ligaya

I know quitting is not an option but God damn it you are making this way too hard for someone, still a child and barely an adult, to bear.

Babagsakin talaga ako.

Hanggang kailan ba titiisin ang kaonting kaligayahan kung ang kalakip nito ay mga luha paglipas ng sandaling kasiyahan?

Unti-unti ko nang sinasanay ang sarili ko na wala ka. Sana alam mo yon. May parte pa din ng puso ko na naghahangad na mapansin mo, na suyuin mo ako kahit sinasabi ko na ayaw ko. Pero mukhang malabo. Kaya naman sasanayin ko nalang ang sarili ko na wala ka. At kapag nasanay ako, siguro maaari na kitang bitawan.

There is no need for tears, my little one. With me there is no need.

Nakakaasar. Alam ko naman na wala nang pag-asa, na may mga bagay na higit na mas mahalaga pero 'di ko mapigilan na maramdaman 'to. Nagpakatanga lang ako kahit alam kong wala na, kahit dapat sumuko na. Naiinis na ako sa sarili ko. Hindi ko na maintindihan.