Bir arkadaşım var kalbi parıldayan. Kendi karanlığımda kendimi mahvettiğim bir vakit geldi, muhabbet ettik biraz. Şöyle dua ediyormuş: "Allahım içimdeki karanlıktan senin nuruna sığınırım." Ve dedi ki "her birimiz içimizde karanlık zindanlar taşıyoruz. Taşımakla kalmıyor bu zindanların bizi boğmasına izin veriyoruz" Doğru dedi, güzel dedi, ne iyi dedi yüreği parıldayan insan. İzin vermemek lazım bizi boğmasına. Ama işte gücünü yitiriyor insan kimi zaman. Böyle zamanlarda da böyle güzel insanların gelmesiyle hayat buluyor yeniden (Daha fazla saçmalamalarla kimseyi sıkmadan by)