#yasinnbb

sesini süsleyen çiçeklerle dolu pencerem,

yanımda nefes aldığını hissediyorum,

bana yine bilmediğim hazineler veriyorsun,

gücünü ruhumda hissediyorum,

dünyam sen, evim sen,

hayallerim sen, hayatım sen,

dünüm, bugünüm, yarınım sen,

gündüzüm, akşamım, gecem hep sen,

inanmam gereken bir zaman var mı?

zamanım çok hızlı geçiyor,

ve zaman zaman,

hiç bir şey hissetmiyorum,

kalbim uyanıkken,

ve gözlerim açıkken,

seni büyük bir hevesle ve şefkatle seviyorum,

seni en büyük sevgiyle ve en büyük gerçeklikle seviyorum,

kendini özgür bırak kollarımda,

unut her şeyi ve teslim ol aşka,

aşk seni seviyor,

kendini sevilmeye bırak,

hüznümle her gece yarını bekliyorum bir umut gibi,

ama en sonunda kalbim köşeye sıkıştı,

bedenimi sürükleyen ve bende iz bırakan,

çıkışı olmayan bir aşk kapana kısıldı,

binlerce aşk hayali ve binlerce düşten sonra,

kalbimi değiştiremem,

binlerce kelime doğuyor,

seni sevene ve hissedene kadar,

seni düşünüyorum,

seni içimde taşıyorum,

ruhumu ateşe veriyorsun,

ve ben yaşamaya başlıyorum,

hayatımda başka bir hayat var,

bana işte böyle sahipsin,

eğer sen olmasaydın,

ben bu aşkı ve huzuru asla bulamazdım,

sen aşkımın ateşisin,

her zaman olduğun gibi kal ve asla değişme,

yaşattığım o kadar çok hayalim var ki,

hepsi senin için ve hepsi şenlik ateşinde,

seni sevmek seni tanımaktır,

seni sevmek seni yaşamaktır,

seni sevmek seni hissetmektir,

uyuyan ruhumu uyandırdın,

kendimi ben bile tanımıyorum artık,

seni sevmek ve sana aşık olmak,

tüm sevinçleri ve üzüntüleri beraber paylaşmak,

tüm hayalleri ve hayal kırıklıklarını birlikte yaşamak,

beraber mutlu olmak ve beraber incinmek,

beraber gülümsemek ve beraber ağlamak,

hepsi çok çılgınca şeyler,

senin için delirebilirim,

seni severek yaşıyorum,

ve seni sonsuz seviyorum,

benimle paylaştığın tüm anları seviyorum,

seni hayal etmeyi ve seni düşünmeyi seviyorum,

ve her zaman seveceğim,

seni ve seni sevmeyi...

Kötü bir yıl geçirmiş olmanız, başarısız olduğunuz anlamına gelmez. Kötü bir dönem geçirebilirsiniz, üzgün ve kırgın olabilirsiniz ya da kendinizi en iyi halinizle hissetmeyebilirsiniz ama unutmayın, hâlâ daha iyi bir şeye giden yoldasınız...

Bu yolda; "kendini bir zorla" "diyenlere hayır" demek hiç sorun değil. Sadece var olmak için ne kadar çabalamanız gerektiğini anlayamadıkları için, başarısız olduğunuzda "sizi yeterince çabalamamakla" suçlayan insanları görmezden gelmek de hiç sorun değil. Yalnızca gurur duymanız gerektiğini düşündüğünüz şeylerle gurur duyun hayatta. Kimsenin sizinle, sizden daha çok gurur duyması önemli değil. Eğitimde  öğrenmekten daha çok, öğrenmeye ve gelişmeye çalışmak önemlidir...

Önemli demişken, öncelikle, değeri, sürekli başarılı olmakla ilişkilendirmeyi bırakmanız gerekiyor. Hareketsiz kalsanız bile, hiçbir şey yapmasanız veya toplum için yararlı sayılan herhangi bir şeye katkıda bulunmasanız bile kendinizle gurur duyabilirsiniz. Çalışmadığınız, başarılı olmadığınız veya başkalarını mutlu etmediğiniz zamanlarda bile, hâlâ bir değeriniz var. Bir kere, bir şeye lâyık olmak için sürekli bir şeyler yapmak zorunda değilsiniz. Ne olursanız olun, kim olursanız olun, hangi konumda olursanız olun var olmayı herkes gibi sizde hak ediyorsunuz. Değeriniz, üretkenliğinize bağlı değil ve hiçbir zaman olmadı ve olmayacak...

