desireeweb

www.facebook.com/remcovanderbeekonderhoud www.remcovanderbeek.nl

   

Niets is fijner om weer thuis te komen na een vakantie. Hoe zeer ik ook naar een vakantie uitkijk, hoe fijn het ook is, thuiskomen is altijd weer leuk! Het begint altijd met het inpakken van de spullen; ik start met het inpakken van het (hoog)nodige, maar gaandeweg gooi ik steeds meer spullen erbij die we daar misschien wel eens nodig zouden kunnen hebben. Het is ideaal om een grote auto te hebben zoals wij, maar in dit geval ook wel een nadeel. Alles slepen we mee voor een 2 weekse vakantie: fietsjes voor de kinderen, complete gas bbq en zelfs het tuinsetje met parasol voor Djem. Daar aangekomen moet alles weer die auto uit en een plekje vinden in de mobile home (lees: caravan). Gelukkig hadden we dit jaar een super fijne mobil home met een logische indeling, zodat we zonder problemen al ons meegesleepte bagage kwijt konden. En dan begint de vakantie...heerlijk! Maar het is best moeilijk om goed vakantie te houden...je lijf weet dat je op vakantie bent, maar je geest moet daar nog even aan wennen...even loskomen van de dagelijkse beslommeringen thuis en je alleen maar druk hoeven maken over de temperatuur van het zwemwater..;-) Al met al hebben we twee heerlijke weken gehad...prima weer op een fijne camping. Maar zoals ik begon...niets is heerlijker om weer thuis te komen; mede dankzij mijn mamsje die voor mijn poezebeesten gezorgd heeft. Opgewacht door mijn twee lieve vriendinnen die ik wel twee hele weken (en eentje zelfs 3! weken) heb moeten missen...weer lekker mijn eigen bed, douche en wasmachine! :-D

Vertederend kijk ik naar het slapende hompje in bed. Is het werkelijk waar dat dit lieve, kleine ventje vandaag zijn 4e verjaardag heeft gevierd. Na de vakantie mag hij naar school. Bij juf Elly en juf Renee komt hij in de klas. Voor mijn gevoel is hij hier nog veel te klein voor. Verstandelijk weet ik dat hij er aan toe is naar school te gaan, maar het voelt een beetje alsof ik mijn baby straks naar school breng. Weken keek hij er naar uit: zijn 4e verjaardag! Een maand eerder had hij bij zijn zus goed opgelet hoe dat verjaardag vieren nou precies in elkaar stak. De eerste vraag was welke taart hij graag wilde...dat was niet zo moeilijk...een "Thomas de Trein" taart natuurlijk. (al had ik verwacht dat hij voor een "Cars" taart zou gaan) Toen kwam de vraag wat hij graag voor zijn verjaardag wilde hebben. Omdat er niet meer fatsoenlijkers uitkwam dan een geitje of een brommer hebben we hem maar meegenomen naar zo'n enorme speelgoedwinkel, waar zijn blik meteen viel op een über grote vuilniswagen. Dat was ook geregeld. Helemaal in zijn element met zijn vuilniswagen kreeg hij tot zijn verrassing van opa en oma toch nog iets wat op een brommer lijkt. Met een echte sirene, radio en een vooruit en achteruit scheurde hij de stoep over. Ook zijn langverwachte helicopter kreeg hij van andere opa en oma. Aangezien meneer ook helemaal fan is van treintjes, heeft hij van "Chuggington" een aantal sporen, treintjes en toebehoren gekregen. Met elke kadootje was hij even blij...zoals het een echte kleuter betaamt was het cadeautje interessanter dan de visite...maar na het openmaken van het cadeautje werd dit beloond met een grote glimlach van Kane. Voor Kane is het een super dag geweest...en voor mij? Voor mij wordt er weer een hoofdstuk afgesloten...

Ooit schreef ik een blog over Djem die erg met de dood bezig was. Dat is zo ongeveer dezelfde leeftijd als Kane nu is. Ook Kane is met de dood bezig, alleen op een geheel andere manier dan zijn zus. Zo vroeg hij laatst aan opa Paul wanneer hij opa´s ring hebben mocht. Opa had hier op geantwoord dat als opa later oud was en zou doodgaan, Kane opa´s ring mag hebben. Elke keer als Kane opa´s ring ziet roept hij enthousiast:  'Hé opa, als jij later doodgaat mag ik je ring hebben he!'. Opa reageert hier altijd op dat dat nog heel lang gaat duren. Laatst zat hij bij oma Marga op schoot...lekker met zijn duim in zijn mond en fluffy bij zich geklemd waren ze aan het knuffelen. Uit het niets zegt Kane ineens tegen oma: "Oma, als jij doodgaat, mag ik dan je ring en je oorbellen hebben?" Het mag duidelijk zijn dat Kane verder denkt dan alleen het doodgaan. Hij is druk bezig zijn erfenis veilig te stellen! ;-)

