#wprawka

Musiała znaleźć telefon z szafki. Wciąż działał, mogła kogoś wezwać. Martina? Lisa? Obaj wiedzieli gdzie poszła, a Victoria miała przeczucie, że obaj też wiedzieli o niebezpieczeństwie. Przypadkowe przygotowania w jej mieszkaniu, ich spojrzenia. Martin mówił, że będzie łatwo, Lis, że powinnam uważać. Któryś z nich znalazł dla niej przykrywkę. Mogła łatwością wejść do rezydencji, rozejrzeć i zabrać strzałę. Co w niej było takiego specjalnego?

Strzała jak i telefon spoczywały wciąż w plecaku, gdzie był plecak? Spojrzała na lewo, analizując każdy fragment pokoju. Kuchnia, łazienka, sypialnia - pomieszczenia, których jeszcze nie znała.

Kucnął tuż przy niej. Nie zauważyła jak podszedł, uśmiechał się. Kim był ten człowiek, który bez mrugnięcia zszył ją na kuchennym blacie, a potem zabrał do swojego mieszkania? W rękach trzymał parującą miskę, zapachniało makaronem i warzywami. Victoria poczuła ścisk w żołądku i spojrzała pożądliwie na posiłek.

- Mogę cię nakarmić? - zapytał cicho.

Tego było za wiele, ale i tak zaśmiała się, od razu tego żałując, złapała swój bok. Szybko odstawił zupę, następnie odkrył koc i odsunął jej dłoń. Przyglądał się opatrunkowi delikatnie go podważając. Miał ciepłe ręce.

- Nie powinnaś się śmiać. Właściwie nic nie powinnaś robić, - powiedział. Ich spojrzenia się spotkały, czuła, że nie żartuje. - Ciągle będziesz odczuwać ból, stopniowo coraz mniejszy.

Victoria postanowiła wziąć się w garść, nie mogła skupiać się na swoich słabościach. Nawet tych tymczasowych.

- Bulion? - odparła, a on się zaśmiał.

Podłożył jej poduszki i pomógł ułożyć w pozycji półsiedzącej. Z ciekawością przyglądała się pomieszczeniu, drzwi do sypialni były otwarte, a książek było jeszcze więcej niż przypuszczała.

Wreszcie mogła wziąć miskę, Patrick ponowił propozycję karmienia, ale odmówiła. Sam usiadł na podłodze tuż przy niej. Miał na sobie czarny tank top i wczorajsze spodnie. Nie wyglądał już na zirytowanego, bardziej ciekawiła go ta sytuacja. Powiedział, że poprzedniego wieczoru zemdlała, wyprowadził ją głównym wejściem, gdy obserwującymi zajęła się wezwana policja. Mieszkał niedaleko, ledwie kilka kroków od restauracji, nie było mu trudno. Spała kilka godzin.

Nie chciała mu odpowiadać, ale się przełamała.

- Masz przeciwbólowe? - zapytała kończąc bulion, był przyjemnie ciepły i niesamowicie smaczny. Miała ochotę na dokładkę, ale musiała zacząć myśleć przytomnie.

Uśmiechając się spod stolika wyciągnął szklankę wody i kilka tabletek. Połknęła je łapczywie.

Zabrał jej miskę i podniósł się.

- Chcę prawdy - powiedział z kuchni.

- Ja też - szepnęła.

- W jednym się zgadzamy - odparł, znów był blisko.

Odłożyła koc, podciągnęła shirt i spojrzała na opatrunek.

- Jak źle jest? - zapytała, Patrick wzruszył ramionami. - Muszę wiedzieć.

- Jeśli będziesz odpoczywać przez kilka najbliższych dni powinnaś z tego wyjść.

- Muszę wrócić do domu - podciągnęła się do góry do pozycji wyprostowanej. Odradził jej to, ale go zignorowała.

- Musisz powiedzieć mi prawdę - lekko się uniósł.

Victorii nie spodobał się jego ton. Szybko oszacowała czy może dalej kłamać. Była ranna, a prawdopodobnie jedyna osoba która wiedziała gdzie się znajduje był Patrick. Wydawał się w porządku, ale miała wątpliwości. Zaryzykowała.

- To był wypadek, - skłamała bez mrugnięcia. - Wzięli mnie za kogoś innego.

- Naprawdę myślisz, że w to uwierzę? - zakpił.

- To prawda. Chciałam kupić piwo, pomylili mnie z kimś. Oberwałam. - kłamanie zawsze przychodziło jej łatwo.

Wstał, a Victoria nie mogła uwierzyć, że poszło tak łatwo. Nachylił się nad nią.

- Prawdę, - wycedził przez zęby łapiąc za jej lewy bok, drugą ręką przytrzymał ją w miejscu. Nie spodziewała się tego.