Kim olduğunuz konusunda ise yeterlisiniz. Özgün olabilir ve aynı zamanda sevilebilirsiniz. Diğer bir kişinin, olmanıza ihtiyacı olan şey olarak, sevgiyi kazanmak zorunda değilsiniz. Başarı ve sevgi doğru orantılı değildir. Kendiniz olabilir ve mutluluğu, neşeyi ve sevgiyi bulabilirsiniz. Şu anda olduğunuz kişi yerine, olmanızı istedikleri kişiye uyum sağlamanızı talep edenlerden uzaklaşmanız hiç sorun değil. Koşullu sevgiden daha fazlasını hak ediyorsunuz, sevgiyi kazanmaktan daha fazlasını hak ediyorsunuz. Sizi özgünlüğünüz için seven, şu an olduğunuz halinizle, zaten yeterince iyi olduğunuzu düşünen insanları bulun hayatta...

Kendinizi daha fazla keder, daha fazla yük, daha fazla baskı almaya zorlamayın, özellikle bunlar sizin sorumluluğunuz olmadığında. Başkalarının suçluluk duygusunun sizi her zaman kendi yarattıkları karmaşayı çözmeye yönlendirmesine izin vermeyin. Asla insanları değiştirme işinde olmayın. Çünkü insanlar ancak bilinçli karar verdiklerinde değişmeye hazırdır. Eğer gerçekten de önemsediğiniz insanlar varsa hayatta, daima bunu bilmelerini sağlamalısınız. Her şeyden önce, iyi bir insan olmak en önemlisi... Bunu biliyorsunuz ve iyi bir insan olmak için hiçbir şey yapmanıza veya başarmanıza gerek olmadığını da...

Zaman nasıl olsa geçecek. Arada bir, sadece salıvermeniz, kestirmeniz, tembel olmanız ve bunu neden yaptığınızı kimseye göstermemeniz gerekir. Lakin yinede endişe etmeniz, endişelerinizi sorgulamanız ve değerlendirmeniz gerekir. Zaman, sahip olduğu her şeyi sizden er-geç bir gün ister...

Bazı duyguların hiçbir kelimeye ihtiyacı yoktur. Tıpkı huzur, mutluluk ve umut gibi... Bazen bir kelime tek başına koca bir anlam ifade edebilir herkes için. Hepimiz yolu olmayan yabancılarız bu hayatta. Belki saatlerce umuda, umut bağlar dururuz ve içimizde yavaş yavaş öldürürüz umudu. Saatlerden zaman çalarız, aslında kendi zamanımızdan çaldığımızın farkında bile olmadan. Çünkü umutsuzluğa kapılırız hayatın bir noktasında. Sonra bütün gücümüzü o küçük umut ışığını yeniden canlandırmak için harcar dururuz. Çünkü umut, içimizden gitmeyen, kaybolmayan bir şey aynı zamanda. Kendimizi ne kadar çıkmaz sokaklara sürüklesekte, aslında her şey o küçük parıltıyı yeniden keşfedebilmek için...

Hayat işte, nefes aldığımız sürece yolumuz uzun... Günler gelir ve gider, güneş doğar ve batar, çiçekler açar ve ölür... Hayatın içinde olmaktan daha güzel ve özel bir şey yoktur. Aslında sırf bu yüzden umut etmeye devam etmemiz gerekir. Elbette bazen kalplerimiz yorgun olabilir, üzgün ve siyah olabiliriz, yüzümüzde gülücükler açmasını isterken suratımız sirke satıyor olabilir ama her ne olursa olsun, içimizdeki güçsüzlük ve umutsuzluğa rağmen hayata devam etmemiz gerekir. Çünkü gün gelir, yaşanılan o karmaşalar ve telâşların hepsi silinir hafızamızdan, sana biraz çılgınca geliyor olsa da yaşayacağın küçücük ama umut vaad eden bir şey, her şeyi unutmana bile sebep olabilir. Çünkü biliyorum, yaşadım...