En tenslotte een weekje later haar partijtje. Ze heeft er ontzettend naar uitgekeken. Ze wilde heel graag bowlen en ergens spelen, dus dat hebben we gedaan bij de `Avonturenfabriek`en `Spelekids` in Loosdrecht. Nadat we met alle kindertjes eerst lekker een cakeje gegeten hebben zijn we naar Loosdrecht gegaan. Eerst hebben ze even lekker morgen spelen, waarna ze in het donker mochten ledbowlen. Na een half uurtje geconcentreerd bowlen, konden ze zich weer heerlijk uitleven in Spelekids. En je zal het niet geloven...op deze dag straalde het van de zon en was het eigenlijk te warm om binnen te spelen. Gelukkig heeft `Spelekids` hier rekening mee gehouden...wij konden heerlijk vanaf het dakterras de uitbundige kinderen in de gaten houden!

Mijn dochter heeft kieskiezen. Nou zullen veel van jullie zich afvragen wat dit is. Laat ik even bij het begin beginnen. In december 2010 schreef ik deze blog over het slechte gebit van Djem. Ik ben zelf erg zuinig op mijn tanden, ik heb zelf dan ook geen vulling is mijn gebit. Des te erger vond ik het dan ook dat Djem helaas gezegend is met een slechter gebit. Twee keer per dag poetsen heeft bij Djem niets uitgehaald, in haar gebitje zitten vaak gaatjes. De reden van haar zwakk gebit kwam tijdens de laatste afspraak bij de kindertandarts ter sprake. Djem heeft namelijk kaasmolaren, ook wel kaaskiezen genoemd. Hier kun je lezen wat het precies inhoudt. In het kort komt het er op neer dat Djem een afwijking heeft aan het tandglazuur, in haar geval hebben haar kiesjes helemaal geen glazuur, waardoor haar tanden en kiezen extra gevoelig zijn voor gaatjes. Hoe deze afwijking ontstaat is natuurlijk niet meer helemaal te achterhalen, maar het komst vaak voor bij kinderen waarvan de moeder een moeilijke zwangerschap had en bij kinderen die als baby en kleine dreumes veel ziek geweest zijn. In de periode van zwangerschap en eerste levensjaar wordt al een eerste aanleg gemaakt voor het gebit. Aangezien beide redenen bij mij en Djem van toepassing zijn geweest, is het in Djems geval wel duidelijk hoe zij aan haar kaaskiezen komt. Haar nieuwe kiezen, die ook geen glazuur hebben, worden meteen nadat ze doorgekomen zijn geseald door de tandarts. Des meer kans is er dan dat haar goede kiezen minder snel een gaatje krijgen. Ergens is het wel fijn om te weten dat wij hier niets aan kunnen doen; al poetst Djem zich helemaal suf, die kiezen hebben nou eenmaal geen glazuur en zijn dus extra vatbaar voor gaatjes. Gelukkig voor Djem vindt zij het een feestje om naar de tandarts te gaan. Gelukkig hoeven we pas in november weer!

'De verloskundige is net langs geweest en stuurt me voor 2 dagen rusten naar huis. Ik ben teleurgesteld dat ik zo naar huis gestuurd wordt, met de lege maxicosi en weer de babykleertjes. Mijn bloeddruk is redelijk goed en aan de hand van het CTG is te zien dat de baby zich ook prima voelt. Donderdag gaan Remco en ik eerst een gesprek aanvragen om te zien wat het verdere traject zal zijn, omdat ik niet weer 4 dagen met voorweeën in het ziekenhuis wil liggen zonder resultaat. Weer afwachten dus!' Een stukje uit mijn (zwangerschaps)dagboek, inmiddels 7 jaar geleden. Wat duurde het toch lang voordat ik dat kleine en o zo gewenste mensje in mijn armen mocht sluiten. Al vanaf 29 juni waren we bezig Djem naar buiten te krijgen, maar steeds zonder resultaat. Die dagen voor haar geboorte staan op mijn netvlies gebrand. Steeds weer de hoop dat ze geboren zou worden en elke avond weer de teleurstelling dat ze er niet was. De ontsluiting wilde op geen enkele manier vlotten, welke vorm van gel ik ook kreeg. Maar zoals mijn oma destijds zei: "Er is er nog nooit eentje blijven zitten" (ik kon haar wel wat doen toen ze dat zei...;-))...en het heeft nog een week geduurd, maar toen was ze daar! Over een week...dan vieren we alweer haar 7e verjaardag!