Nawet leki przeciwbólowe nie pomogłyby. Victoria chciała się wyrwać, ale każde szarpnięcie powodowało większy ból. Przeklęła i spróbowała go uderzyć, przycisnął mocniej. Jego twarz nie wyrażała niczego, patrzył jej w oczy czekając. Nie zamierzała się poddać, docisnął mocniej. Poczuła ciepło pod powiekami, rozmazany Patrick patrzył na nią pewnie.

- Ukradłam coś, - przycisnął - strzałę! Srebrną strzałę, - poluzował nieco uścisk. - Miałam zlecenie. Postrzelili mnie gdy uciekałam. Nie wiedziałam, że będą mieć broń, pobiegłam do pierwszej kryjówki, która przyszła mi na myśl, - poluzował. - Nie wiedziałam, że tam będziesz. Nikogo nie powinno być. Kurwa! Kurwa! Kurwa! - ledwo łapała oddech, ale wyprostowała się i wycedziła przez zęby. - Kim ty, kurwa, jesteś?

Puścił odsuwając się, wyglądał na przerażonego.

Niechaj motto Jana Pawła II będzie przewodnikiem w waszym opowiadaniu: „Wstań, nie skupiaj się na swoich słabościach i wątpliwościach, żyj wyprostowany“  

Nie jestem fanką tego ćwiczenia. Wybitnie mi nie odpowiada bo narzuca całą konwencję i wydaje się że powinny powstać teksty jednego typu. Dlatego wykorzystałam je by odnieść się do sytuacji przedstawionej w ostatnim ćwiczeniu i złamania tej koncepcji. Luźno nawiązuje do motta.

@mrozna  Zdanie: “Mieliśmy nadzieję, że wszystko skończy się dobrze” :D

Chciało mi się śmiać. Byli tacy łatwowierni. Mieli nadzieję, że wszystko dobrze się skończy. Nie widzieli tych uzbrojonych konwojów. Tirów pełnych martwych przewożonych w różne części miasta. Pakującego się wojska czy policji zwijającej posterunki. Wszystko było umowne, mało zorganizowane. Czy oni nie słuchali radia? Trudno mi było w to uwierzyć. Sytuacja wyglądała pozornie na opanowaną, ale dopóki siedzieli w zamknięci mogli tak myśleć, choć właściwie mogli czuć się pozornie bezpieczni. Bo dzisiejsza sytuacja pokazała, że nawet zamknięte drzwi nie powstrzymają martwych.

Wąski korytarz ledwo nas mieścił. Okno na jego końcu oświetlało ludzi siedzących pod ścianami. Po środku wąskie przejście utworzone z naszych ciał. W takich chwilach raczej nie myśli się o architekturze, ale ja usilnie zastanawiałam się nad pierwotnym kolorem ścian. Teraz, przykryte brudem, wyglądały na zielono szare, ale wiedziałam, że to efekt sztucznego światła wpadającego przez okno. To na pewno nie był zielony, może żółty, ale za jasny. Byłam ciekawa kto zadecydował o przemalowaniu ścian na dzień przed katastrofą. Chociaż… to nie miało znaczenia. Nikt się tego nie spodziewał.

Rozejrzałam się po najbliżej mnie siedzących. Znaleźli się tam tak samo przypadkowo jak ja. Chociaż ja bardziej. Oni są związani z tym miejscem, ja tylko przechodziłam. Wiedziałam, że muszę się wydostać. Jak najszybciej. Siedzieliśmy w ciszy i pewnie wszyscy mieliśmy nadzieję, że to skończy się dobrze. Nadzieja. Widziałam ich strach, przerażone twarze. Obejmowali się, niektórzy bezgłośnie łkali. Nikt nie odważył się ruszyć z miejsca. Byliśmy bezpieczni, choć wiedziałam, że to tylko kwestia czasu.

A na czasie mi zależało. Rozejrzałam się uważnie. Po swojej lewej miałam jedyne okno, ale nie zamierzałam skakać z pierwszego piętra. Po prawej wyjście na zablokowane schody. Wyprostowałam nogi, a kilka osób prychnęło. Środek korytarza miał pozostać wolny, chociaż teraz to i tak było bez znaczenia. Nikt nie zwrócił mi uwagi, strach przed hałasem był większy niż niezadowolenie z mojej wygody. Dziewczyna naprzeciwko mnie poruszała ustami i przekręcała koraliki na różańcu. Na jej ramieniu ktoś uciął sobie drzemkę. Od jakiego czasu nie spałam? Zerknęłam na zegarek, szybka była pęknięta, ale wskazywał dziewiątą czterdzieści.