Sana önceki bir zamandan bahsediyorum şu anda. Önce umudumu kaybettim, sonra günü, sonra da yirmili yaşlarımı... Birbirini kovaladı kaybettiklerim, birbirleriyle yarıştı yanlışlarım. Kayıplarım çoğaldı, sırf içimdeki umutsuzluğa savaş açmadığım için. Oysa becerebilseydim günün sonundaki kara tabloları unutabilmeyi, böyle olmazdı hiçbir şey. Hayata herkes gibi bende farklı pencerelerden bakabilirdim. Böylece herkesi güldüren bir hayat beni ağlatmazdı, herkesi heyecanlandıran bir hayat beni korkutmazdı, herkesi mutlu eden bir hayat beni hüzünlendirmezdi... Ama artık ben dersimi aldım hayattan...

Artık, içimde kalan gücü ve umudu, yine içimdeki güçsüzlük ve umutsuzluğa karşı boğuşurken kaybetmek istemiyorum. Artık, günü kaybetmek yerine, sadece yaşıyorum. Günün sonunda da ne yaşarsam yaşayım hayatın bana verdiği hüznü ve acıyı, uyanışımda unutuyorum. Günün sonudaki kara tabloların, artık beni yaşlandırmasına izin vermiyorum...

Artık, içim umut dolu. Artık, bütün günlerim özel. Artık yirmili yaşlarım  daha güzel... Çünkü artık farkına vardım ki, yarın başka bir hayatım olmayacak ve yarın bir daha gelmeyeceğim bu dünyaya. Artık, sende dene ve herkes gibi hayatı yaşa... Yarın, bir günümüz daha olacak yaşamak için. Bir şans, bir beklenti ve bir umut...

Denizleri ambalaj atıklarıyla dolduruyoruz, hayvanları katlediyoruz, ormanları yakıyoruz, havayı kirletiyoruz. Nükleer silahlar üretip, radyoaktif zehirlerle tedavisi olanak dışı olan hastalıklar meydana getiriyoruz. Toprağa önce zarar verip, sonra topraktan bizim içim daha fazlasını vermesini bekliyoruz. Kendi sonumuzu, kendimiz hazırlıyoruz. Bu yüzden ben Dünya'nın bir geleceği olduğuna inanmıyorum...

sevmeyen sevildi,

seven kullanıldı,

kullanılan,

kullanıldıktan sonra bir kenara atıldı,

tıpkı bir mendil ya da bir şişe kapağı gibi...

