kevser

Bazen çok ağlarım, bazen hiç konuşmaz kapı duvar olurum. Çok küfürbazımdır, çekemezsin beni... Yeter dersin, dayanamıyorum. Ben o zaman beraber geçirdiğimiz bir ömrü senin gözlerinden çekip alamam. Gücüm yetmez. Başından söylemeliydim sana, biraz hasta ve biraz ölü olduğumu.

Parçalanıyoruz füsun. En güçlü yerimizden kırıntılarımızı toplar hale geliyoruz. Yavaş yavaş unutuyoruz duruşumuzu. En çok da sevilmeyi unutuyoruz füsun'um. Sen beni severdin, bugün kirpiğimden kaç tel uçup gitmiş benden bilirdin. Şimdi bakıyorum ama göremiyorum. Ben kendimi senin gözünden görmeye alışmışım. Ben senden önce kimdim füsun? Toprakta susuz kalmış, dalları kurumuş ve öylece ölüme mahkum bırakılmış saksıda ki bitkiydim. Beni, senin gözlerin ve dudak kenarındaki o gamzelerin hayata döndürdü. Beni tekrar kendimde bul füsun.

Masamda bir sen eksiksin, sigara yaksan alev alırım.

Allah seni layık görüp huzuruna almamış, sen huzurdan red için ne yaptın?

İnsan göz göre göre gider mi birinden? Çok sevdiği halde hemde? Yapar mı bunu? Ağlayarak veda edebilirler mi birbirlerine? Defalarca Çok sevdiklerini dile getirip sonrasına allah'a emanet eder mi sevdiğini? Yaparmış... Olsun, hayırlısı buymuş.

Hüzünlenme, her gecenin sabahı var.

Ne kadar severse sevsin, ne kadar seversen sev. Nasip değilse olmuyor.

Çek tetiği daya şakağına sıkıyorsa bas ama.

İcimde bi bunalmislik var.