Dlaczego światła dziś działały? Wczoraj panowała ciemność, co się dziś zmieniło? Gdy się zapaliły pojawiły się głosy, że to zmiana na lepsze, wojsko musiało zająć elektrownię. Prychnęłam na ten pomysł. Mijałam elektrownię gdy wjeżdżałam do miasta, stała pusta. Światła nie były najważniejsze w obecnej sytuacji. Potrzebowałam planu wyjścia, ominięcia parteru.

Głośny trzask wyrwał mnie z zamyślenia. Kilkoro ludzi krzyknęło i poderwało się ze swoich miejsc. Zauważyłam drzwi. Klatka schodowa! Druga klatka schodowa, zupełnie o niej zapomniałam. Było z niej przejście na parking. Mogłabym przedostać się na drugą stronę budynku i ruszyć dalej..

Ludzie zasłonili mi widok, więc wstałam i podeszłam do drzwi. Były szklane, a za nimi zdecydowanie znajdował się martwy. Jakiś mężczyzna w okularach uciszył pozostałych. Patrzyłam na niego i nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że skądś go znam.

- To i tak bezcelowe - szepnęłam. - Wie, że tu jesteśmy.

Kolejne poruszenie, wiedziałam, że byli tu od początku. Siedzieli w budynku od momentu usłyszenia sygnału. Potem wojsko lub policja przywiozła im zapasy. Przestrzegali bezwzględnego zakazu poruszania się po mieście. Zakazu pod groźbą śmierci. Nie wiem czy tego spodziewałam się po moich rodakach. Zachowywali się karnie i pokornie. Nie protestowali, nie narzekali, zachowywali ciszę. A przede wszystkim nie mieli pojęcia co dzieje się poza budynkiem. Teraz nawet nie mieli parteru.

- Czy te drzwi da się otworzyć? - zapytałam mężczyznę w okularach. Wyglądał na rozgarniętego.

- Klucze są na portierni, - odparł. - Zabraliśmy tylko część, reszta została na dole. Konrad Kamyk - przedstawił się.

Dotknęłam szyby w drzwiach, a kilkoro ludzi zamarło, usłyszałam jak ktoś zaczyna intonować Ojcze nasz. Prychnęłam. Kamyk, Kamyk, pamiętałam go z telewizyjnych występów o języku. Musiał być pracownikiem Uniwersytetu.

- Jasne, muszę się stąd wydostać.

Sięgnęłam po swój plecak i zarzuciłam go na ramiona. Zbliżała się dziesiąta. Nocą było trudniej, ale nie miałam zamiaru rezygnować. Im szybciej dotrę do celu tym szybciej uwolnię się z tego przeklętego miasta.

Ruszyłam w stronę głównych schodów. Musiałam sprawdzić jak wygląda sytuacja. Korytarz rozchodził się na większe dobrze oświetlone pomieszczenie z krzesłami i fotelami. Ktoś przyciągnął szafy z sal obok i zablokował wejście na schody. Można było iść już tylko w górę.  Wszyscy stłoczyli się w salach oraz w korytarzu. Miejsca najbliżej schodów opustoszały. Ktoś zagrodził mi przejście. Spojrzałam na mężczyznę, musiał mieć ze czterdzieści lat, ale już posiwiał. Trudno było się dziwić. Chciałam przesunąć jego dłoń i przejść, ale mi nie pozwolił. Przyłożył palec do ust i nakazał usiąść. Wychyliłam się najmocniej jak mogłam z tego miejsca i rozejrzałam się.

Nagle poczułam, że ktoś ciągnie mnie w dół. O mało co nie upadłam, ale ktoś mnie podtrzymał. Spojrzałam za siebie, Kamyk zadecydował, że już się naoglądałam. Może znali się z siwowłosym mężczyzną. Usiadłam jak najbliżej szerszego pomieszczenia. Zauważyłam na schodach martwych. Nawet nas nie zauważyli.

- Nie możesz wyjść, narazisz nas na niebezpieczeństwo - odezwał się Kamyk.

- Jesteście w takim samym niebezpieczeństwie tutaj jak tam. Tam przynajmniej możecie uciec. Tutaj was zablokowano - wysyczałam cicho.

Spojrzeli na mnie zaskoczeni.

Faustyna: 13: What is your OCs earliest memory?

Faustyna nie jest do końca pewna swojego najwcześniejszego wspomnienia. Wszystko zlewa się i trudno jej odgadnąć czy to było przed świętami czy po, czy było już ciepło czy zimno, a może to było w okolicach urodzin? To naprawdę jest dla niej pogmatwane. Wydaje się, że pamięta, jak trzymała szmacianego  psa, a wokół ludzie patrzyli na nią i mówili coś do siebie. Fasustyna nie pamięta co, ale wszyscy się uśmiechali i wyciągali do niej ręce. Na pewno był tam jej tatuś i babcia ale kim była reszta ludzi, nie jest dla niej jasne.

