیق می کند. از جمله سرامیک های اصلی مورد استفاده (هیروکسی آپاتیت) و (BIOGLASS) می باشند، پوشش سرامیکی زیست سازگاری سطح را افزایش می دهد اما چسبندگی ضعیف آن با فلز ممکن است موجب عدم موفقیت آن بشود اما به دلیل قابل تنظیم بودن طراحی و خواص آن ، یکی از جایگزین های امید بخش در بافت استخوان و فرآیند جوش خوردن استخوان محسوب می شوند. تکنولوژی نانو در ایمپلنت های دندانی: نانوتکنولوژی در واقع توسعه و کاربرد تکنیک هایی هستند که امکان تولید ساختارهایی با ابعاد ۱ الی ۱۰۰ نانو متر را می دهند و کاربردهای دندانی دارند. ساخت نانو مواد بر پایه تیتانیوم و بالابردن استفاده صنعتی آن ها همچنان یک چالش است. هدف از پژوهش فعلی، ساخت نسل جدیدی از نانو کامپوزیت های تیتانیوم سرامیک است. با تهیه ساختار های متخلخل و اصلاح سطحی که منجر به بهبود چسبندگی سطح ، افزایش سختی و مقاومت دربرابر خوردگی و زیست سازگاری بالا می توان به نانو کامپوزیتی ایده آل رسید. ایمپلنت با ساختار نانو ایمپلنت با ساختار داخلی نانو دانشمندان موفق به تهیه نانو لوله های تیتانیومی با خواص مکانیکی و پزشکی عالی شدند که قابل بکارگیری ایمپلنت ها هستند، این نکته حائز اهمیت است که اصلاح حداکثری ذرات فلز تا مقیاس نانو مورفولوژی، سطح مطلوبی را ایجاد می کند که باعث افزایش چسبندگی و رشد سلول های زنده می شود. با کاهش سایز ذرات لوله های تیتانیومی، استحکام نهایی تیتانیوم دوبرابر قبل شد. همچنین استحکام تیتانیوم حاوی نانو ساختار تقریبا دوبرابر نمونه قبلی است. تست های زیست سلولی با استفاده از سلول های… http://.loxblog.com/post.php?p=125

معمولا پس از کاشت ایمپلنت ،بیمار احساس درد در ناحیه جراحی می کند،این درد معمولا خفیف بوده و با مصرف مسکن ها و انتی بیوتیک های مربوطه رفع می شود. از طرفی موفقیت این عمل جراحی وابسته به بهداشت دهانی بیمار می باشد. با رعایت کلیه توصیه های پزشکی طول عمر ایمپلنت را زیاد خواهید کرد. پس از جراحی بروز درد، تورم، کبودی و خونابه امری طبیعی است که با رعایت توصیه های زیر علائم تا حد زیادی کنترل خواهند شد. ۱) استراحت در ساعات باقی مانده از روز پس از عمل جراحی دراز کشیده و استراحت کنید، در ۲۴ ساعت اول سر خود را کمی بالاتر از بدن قرار دهید. پس از انجام کاشت دندان سرگیجه به سراغ فرد می آید و از این رو به آرامی از یک وضعیت به وضعیت دیگر حرکت کنید. از انجام تمرینات ورزشی شدید تا ۴۸ ساعت پس از جراحی ایمپلنت دندانی بپرهیزید. از حرکاتی که باعث کشیده شدن بافت می شوند مانند باز کردن زیاد دهان و لبخند زدن خودداری کنید. ۲) آنتی بیوتیک بیمار باید تمام آنتی بیوتیک های تجویز شده را برای جلوگیری از عفونت در محل جراحی مصرف کند. ۳) دهانشویه بیمار باید استفاده از دهانشویه تجویز شده توسط پزشک را در کنار شستشو با آب نمک انجام دهد. نکته: بعضی از دهانشویه ها اگر مدت طولانی استفاده شوند عوارض دارند و باعث تیرگی دندان ها نیز می شوند، بنابراین پس از پایان دوره تجویز شده دهانشویه را قطع کنید. ۴) یخ در اسرع وقت یک کیسه یخ را به صورت متناوب برروی صورت خود در محل عمل قرار دهید .