Even dacht ik een déja-vu te hebben. Kane klemt zich om me heen en huilt dat hij zo'n pijn in zijn buik heeft...Ik denk terug aan een aantal jaren eerder....elke dag weer was het een strijd voor Djem om te poepen...alleen is het bij Djem een chronisch probleem en is het bij Kane een kwestie van niet willen poepen op de wc.
Kane is zindelijk; dat wil zeggen: plaszindelijk. Eigenlijk was hij dat al een tijdje, maar hebben we dan ook echt zijn luier afgelaten. Na twee ongelukjes op dag 1 gaat het eigenlijk heel erg goed. Hij heeft nog niet de controle om zijn plasje wat langer op te houden, dus soms moet hij wel 3 keer in een uur plassen, maar hij is zindelijk.
Alleen durft hij niet te poepen op de wc...ook in zijn luier en op een potje doet hij het niet. Het gevolg is dat hij constant pijn in zijn buik heeft, waardoor het juist allemaal nog moeilijker gaat. Om het allemaal nog even ingewikkelder te maken, zei hij elke avond dat hij pijn in zijn keel had... Omdat ik dat na een week wel een beetje vreemd vond, vroeg ik Kane waar zijn keel dan zat. hij wees daarbij naar zijn buik en toen was het ineens duidelijk...hij heeft gewoon veel last van zijn buik.
Gelukkig doen de zakjes forlax hun werk. Hierdoor werkt de boel wat laxerender waardoor hij het eigenlijk niet kan ophouden. Hopelijk helpen we hem hiermee van zijn angst van het poepen af. En dan hoeven wij niet meer bij elke poep die hij doet als gekken staan klappen en juichen! ;-)