15: What makes your OC angry?

Gdy tylko coś nie idzie po jej myśli. Ma ochotę płakać, skakać, gryźć i uciekać, i to wszystko robi w różnym natężeniu.

16: When is your OCs favorite time of year?

Faustyna uwielbia lato. Zawsze wtedy spędza tyle czasu ile chce na dworze, ale z drugiej strony lubi też zimę, bo są święta i Mikołaj, dostaje prezenty. Raczej nie lubi jesieni bo zawsze jest wtedy chora, jakby nie potrafiła zrozumieć, że lato minęło i trzeba ubierać się cieplej.

20: What’s your OCs favorite kind of pizza?

Faustyna rzadko je pizze, ale uwielbia zwykłą margaritę  Sos i ser - więcej jej nie potrzeba.

13.) What does your character’s bed look like when he/she wakes up? Are the covers off on one side of the bed, are they all curled around a pillow, sprawled everywhere? In what position might they sleep?

W jej pokoju stoi łóżko zdecydowanie dla niej za duże. Z ledwością dosięga stopami dolnej krawędzi, a i tak musi się nieźle przesunąć w dół. Za to boki może objąć rękoma, może dla niektórych wydawać się wąskie, ale dla niej jest perfekcyjne Jej kołdra jest zawsze skopana i leży w nogach, a Faustyna przykrywa się prześcieradłem, ale ostatnio dostała nowe prześcieradło na gumce, więc teraz budzi się pod pościelą. Inaczej jest kiedy jest zimno, Faustyna zwija się w kłębek i zasypia z głową pod kołdrą. Co do pozycii w jakich sypia to są one przeróżne. Kilka razy zdarzyło się, że obudziła się z nogami na poduszce, innym razem na podłodze, czasami zdarza się jej lunatykować i mówić przez sen.

15.) Is your character an early morning bird or a night owl?

Gdyby mogła nie wstawałaby o świcie, ale nie ma wyjścia. Wszyscy mówią, że dzieci potrzebują dużo snu, a ona nigdy się nie wysypia, a przecież kładzie się wcześniej! Latem nie ma tego problemu, wysypia się, za to wstaje wcześnie. Jeszcze nie wie czy jest sową czy ptaszkiem, jeszcze długa droga przed nią by się to wyklarowało.

16.) Are there any blood relatives that your character is particularly close with, besides the immediate ones? Cousins, Uncles, Grandfathers, Aunts, et cetera. Are there any others that your character practically considers a blood relative?

Faustyna uwielbia swojego wujka - Jakuba i jego dziwczynę, lubi też czas spędzać z Izą, bo ona zawsze mówi ciekawe rzeczy i wcale nie gani jej za głupie pytania, lub gdy się zamyśli. Faustyna uwielbia spędzać czas z dziadkiem Stanisławem wśród jego książek, zawsze znajdzie wśród nich jakąś nową, a dziadek wcale nie krzyczy, że zrobiła bałagan. Gdy tylko spotyka Oliwię (córka brata babci) zawsze razem bawią sie w coś fajnego, ale nie widują się czesto. I jest jeszcze Justyna, najlepsza przyjaciółka z podwórka. Faustyna uwielbia nie tylko to, że ich imiona brzmią podobnie, ale także to, że świetnie się dogadują.

20.) Does your character have any irrational fears? 

Od czego zacząć... ciemność, wysokość, potwory, śmietniki podwórkowe...

Izabela 

3: What’s your OCs favorite food?

Makarony. Wszystkie. Pod każdą postacią. Sama robi ciasto makaronowe w domu. Kuchnia włoska to jej miłość.

3.) Name one scar your character has, and tell us where it came from. If they don’t have any, is there a reason?

Iza miała złamany nos. W jej rodziny wszystkie nosy są ładne i pasujące do twarzy, a jej wygląda jakby go sobie dokleiła, Trochę jak drapieżny ptak w wersji light. Gdy była dzieckiem pokłóciła się z kolegą z podwórka. Uderzyła go, a ten zaskoczony jej oddał. Zanim ich rodzice rozłączyli Iza zdążyła złamać nos, kolega rękę. Iza nie chciała zgodzić się z kolegą, że dziewczyny nie potrafią się bić. Chciała pokazać, że potrafią. Ma też małą bliznę na lewym łuku brwiowym. Gdy była nastolatką  wstawiła się w toalecie za koleżanką. Wylądowała na ścianie z lustrem. Lekarze mówili, że miała szczęście. Iza mówi, że tamten chłopak miał pecha.

Dorota

21: Who is your OCs best friend?

Iza. Best Friend Forever <3

21.) What would your character’s  cutie mark be?