(یعنی ۱۰ دقیقه پک را بگذارید و ۱۰ دقیقه را بردارید) استفاده از بسته های یخ برای ۲۴-۴۸ ساعت اول پس از جراحی به راحتی شما و به حداقل رساندن تورم کمک خواهد کرد. ۵) خون ریزی: برای کنترل خونریزی بیمار باید گاز استریل که پزشک در ناحیه قرار داده برای مدت یک ساعت با فشار نگه دارد و بعد از دور انداختن گاز، شستشوی دهان با ملایمت انجام شود و از مایعات خنک استفاده شود و از دستکاری زخم و کندن لخته ی خون اجتناب شود . ۶) غذا خوردن: بعد از برطرف شدن بی حسی از مواد غذایی سرد مانند بستنی استفاده نمایید. حداقل تا ۴۸ ساعت پس از عمل جراحی از خوردن غذاهای سفت و شستشوی دهان با مایعات گرم اجتناب کنید. از خوردن غذاهای پرادویه و بسیار داغ و بسیار سرد و غذاهای اسیدی مانند پرتقال و گوجه فرنگی اجتناب کنید. ۷) مایعات: مایعات خنک به مقدار زیاد در اسرع وقت مصرف شود، ۶ الی ۸ لیوان آب در طول ساعات باقی مانده از روز بعد از عمل بنوشید. از نی نوش برای نوشیدن مایعات استفاده نکنید زیرا ممکن است مکیدن سبب شل شدن لخته ی خون در محل عمل شده و سبب خونریزی می شود. شیر سرد بهترین منبع غذایی در طول چند ساعت پس از جراحی است، علاوه بر مایعات بدن و مواد مورد نیاز اولیه برای ترمیم را در اختیار بدن قرار می دهد. ۸) سیگار کشیدن: سیگار کشیدن، بهبود و ترمیم را به تاخیر می اندازد و سبب افزایش ناراحتی و درد می شود، ممکن است به خونریزی و ایجاد عفونت در محل جراحی کاشت ایمپلنت دامن زند. عامل مهم افزایش شدت و گسترش بیماری های لثه است. سیگار باعث کاهش جریان خون لثه می شود بنابراین عمر ایمپلنت ها را ۵۰ درصد کم می کند. ۹) الکل: هرگز در زمان مصرف داروهای ضد درد الکل مصرف نکنید، ایمپلنت در واقع یک عضو مصنوعی می باشد که داخل بافت استخوان و لثه کاشته شده بنابراین نسبت به دندان طبیعی بسیار آسیب پذیرتر است. اجتناب از رژیم غذایی خیلی سخت و رعایت بهداشت دقیق (استفاده ی مرتب از مسواک و نخ دندان و واترجت و ..) جهت سلامت و حفظ طولانی مدت ایمپلنت ها الزامیست . همچنین چکاپ های بعد از ایمپلنت باید به صورت مادام العمر انجام شود ( تاریخ چکاپ ها پس از تحویل پروتز به این صورت می باشد: ۳ ماه بعد از تحویل پروتز. ۶ ماه بعد از چکاپ اول. یکسال بعد از چکاپ دوم و بعد از آن به فاصله یکسال ). جهت چکاپ طبق تاریخ از طرف مجموعه با بیمار تماس گرفته خواهد شد. http://.loxblog.com/post.php?p=124

در برخی از انواع ایمپلنت های دندانی نیازی به ایجاد شیار و رزوه در قطر سوراخ برای کاشتن ایمپلت نیست در صورتی که غالبا دندانپزشک پس از رزوه دار کردن سوراخ،ایمپلنت را در سوراخ ایجاد شده قرار میدهد این عمل با دریل هایی با سایز های مختلف صورت میگیرد. همچنین برای سفت کردن ایمپلنت از دستگاهی به نام رچت استفاده میشود که در واقع تنظیم کننده اندازه نیرو لازمه سفت کردن ایمپلنت است. ایمپلنت یکی از روش های کاشت دندان می باشد، که دارای مراحل مختلفی هست، همچنین این روش جایگزینی دندان از دست رفته است که سبب جلوگیری از تحلیل استخوان می شود. در این مقاله قصد داریم به توصیف روش و مراحل کاشت ایمپلنت بپردازیم، اولین مرحله فلپ می باشد، این به این معنی است که با استفاده از تیغ جراحی، لثه برش داده می شود، بعد از مرحله برش، لثه کنار زده می شود سپس در بخش مورد نظر، استخوانی که قرار است پایه ایمپلنت (فیکسچر) در آن قرار داده شود نمایان می شود، مرحله بعد زمان انتخاب دریل هایی است که قرار است توسط آن ها استخوان فک سوراخ شود، که این دریل ها دارای سایز های متفاوت می باشد، و هرکدام از آن ها در بخش های مختلف کاربرد های متفاوتی دارند، جهت آغاز مرحله سوراخ کردن از اینشیال دریل استفاده می شود، (اما در واقع محل اولیه ایمپلنت توسط مارکینگ دریل معین می