Een eigen bedrijf...tot vorig jaar was dat niet iets waar we mee bezig waren...maar toch begon het te kriebelen...en op 1 april was het dan zover: Remco is zijn eigen bedrijf gestart! Neem dus snel een kijkje op de website: www.remcovanderbeek.nl!

Toevallig heb ik mijn telefoon vast als ik zie dat ik word gebeld...normaal gesproken ben ik op maandagavond gewoon thuis maar door een evenement op mijn werk, was ik toevallig aan het werk. Het is Remco die meldt dat Kane van het bed gevallen is en met zijn hoofd op het puntje van het nachtkastje terecht is gekomen...hij heeft een gat in zijn hoofd en vraagt mij of hij naar de huisarts moet. Voor de zekerheid bel ik de huisartsenpost, waar Remco een half uurtje later terecht kan. Daar aangekomen voelt Kane zich weer redelijk goed en rent met Djem de wachtkamer door. Maar dan komt de arts hem halen en moet hij mee naar binnen. De arts zit het gapende gat op zijn hoofd en vindt het verstandig de wond te lijmen. Voordat de arts de wond dichtlijmt maakt hij het eerst schoon, wat Kane natuurlijk niet kan waarderen. Het doet pijn en het begint weer te bloeden als een rund. Maar dan gaat de telefoon en de huisarts neemt op...hij bespreekt rustig een kaartafspraak met de persoon aan de andere kant van de telefoon, terwijl Kane het uitschreeuwt. Als hij weer ophangt, lijmt hij de wond en wordt Kane naar huis gestuurd. De volgende dag lijkt Kane weinig last te hebben van zijn hoofd. Hij let er wel goed op dat niemand zijn 'auwtje' zoals hij het noemt aanraakt. 's Avonds krijgt hij ineens koorts; het is niet meteen hoge koorts dus ik maak me geen zorgen. De griep heerst namelijk dus ik denk dat hij daar last van heeft. Maar als hij 2 dagen later nog steeds koorts heeft en er ook nog viezigheid uit zijn wond komt zetten, rijd ik toch even naar de huisarts om advies in te winnen. De assistente hoort mijn verhaal aan en vraagt de huisarts wat wijsheid is. De huisarts wil Kane toch graag even zien en ik moet hem gaan halen. Ongeveer 20 minuten laten zitten we weer bij de huisarts. We hoeven niet te wachten en kunnen meteen doorlopen. De huisarts bekijkt de wond en vind het er ook niet mooi uitziet. Op zijn wond zit lijm en gedroogd bloed. Dit veroorzaakt een ontsteking in de wond en moet er dus af. Met een soort grote pincet wordt de 'korst' van Kane's wond afgetrokken. Ik kan eigenlijk overal altijd wel goed tegen, maar dit ziet er toch even vervelend uit. Ook Kane heeft er goed last van en zet het op een schreeuwen. Gelukkig heeft de huisarts in een snelle beweging de korst van zijn wond. Ze knipt nog wat haren om de wond heen weg, zodat het goed kan genezen. De huid rondom de wond ziet er gelukkig rustig uit. Wel krijgen we nog een antibiotica mee tegen de ontsteking en moeten we de volgende dag terugkomen om er nog even naar te laten kijken. De volgende dag komt er nog wel wat vuil uit zijn wond, maar het lijkt langzaamaan de goede kant op te gaan. Dit zegt ook de huisarts als we daar nog even zijn voor controle. En hiermee heb ik de zoveelste blog kunnen tikken over Kane die 'gewond' is. Het lijkt de laatste tijd beter te gaan...hopelijk is dit voorlopig weer even een laatste blog! ;-)

Kane bleef maar koorts houden en de antibiotica weigeren... Na verschillende telefoontjes naar de huisartsenpost en huisarts kregen we gelukkig de volgende dag een andere antibiotica. Deze hoefde hij maar 1 xp er dag (in plaats van 4x!) en een veel minder grote hoeveelheid per keer, voor maar 3 dagen lang (in plaats van een week!). Gelukkig was dat wel te doen en al snel knapte Kane op... Gelukkig was Kane na 3 dagen weer helemaal de oude