Jeżu, właśnie się naczytałam co to jest cutie mark i jaki to ma związek z kucykami. Dorota będzie miała różę i jabłko. Będzie to równie absurdalne jak same znaczki. Ale przynajmniej będzie działać bo jest symbolicznie i uroczo.

Jakub

 23.) Is your character superstitious?

Nie. To bardzo racjonalny człowiek.

23: Whats your OCs biggest secret? 

Jest ateistą. Wiedzą o tym może ze trzy osoby. Nigdy otwarcie o tym nie mówił.

Sylwia 

27.) Pick two songs that describe your character at two different points of their life, and explain why you chose them.

Ich Troje - Keine Grenzen - Sylwia zrozumiała, że świat bez granic to przyszłość i ludzkość powinna do niego dążyć. Poza tym odkryła Eurowizję i po raz pierwszy miała styczność z tak szerokim spektrum kultury europejskiej. Właściwie to zdefiniowało jej przyszłe życie i wybór ścieżki kariery.

Pink - So what - rozstała się po liceum z chłopakiem, zdecydowała, że pierdoli, nie pójdzie na studia prawnicze w Białymstoku, rzuca wszystko i wybiera się do Warszawy.

27: What languages does your OC speak? 

Polski, angielski, uczy się pilnie hiszpańskiego i francuskiego

Klaudia:

8.) Day of Favorites! What’s your character’s favorite ice cream flavor? Color? Song? Flower?

Śmietankowe i truskawkowe lody. Uwielbia stroje oficjalne, rzadko pozwala sobie na zwykły tshirt. Lubi błyskotki. Chomikować i nosić. Jej ulubione kwiaty to pomarańczowe lilie. Ulubiony obiad to polska tradycja - schabowe z surówką.

8: What are some of your OCs strengths?

Perfekcyjność, pewność siebie, manipulacja. Klaudia to kobieta, która lubi stawiać na swoim.

Krystyna

10.) Can you define a turning point in your character’s life? Multiples are acceptable.

Krystyna uważa, że dzień w którym poznała swojego, świętej pamięci już, męża był dniem wyjątkowym. Ale dniem wyjątkowym był też ten, w którym doznała olśnienia od Boga i spadł na nią Duch Święty. Zawsze lubiła także wspominać czas, kiedy przeprowadziła się do Białegostoku, tak zupełnie sama, a potem to już jakoś poszło i jak to wszystko poładniało przy okazji.

10: What is your OCs favorite outfit?

Nigdy nie myślała, że ją postrzelą. Uderzą, pobiją, potrącą – brała pod uwagę różne scenariusze. Będą jej grozić, wyciągną pałkę teleskopową, kastet, może pistolet, ale zawsze kończyłoby się na strachu. Oni mieli broń, ona była szybka. Zawsze zakładała, że to jej nie spotka.  Postrzału sobie oszczędzi. Nie wyszło. Uciskała lewy bok. Miała zakrwawione ubranie i dłonie. Czuła pod palcami ciepło swojego ciała i ciecz, dużo. Czy krwi powinno być aż tyle? Wolała nie patrzeć.

    Zatrzymała się przy następnym zakręcie w wąskiej uliczce. Miała nadzieję, że za śmietnikiem jej nie zauważą. Czuła jak się trzęsie, jak ból rozchodzi się po ciele. Wolną ręką wytarła łzy by lepiej widzieć. Wciągnęła powietrze i spojrzała. Jej prawa dłoń była cała we krwi. Ubrudzona były też bluzka i spodnie. Delikatnie odsłoniła ranę, ale nie widziała obrażeń. Spokojnie, spokojnie powtarzała w myślach. Kucnęła i jak najostrożniej ściągnęła plecak wraz z bluzą. Owinęła się nią w pasie by uwolnić rękę. Pal licho ubranie.

    Zastanawiała się, kiedy dostała. Poczuła ból. Co dalej. Ból. Przyłożyła dłoń. Dłoń. Mokro. Wiedziała, że to krew. Skąd padł strzał?

    Usłyszała głosy w końcu uliczki skąd przyszła. Skuliła się mocniej, plecak zapchała za kontener. Dla uspokojenia zaczęła liczyć. Przy trzynastu głosy zaczęły się oddalać. Dobrze, że nie mają psów. Chciała głęboko odetchnąć, ale przysporzyło jej to więcej bólu.

    Biegła. Za nią było dwóch mężczyzn. Przed nią co najmniej trzech. Kto strzelał? Ci przed nią?

    Wyciągnęła plecak i podniosła się z trudem. Wiedziała, że musi otrzymać pomoc. Skąd? Kogo wezwać? Jej głowa pulsowała bólem. Chciała by to się skończyło. Dom. Wrócić do domu.

    Nie chciała zostawać w miejscu, więc ruszyła na drugi koniec uliczki. Założyła delikatnie plecak. Znów złapała się za bok. Czy zostanie jej blizna? Jak duża? Czy kula wciąż tam jest? Miała trudności ze złapaniem oddechu. Znów oparła się o ścianę. Uliczka zawirowała.