شود)، توجه به این نکته ضروریست که نحوه دریل باید به نحوی باشد که دندان های کناری با ایمپلنت موازی باشند، در مرحله بعد، از پایلوت دریل به جهت رسیدن به طول و زاویه مورد نظر استفاده می شود، پس از آن عمق منطقه دریل شده توسط پروب سنجیده می شود که هدف از آنجام این کار بررسی میزان بالا بودن دقت می باشد. در مرحله بعد دریلی با قطر بیش تر به جهت این که به قطری در استخوان برسیم که بتوان پایه ایمپلنت را در آن قرار داد به کار می رود، در آخر با استفاده از دریل هوشمند، به قطری برابر با قطر فیکسچر می رسیم، و این مرحله چندین مرتبه اجرا می شود. در این جا نوبت به جای گذاری ایمپلنت می رسد ، برای سفت کردن ایمپلنت از دستگاهی به نام رچت استفاده می شود، نیرویی که برای سفت کردن ایمپلنت لازم است توسط این دستگاه قابل تنظیم است .پس از قرار گیری فیکسچر بر روی آن کاور اسکرو بسته می شود که باعث می شود آلودگی و مواد خارجی به داخل و اطراف فیکسچر نفوذ نکند. در نهایت باید مدتی صبر کرد تا ایمپلنت به استخوان فک جوش بخورد،تا مراحل بعد قابل انجام باشد. http://.loxblog.com/post.php?p=123

بهترین حالت قراردهی ایمپلنت،بلافاصله پس از کشیدن دندان است ،که کاهش زمان درمان و حفظ استخوان را به همراه دارد. این روند درمانی بدین شکل است که روی ایمپلنت با لثه پوشانده نمیشود و سرفیکسچر پس از جوش حوردن به استخوان از لثه بیرون مانده تا به ایمپلنت متصل شده و تاج ایمپلنت بر روی آن سوار میشود. در ادامه به شرح چگونگی کامل این مرحله و مقایسه آن با جراحی دو مرحله ای میپردازیم. امروزه اشکال مختلفی از ایمپلنت به منظور اینکه متقاضیان آن راحت تر تصمیم بگیرند، وجود دارد: مینی ایمپلنت ها و سایر ایمپلنت های معمولی. به طور کلی دو فرآیند کلی برای قرار دادن ایمپلنت دندان موجود است: تک مرحله ای و دو مرحله ای. در تک مرحله ای پس از اینکه در منطقه بی دندانی بی حسی انجام شد، ایمپلنت به صورت مستقیم در داخل فک قرار می گیرد یعنی این فرآیند طی یک مرحله جراحی انجام می شود، اما در جراحی کاشت دندان به صورت دو مرحله ای، ابتدا ایمپلنت در داخل فک قرار داده شده و سپس یک زمان مشخص برای ادغام بین ایمپلنت و استخوان لازم است، یعنی ابتدا لثه برش داده شده و استخوان دریل می شود، ایمپلنت قرار داده شده و دوباره بسته می شود و مدت زمانی را برای قرار گیری اباتمنت و روکش باید صبر کنیم، بعد از گذشت این مدت کاور اسکرو از روی آن برداشته می شود و به جای آن قطعه ای به نام هیلینگ قرار داده می شود سپس بعد از گذشت مدتی و شکل گیری لثه، اباتمنت بر روی آن ها قرار داده می شودو سپس روکش نهایی گذاشته شده و این فرآیند به پایان می رسد. در اوردنچرهایی که بر روی ایمپلنت قرار داده می شود، کلاهک هایی برروی دنچر ها وجود دارد و دارای سایزهای مختلفی می باشد و با رنگ های مختلف بر اساس سایز مشخص شده اندو می توان بسته به سن بیمار میزان محکم شدن آن را تنظیم کرد،مثلا در بیماران مسن تر می توان شل تر و در بیماران جوان تر محکم تر تنظیم کرد . همچنین افرادی هستند که از اووردنچرهای ثابت استفاده می کنند که در این موارد دندان مصنوعی توسط پیچ در فک ثابت می شود. همچنین دندان مصنوعی های معمولی دارای کام هستند، که در فک بالا اجازه چشیدن طعم و مزه غذا را نمی دهد. به همین دلیل دنچرهای بر پایه ایمپلنت کام را ندارد و چشیدن مزه غذا و حس کردن به راحتی انجام می شود. http://.loxblog.com/post.php?p=122