#wtsg

I mean sure 😌

Calum never ran as fast as he did at that moment, fearing for Y/N’s health as he flew through the hallways and into the throne room.

Y/N was standing in the middle of the room next to the King and Queen, tears were clouding her vision as she cried mournfully, extending her hand to Calum the moment she laid eyes on him.

“Y/N!” He shouted above the thunder, commanding the horse to take a sharp left as a flash of lightning came crashing down near them.

How did they end up there? So far away and without each other. What made them torn apart? Yet, none of those questions could be answered right now. There was no point to them. Not when she was gone and he couldn’t find her.

love you 😘 (hoodhoran)

Since you liked the prologue…

“And from this day, it’ll be the last anyone would hear from you, little crow. You’ll resign to your name, swear loyalty to me and all your crimes from the past and the ones you’ll commit will be pardoned”

“And if I refuse?” The young thief asked, defiengly. Something that the King seemed to like.

“You won’t. ‘Cause you and I both know, this is the only chance you’ll ever get to become someone”

Gdy Tomasz powiedział mi, że dostanę od niego nową rzecz do testów, w moich najśmielszych oczekiwaniach nie mogłem spodziewać się, że dostanę grę - wyprodukowaną przez polskie studio Kool2Play - w której będę mógł wcielić się w zegar. Tak, zegar. I w prosiaka, ale głównie w zegar. I nie jest to takie proste jak mogłoby się wydawać.

W swoim życiu grałem w kilka dziwnych gier. Najbardziej zapadły mi w pamięci te z czasów, gdy królował PSX i PS2 - Kensetsu Kikai Simulator - Kenki Ippai!! czyli symulator koparki i innych maszyn budowlanch, na dodatek jeszcze grany w japońskiej wersji, czy Mister Mosquito - symulator największego szkodnika latającego w przestworzach - komara. Gdzieś po drodze zahaczyłem też o sławetny symulator chirurga, na szczęście omijając te symulujące chleb i skałę. Ale żebym miał zostać zegarem? Kto to widział, panie, daj pan spokój. 

Przehajpowana przez wszystkie pisma i strony branżowe drużynowa strzelanka, czy wyjątkowy tytuł, zmieniający gatunek i sprawiający, że nie będziesz przez dwa miesiące grał w nic innego? Blizzard wydał w końcu nową grę - przekonajmy się czy wypuszczony na konsole i peceta Overwatch jest aż tak dobry, by zgarniać same dyszki.

Przyznam, że nie czekałem specjalnie mocno na Overwatch. Pamiętam cinematic trailer sprzed roku czy dwóch - ot jakaś strzelanka od Blizzarda. W Internecie powstał mały szum, ale szybko ucichł. Nowa fala nadeszła miesiąc temu, gdy Blizz, firma-która-nie-robi-złych-gier, dała nam dostęp do otwartej bety. W ten sam weekend można było też na uPlayu pograć w nowe Rainbow Six: Siege. Wygrał wtedy Overwatch, który prócz tego, że akurat grali w niego znajomi i było przyjemniej strzelać razem niż osobno, zachwycił mnie też swoim kolorowym światem i sławnym na cały Internet półdupkiem Smugi.

Rzadko zdarza mi się mieć do czynienia z indykami, czy też grami niezależnymi. Jest ich cholernie za dużo, by nawet próbować ogarnąć to, co wychodzi na rynek. SUPERHOT jest jedną z niewielu gier, z których wczesną wersją udało mi się zapoznać kilka lat wcześniej i zapamiętałem ją jako produkt z odświeżającą mechaniką wtłaczaną do gatunków strzelanek pierwszoosobowych. Czy produkt wypuszczony na rynek podołał swojemu hajpowi? I tak... i nie. Zapraszam poniżej po szczegóły.

Otóż tak jak rzekłem w tytule - pomijając oczywiście rzeczy tak oczywiste jak praca i praca i praca i może frilans - to grałem w gry i udało mi się nawet napisać o nich kilka tekstów dla WTSG - bloga / funpaga o ludziach trzymających w rękach głównie pady, a czasami i myszki. 

Dla chętnych wrzucam wszystkie jako osobne posty, możecie przeklikać się w stronę nowszych, by je przeczytać, albo kliknąć poniżej, jak jesteście tak samo leniwi jak ja:

O SUPERHOT i indykach, w które nie gram

O Stasis i strasznych grach, w które tym bardziej nie gram

O Overwatch, który jest śliczny ale