    - Pieprzyć to – szepnęła i zaczęła iść, - wciąż żyję.

    Liczyła kroki by być bardziej przytomną. Wszystko by nie myśleć o bólu. Miała przytępione zmysły, jej bok i głowa pulsowały. A może to sen?

    Za trzecim zakrętem na nich wpadła. Krzyknęli, a ona odwróciła się i zaczęła biec. Chciała jak najszybciej uciec. Byli blisko, gdyby tylko nieco przyspieszyli. Może nawet wyciągnęli ręce, ale żaden z nich na to nie wpadł.

    Ostro skręciła w prawo, mała uliczka. Lewo, wreszcie jakiś ruch na ulicy. Przy trzecim skręcie o mało nie wpadła na parę policjantów. Uskoczyła na bok. Zawołali za nią, ale tylko przyspieszyła. Wydawało jej się, że odległość między nią a mężczyznami nawet się nie zmniejszyła. Kolejny zakręt i znany budynek. Drzwi. Ostatnie kilka metrów pokonała długimi susami, Pociągnęła za klamkę i szarpnęła. Otworzyły się bez problemu. Wskoczyła do środka i je zatrzasnęła. Przesunęła zasuwę. Odetchnęła ciężko.

    Oparła się o drzwi. Znajdowała się w niewielkim pomieszczeniu. Pod ciemno żółtymi ścianami ustawione były wysokie regały zastawione pudłami i skrzynkami. Po prawej stronie ledwo widoczne drzwi. Naprzeciwko niej kolejne. Trudno było się poruszać bo podłoga zastawiona było dużymi pojemnikami.

    Słyszała jak próbują sforsować drzwi. Czuła uderzenia na swoich plecach. Nie dała rady się odsunąć. Czekała. Krzyczeli, grozili, nawoływali się nawzajem. Jęknęła.

    Dali sobie spokój po kilku minutach, ale to nie był koniec. Powtórne uderzenia, tym razem miarowe i silne.

- Policja - tylko tego jej brakowało.

Zamarła czekając, i tak nie wiedzieli, że jest tuż za drzwiami. Wystarczyło nie dać żadnego znaku. W końcu każdy sobie odpuszcza. Ucisnęła ranę i nasłuchiwała. Zastanawiali się czy warto raportować zdarzenie. Nagle drzwi naprzeciwko otworzyły się. Stanął w nich wysoki, dobrze zbudowany mężczyzna. Zauważył ją od razu. Natychmiast przysunęła palec do ust i pokręciła głową. Patrzył zaskoczony, ale nic nie zrobił. Czekali przez kilka minut zanim policjanci zdecydowali się odpuścić.

Jej oddech stał się szybki. Opuściła rękę i sięgnęła do kieszeni. Zapomniała, że scyzoryk zgubiła kilka godzin wcześniej.

    - Kim jesteś? - zapytał.

    Miał przyjemny głos, spokojny i ciepły. A może tylko jej się tak zdawało. Przyjrzała mu się, ale nie za wiele mogła zobaczyć, światło padało zza niego. Na pewno miał na sobie fartuch. Ona była doskonale widoczna. Postanowiła wstać.

    - Przyjaciółka szefa - odparła pewnie ostrożnie wstając. - Jest u siebie?

    Jęknęła gdy się prostowała. Patrzył jak wsuwa rękę pod bluzę i przyciska lewy bok.   

    - Jesteś ranna?

    - Po prostu mnie do niego zaprowadź - warknęła, rozejrzała się po pomieszczeniu. Wiedziała, że nie ma co wracać na ulicę. Na pewno na nią czekają. Tutaj miała jakąś szansę. Musiała przeczekać.

    - Nie ma go. Nie ma nikogo - wyjaśnił.

    - Świetnie, więc wracaj do pracy. - Ruszyła do drzwi po prawej. Otworzyła je. Pomieszczenie było mniejsze niż poprzednie, ale schludniejsze. Pod ścianami znajdował się rząd szafek. Wiedziała, że mężczyzna idzie za nią.

    - Nie powinnaś tu wchodzić - odezwał się gdy podeszła do przeciwległej ściany. Dalej nic nie robił.

    Sięgnęła ręką ku górze, od razu jęknęła. Zatrzymała się. Poczuła, że słabnie. Łapała krótkie oddechy. Szafki zawirowały. Oparła się o nie. Słyszała, że mężczyzna coś mówi, ale nie mogła zrozumieć poszczególnych słów. Palcami zaczepiła o górną krawędź szafek. Bez sensu - pomyślała, - czy ja zamierzam zemdleć?