sonra unutuldu,

ama unutulan hiç unutmadı,

hep hatırladı,

hayatı boyunca yaşadığını zannetti,

insanları kırmaktan,

onları yormaktan

ve onlara zarar vermekten,

her daim korktu,

çünkü bir zamanlar incinen kendisiydi,

sevmek için gösterdiği çaba kıymetsizdi,

kimse bilmez oysa,

neden artık insanları sevmekten,

onlara güvenmekten kaçtığını,

uzaklaşan her şey daha da büyürmüş meğer insanın içinde,

bende kendimden şüphe ediyorum,

geri dönüşü olmayan,

o yola tekrar girmek istemiyorum,

bazen hazır olmadan denememek lazım,

ama ilk kez hissettim,

asıl imkansızın ben olduğumu,

kendi düşüncelerimin karmaşasında boğuluyorum,

hiçbir anlam ifade etmeyen tutuk ruhum,

ve yakama yapışan hüzün,

hayatımdan eksilttiği yıllarımı,

endişe dolu bir enkazın altında,

nefesimi benden alan,

derin acıların ayazında,

yapayalnız yaşamaya terk etti,

imkanı yok,

ölürcesine,

yok olurcasına dek,

bir başına,

geride kalan olmak zorunda bırakıldım,

ama yine de şunu düşünüyorum,

yüzlerce ve binlerce ışık düştü ruhuma,

bir gül gibi gönlümde açtın ey güzel,

bu üzgün ve bitkin bedende,

aşkından küçük bir parça var şimdi,

içimde bir yanılsama yarattın,

seninle doldu taştı yüreğim ey güzel,

seni her düşündüğümde,

kalbimi saran sevgine sahibim,

sevgini hissettiğim tüm zamanlarda,

kalbimi sarsan derin duygulara sahibim,

ve bütün bunlar karşı konulamaz,

sevginle dizginlenemeyen bir kalbin,

ağırlığına sahibim,

yönetilemez kalbim,

yeni bir şafak doğuyor,

bakışını ve sesini bulduğum bir sabah,

senin için yıldızlara doğru yola çıkıyorum öncesinde,

senin için zamanda hapsolmuş bir kazazede olmayı kabul ediyorum,

senin için mutsuz ve umutsuz bir hayalperestim,

bunu da biliyorum,

ama bir gün gelecek,

ve ben seni yeniden göreceğim,

sonsuza dek bu böyle süremez,

kader değişebilir,

bunu biliyorum,

bir suç muydu seni sevmek diye düşündüm önce,

sonra sen miydin suçlu olan,

yoksa ben miydim diye başladım düşünmeye,

bunu bilmiyorum,

bunu düşünmek zorunda olmak beni ne kadar acıtıyor,

bunu bilemezsin,

acılarımı ve düşüncelerimi duymana ihtiyacım yok,

içimde sıkışıp kalan sensin ey güzel,

sende sıkışıp kalan benim,

inkar edemem,

seni arıyorum,

seni düşünüyorum,

seni özlüyorum

ve seni seviyorum içimde,

kayıp olan hayallerim dolaşıyor bütün bir dünyayı,

ama sana giden yollar hep kapalı,

sana giden yollar hep karanlık,

sana giden yollar hep çıkmaz,

ruhumda bıraktığın şey işte bu,

muazzam bir acı,

bu çok acımasız,

içimde acı olmak mı?

yoksa acı içinde yaşamak mı?

bunu bilmiyorum,

kimse bilmiyor,

kimse ne biliyor ki,

koca bir hiçlik çukuru,

kimsenin bilmediği şey nedir ki,

seni sevmek,

düşüncelerimde sen,

kalbimde hatıran,

ve sonsuz bir üzüntü,

başka hiçbir şeye ihtiyacım yok,

seni sessizce sevebilmek için,

bunu yapmayı bırakmam gerektiğini biliyorum,

bana az bir zaman daha ver,

benden kurtuluyorsun,

çünkü seni içimden terk ettikçe,

kelimelerinde beni terk ettiğini fark ettim,

şimdide kelimelerimden çalıyorsun,

seninle bu dünyadan,

başka başka boyutlara kaçtığım geçitler,

yavaş yavaş kapanıyor,

kontrolsüzce eksiliyorum,

gecelerimin hapishanesinin özgürlüğü yakındır,

bu soğuk sabah bunu hissediyorum,

hayat bu,

neye devam edeyim,

neye yaşayayım,

değer mi?

bilmiyorum,

sesim gidiyor,

nefes almak zorlaşıyor,

hâlâ içimde olanların hepsini dışa vuruyorum,

ve zamanı umursamıyorum,

bir zamanlar seni gördüm,

kasım sonbaharında,

ve seni sevmeyi öğrendim istemeden,

bunu hissettim,

içimdeydin,

gökyüzü ellerimdeydi,

rüyalarım ilk defa gerçekti,

kalbimin bir parçası gibi,

seni taşıdım içimde,

yıllar geçse bile üzerinden,

kalbimde hüküm süren,

senden başka kimse olmadı,

ama başka bir mevsim şimdi,

başka bir kasımın,

başka bir sonbaharı,

canımı yakan bir aşk,

dinmeyen bir acı,

seni kaybedebileceğimi hissediyorum,

acıdan yoruldum,

beklemekten yoruldum,

bedeli gerçekten buysa,

razıyım,

sen bana hayallerimi verdin,

şimdi sıra bende,

ben sana istediğini veriyorum,

içimde kaynayan ve kanayan kelimeleri,

burada bırakıyorum,

pes ettim,

yenildim,

ve kabul ettim,

hatıran tepeden tırnağa aklımda,

ama kaçınılmaz olan şey de bu,

sadece bir son,

onuda az önce verdim,

elveda ey güzel!