#zuster

{la niña de las flores} • • Photography & Editing: Faith Beth Alena { @faithbethalien } • • Featuring: Aurora

Sinds anderhalf jaar heeft mevrouw P last van haar benen. Lopen gaat steeds lastiger, iets waar ze veel moeite mee heeft. Van een kort blokje om tot lange boswandelingen, ze mist het allemaal. In haar rolstoel zit ze achter de warme maaltijd op haar kamer. Kon ze zelf haar boodschapjes maar doen. Net als vroeger lopend naar de markt, slenterend langs de kraampjes en tevreden thuiskomen met heerlijke verse spullen. Mevrouw is opgenomen met koorts door een onbegrepen oorzaak. Inmiddels knapt ze op, maar toch besluit ik haar temperatuur nog eens op te meten. De maaltijd staat onaangeroerd op haar nachtkastje. ‘Heeft u nog geen trek of staat het u tegen, mevrouw?’ ‘Ik vond het niet zo lekker,’ bekent ze met een bedrukt gezicht. Ik trek een stoel bij en besluit een praatje met haar te maken. Ze legt met veel passie uit dat ze vroeger heerlijk kon koken. Dat deed ze vaak met verse groente en fruit van de markt. Het liefst eet ze na de warme maaltijd een stukje seizoensfruit. Dat zou nu de wilde perzik zijn geweest. Ik probeer me voor te stellen hoe het is om niet meer zelf te kunnen koken of de producten te gebruiken waarvan ik houd. Het lijkt me niets. Zelf probeer ik ook elke zaterdag even naar de markt te gaan. Ook vandaag loop ik mijn vaste rondje. Ik eet een visje, koop een bloemetje en ga als laatste bij de groenteman langs. ‘Wilde perziken te koop!’ schalt de man over het plein. Ik denk aan mevrouw en in een opwelling koop ik een extra mandje wilde perziken, dat ik ’s avonds meeneem naar het ziekenhuis. De maaltijd is op en het is tijd voor het toetje. Met wat voorpret loop ik naar mevrouw haar kamer en haal het bakje yoghurt weg. Als ze me verbaasd aankijkt, zet ik het mandje perziken ervoor in de plaats. ‘Service van de zaak, mevrouw!’ Kinderlijk blij kijkt ze me aan. ‘Ach wat lief,’ zegt ze. Met veel smaak eten we samen het fruit op. Het sap loopt over mijn kin en even later hervat ik tevreden mijn werk. Soms is het niet leuk als je je werk mee naar huis neemt, maar het meenemen naar de markt is geen enkel probleem.  

{We crave adventure; we long for it’s taste; we long for it in our veins} ~ Faith Beth Alena • • Photography & Editing: Faith Beth Alena {@faithbethalena|Instagram & @faithbethalien|Tumblr} • • Featuring: Xhloë { @unknownxxloser } •

#netwerkevent #mariënhof #amersfoort #TNO #BIOS #zuster #non #bisschop #priester #butler #kok #entertainment #communicatietheater #livecommunicatie #netwerkevenement

Broeder laat je niet manipuleren als man zijnde door de feministische mentaliteit die heerst. En zuster, steun jouw broeder zoals jij gesteund wilt worden. #feminisme #broeder #zuster https://www.instagram.com/p/B-BrtQ8JlPx/?igshid=34nax305kff5

A night in Paris square below #Met hashtag #zuster #square pillow #map #buy now #shop vida.com #phases fashions https://www.instagram.com/p/B0cMVZ5HNUM/?igshid=smh1ghjnkfr3

May the weekend be as fun as this bathroom! 😍 #Repost @carolewhiting ・・・ A happy snap of our #kurrabapoint project in Sydney ... a bright and relaxed bathroom : : : @mutinaceramics #mutina @zusterfurniture #zuster @reecebathrooms #reece @caromaaustralia #caroma @genieco #linestone #tilelove #bathroom #labsink #interiors #interiordesign #sydneyproject #brodware #tapware #cabinetry #mirror #blackandwhiting #buzzworthyinteriors #spotlight https://www.instagram.com/p/Bt5mmnglHWm/?utm_source=ig_tumblr_share&igshid=qbt7tqf43scq

Doodgaan. Het is niet los te zien van het leven, het hoort bij het ziekenhuis. Dagelijks vechten medische teams over de hele wereld hard om met man en macht de dood te voorkomen. Toch is het einde soms onvermijdelijk. Het begeleiden van de patiënt en zijn of haar naasten in dit zware proces is een onderdeel van het takenpakket van het gehele team. De verpleegkundige leert door kennis en ervaring in te spelen op individuele aspecten, meestal zijn rust, zingeving en een serene sfeer begrippen die kenmerkend zijn in deze situatie. Dit hoeft echter niet altijd zo te zijn, iedereen is anders. Bekend en berucht om haar alertheid, humor en uitzonderlijke blik op het leven, beleeft mevrouw M haar verdriet op haar unieke manier. Tijdens mijn avonddienst wordt de ernstig zieke vrouw aangemeld voor opname op de afdeling. Na een kort ziekbed blijkt dat de gezondheid van mevrouw dermate achteruit gegaan is, dat zij niet meer beter kan worden. Mijn collega Dorien en ik begrijpen de urgentie en lopen met een schoon opgemaakt ziekenhuisbed naar de spoedeisende hulp. Daar aangekomen neemt de SEH-verpleegkundige het dossier met ons door, onbewust scheppen we een verwachting en passen onze houding aan. We treffen mevrouw M en haar dochters in een ontspannen sfeer aan. Dorien stelt zich voor: “Dag mevrouw, ik ben verpleegkundige.” Mevrouw draait zich langzaam naar haar toe en kijkt, ondanks de pijn, Dorien met humor in haar ogen aan en zegt: “Ja schat, ik begrijp dat je niet in de supermarkt werkt”. Dorien lacht en voelt de situatie perfect aan; deze vrouw wisselt verdriet en humor af. Dorien respecteert, signaleert en gaat op natuurlijke wijze om met de situatie. Ze ziet dat mevrouw veel pijn heeft en regelt de juiste pijnstilling, wat al snel het gewenste effect geeft. Een rustige nacht ligt in het verschiet. Eenmaal op de afdeling gesetteld, blijft de telefoon van mevrouw rinkelen. Ze kijkt op de display en maakt verbinding. “Dag buuf, ja ik weet het. Ik ben helemaal vergeten je te feliciteren, ik heb ook zo druk… met doodgaan.” Haar dochters kijken elkaar lachend aan, typisch mam! Verdriet en verlies, iedereen gaat er op zijn eigen manier mee om. Mevrouw M laat mij weer eens zien dat elk mens uniek is.