    Mężczyzna przytrzymał ją gdy tylko zaczęła się osuwać. Jęknęła. Delikatnie odwórcił ją w swoją stronę.

    - Ktoś powinien ci to opatrzyć - stwierdził. Miała zamknięte oczy. - Mogę to zrobić jeśli chcesz.   

    Pomyślała o dobrych samarytanach. Tak to wygląda? Ktoś próbuje ją zabić, a potem ktoś inny opatrzeć jej rany. Kiwnęła głową.

    - Oprzyj się o mnie. Mogę cię ponieść jeśli chcesz - zaproponował.

    Prychnęła. Poprowadził ją do drzwi, z których przyszedł. Nigdy tu nie była. Nie dlatego, że nie chciała. Nie mogła. Nie przypadkowo wybrała to miejsce by się przyczaić. Kilka miesięcy wcześniej dogadała się z właścicielem. Za comiesięczną opłatą miała tu swoją szafkę, pod warunkiem, że nie będzie wchodzić do kuchni, ani przechowywać łupów.

    Półmrok sprawił, że światła kuchni oślepiły ją na chwilę. Zamrugała. Pozwoliła by poprowadził ją wzdłuż długiego blatu i posadził na krześle. Oparła się z westchnieniem. Co dalej? pomyślała.

    Przyjrzała się mężczyźnie. Miał regularne rysy, lekko odstające kości policzkowe. Kwadratową twarz i bystre ciemne oczy. Do tego jasne włosy związane w krótki kucyk. Przyjemny uśmiech. Prychnęła na siebie w myślach - człowiek o takim uśmiechu nie zrobi jej przecież krzywdy, chyba. Był niewiele starszy od niej.

    - Oddychaj głęboko. Wciąż uciskaj ranę. Postaraj się nie spaść z krzesła - rozkazał, a sam odszedł.

    Posłusznie przycisnęła mocniej rękę do rany. Bolało cholernie. Co ona sobie myślała. Spróbowała przeanalizować dzisiejszą noc. Włamała się. Nikt jej nie zauważył. Wykonała zadanie. Uciekła. Zdążyła się przebrać, a oni pojawili się nagle przed nią. Czy chronili domu? A może zabawił się z nią Michael. Kolejna próba zastraszenia? Wydawało jej się, że ból osłabł, ale gdy tylko poluzowała uścisk, powrócił gwałtownie. Podstępnie rozprzestrzeniał się po całym ciele. Czuła go wszędzie. Zgarbiła się i zachwiała.

Zgięta w pół zauważyła jak mężczyzna do niej podchodzi. Nosił trampki i czarne spodnie - były ubrudzone. Uniosła głowę.

- Powinnaś się gdzieś położyć bym mógł obejrzeć ranę - odezwał się i rozejrzał po sali.

    - Jesteś lekarzem? - zapytała zdziwiona jak bardzo jej głos brzmi słabo.

    - Studiuję - odparł. - Pozwolisz, że położę cię na stole? Jest czysty.

    Nie czekał na jej zgodę. Podniósł ją i przeniósł na najbliższy szeroki blat. Nogami dotykała kuchenki. Nad głową miała półkę i zapaloną lampę, zmrużyła oczy. Poczuła zapach ziół. Po jej prawej wisiało kilka małych doniczek.

    Skupiła się na mężczyźnie. Delikatnie zdjął jej bluzę i oderwał jej rękę od rany. Sięgnął po nożyce i przeciął bluzkę.

    - Będzie boleć - oznajmił.

    Nie przygotowała się na taki ból. Polał ranę jakimś płynem. Zapiekło. Chciała się skulić, osłonić ranę, ale ją przytrzymał. Załkała. Ledwo powstrzymała krzyk. Wszystko wokół się rozmazało. Zacisnęła pięści. Znów przemył obrażenia. Tym razem krzyknęła.

    - Nie mam nic na ból - szepnął.

    - Jesteśmy w kuchni do cholery, nie ma tu alkoholu? - krzyknęła.

    - Jeszcze nie - odparł i mogłaby przysiąc, że nie ma zamiaru uśmierzyć jej bólu.

    - Palant - szepnęła bezgłośnie.

    Czuła jak oczyszcza wacikami jej ranę. Robił to bardzo delikatnie.

    - Ktoś cię postrzelił, oznajmił po chwili. - Straciłaś sporo krwi, ale na szczęście krwawienie nie jest już tak obfite. Kula przeszła tuż pod ostatnim żebrem. Ładna dziura wylotowa. Trzeba to zszyć - jego głos był rzeczowy i pewny.

Zastanawiała się co studiuje i jakim zrządzeniem losu wylądował w tej kuchni. Dzisiejszej nocy.

    - Zszyjesz mi to? - zapytała cicho.

    - Mam całkiem niezłe nici. - odparł. - Jeszcze nigdy nikogo nie szyłem. -dodał. - Nie powinnaś się ruszać.

    Miała ochotę go uderzyć. Za ból, brak alkoholu, jego uśmiech gdy mówił, znów za ból. Niech to szlag, miała ochotę zrobić cokolwiek by nie być teraz na stole. Nie tak to dziś miało wyglądać. Ładnie zaplanowana, szybka akcja. Nie postrzał i szycie w kuchni. Zaklęła.

- Uznam to za przyzwolenie - odparł. Dopiero teraz zauważyła, że ma na sobie rękawiczki, może nie trafiła tak źle, może on studiował medycynę.

    Gdy wbił igłę, drgnęła. Pouczył ją by się nie ruszała. Kolejny ruch. Dodał, że będzie mieć bliznę. Czuła jak metal przenika jej skórę. Powinna to czuć tak wyraźnie? Powinna czuć dwa rodzaje bólu - ciągły od rany i krótkotrwały od igły? To możliwe? Jeszcze nigdy nie była zszywana. Kiedyś złamała rękę. Gips nosiła przez miesiąc. Złamanie zamknięte. Ale nikt jej nigdy nie szył.

    Patrzyła na mężczyznę. Miał niewielkie blizny na policzkach i piegi. Jego oczy uważnie śledziły ruchy dłoni. Zszywał ją wolno i spokojnie. Nie widać było po nim zdenerwowania, ale irytowała go cała sytuacja. Co jakiś czas zerkał na jej reakcje. Za każdym razem gdy widział, że na niego patrzy kręcił głową z dezaprobatą.

    Musiała przesunąć się na prawy bok. Pomógł jej się odwrócić. Poczuła jego dłoń na plecach. Znów użył płynu dezynfekujacego. Tym razem nie zareagowała tak gwałtownie. Patrzyła na białe kafelki i kawałek doniczki. Bała się ruszyć. Ból zastępowało odrętwienie, a może się mieszało. Nie potrafiła określić swojego stanu. Jakby dryfowała. Drżała za każdym razem gdy czuła jego dotyk lub igłę.

    - Jeszcze kilka szwów - powiedział cicho.

    Przyjęła to z ulgą. Zastanawiała się ile to już trwa. Straciła poczucie czasu. Spróbowała określić, o której się tu znalazła, ale nie miała pojęcia. Na pewno z włamania wyszła przed północą. To miejsce zamykane jest zwykle koło pierwszej. Zanim kucharze i pomocnicy posprzątają stanowiska mija pewnie godzina. Student musiał tu pracować. Dlaczego został sam? Przykleił gazę do jej rany.

    - Powinnaś na to uważać - pomógł jej przewrócić się na plecy. Spojrzała na niego. Ostrożnie z wodą, dużo odpoczywaj, postaraj się nie odwodnić, Szwy nie są duże, ale i tak zostanie blizna. Co ci się przytrafiło? - pomyślała, że strasznie długo czekał z tym pytaniem.

    - Jestem zmęczona - odparła.

    - Jeszcze nie zasypiaj. Nie tutaj! Chcesz pić? - zauważyła że trzyma szklankę z kolorową słomką. Spojrzała na niego mrużąc oczy, ale pociągnęła łyk. Woda. - Wolno, małymi łyczkami. - posłusznie wykonała polecenie.

    Pozwoliła by głowa opadła jej swobodnie na blat. Zamknęła oczy.

    - Postrzelili mnie. Nie przewidziałam tego - powiedziała.

    - Nie spodziewałem się tego - zakpił. - Pomogę Ci wstać. Muszę tu posprzątać. Jak się nazywasz?

    Świetny czas na uprzejmości, naprawdę. Znów pomógł jej się podnieść, a potem przeniósł na krzesło. Każdy oddech sprawiał jej ból. Zauważyła, że na blacie zostawiła mnóstwo krwi.

    - Da się to zmyć by nie zostawić śladów? - zapytała.

    - Zawsze zostają ślady.

Wynik jednego z ćwiczeń na spotkaniu. Miłe, przyjemne i lekkie. Enjoy.

Każdy ma swoje przyzwyczajenia. Czasami nawet nie zdajemy sobie z nich sprawy. To jak zamykamy cukierniczkę, jak wyginamy palce. Pociągnięcie za klamkę gdy tylko przekręciło się klucz. Raz, czy dwa razy? Przyzwyczajamy się do pracy i obowiązków. Ludzi, związków, miejsc. Przychodzi taki czas, że zaczynamy nasze przyzwyczajenia dostrzegać, czasami ktoś zwróci nam na nie uwagę. Niektórych nachodzi refleksja, inni to ignorują. Ja lubiłem moje przyzwyczajenia.

(Kryptonim tej wprawki jest zabójczy. )