#ockmkwg

Część 1 Część 2

Nie pamiętam jak wróciłam do domu. Na pewno nie sama. Na pewno nocą. Obudziłam się po południu w sobotę, z ogromnym bólem głowy, ale wyspana. Najpierw byłam przerażona, potem już było mi wszystko jedno. Nic się nie stało. Nikt za mną nie szedł. Nikt mnie nie znalazł. Byłam bezpieczna. Płakałam przez resztę dnia.

Październik i listopad minął na regularnych piątkowych wypadach z koleżankami. Czasami pamiętałam, gdy wracałam nocą, czasami nie. Często miałam koszmary, ale zagłuszałam je alkoholem. Dużo więcej piłam. Posypały się moje plany medytacyjne, uspokajające, porzuciłam wypracowaną rutynę. Było mi dobrze. Po raz pierwszy od długiego czasu czułam, że nie musiałam się ukrywać, wracać przed zmrokiem do domu. Nie musiałam nic. Mogłam żyć tak jak chciałam. Może w chaosie, może nie tak jak kiedykolwiek planowałam, ale byłam wolna. Niczym się nie przejmowałam.

W grudniu się nie spotykaliśmy - święta słyszałam i pytano mnie czy jadę do rodziny. Nie jechałam. Powiedziałam ojcu, że nie przyjadę, zamiast tego spotkałam się z matką na obiedzie. Spędziłyśmy razem cały dzień, a po tym jak upewniła się, że ze mną w porządku obiecała uspokoić ojca, wciąż jednak naciskała na wspólną wigilię.  “Będą twoi bracia” mówiła, a ja nie miałam na nich ochoty. Żaden nie chciał się ze mną spotkać. Nie po tym co zaszło pięć lat temu. Nie po mojej porażce.

Im bliżej świąt tym czułam się mniej pewna swoich decyzji. Kupiłam drobne dekoracje świąteczne: na ścianach powiesiłam lampki, nad drzwiami wejściowymi jemiołę. Zaopatrzyłam się w zapas martini i kolorowych soków. Dobrałam szampana, wódkę, kilka smakowych alkoholi. Ogarnął mnie niepokój i nie chciałam zostać bez moich uspokajaczy. Czy się martwiłam - zdecydowanie. Najbardziej tego, że ojciec przyjedzie tu i wpakuje mnie do auta zmuszając do wspólnych świąt. Przez dwa tygodnie mi się to śniło. I nagle dostałam najlepszą wiadomość: rodzina spędza święta w Zakopanem. Wyjeżdżają tydzień przed Wigilią i wracają w Nowym Roku. Myślałam, że eksploduję z radości. Gdy matka wysłała mi widok z Gubałówki i fotkę uśmiechniętych braci na tle Giewontu podskoczyłam z radości. Byłam sama. Tego pragnęłam od tak dawna.

W ostatni piątek przed Świętami wszyscy pracownicy wyszli do pubu. Mieliśmy tam spotkanie świąteczne. Wymieniliśmy się prezentami. Szef postawił kolejkę i przekąski. Stęskniłam się za tym wspólnym siedzeniem w miejscu publicznym. Siedziałam znów z Klarą i śmiałam się z opowieści o jej przyszłej teściowej. Piłyśmy kolejnego drinka i zgryźliwie komentowałyśmy. Było cudownie, było wspaniale. Było dokładnie tak jak powinno być. 

Po kilku drinkach zawędrowałyśmy z Kaśką do klubu, później kolejnego. Tańczyłam, piłam, śmiałam się. Byłam normalną osobą, która po prostu chce zabawić się jak każdy inny. Otumaniona alkoholem czułam ulgę, serce biło mi szybciej niż normalnie, a ja chciałam więcej. Czułam się najlepiej od co najmniej pięciu lat. 

- Kurwa Monia, w życiu bym się po tobie nie spodziewała! - Kaśka krzyknęła, gdy szłyśmy z kolejnymi drinkami do stolika.

- Czego? - zapytałam.

- Tego Monia. Tego wszystkiego. - mówiła głośniej niż powinna. - Jak przyszłaś do pracy myślałam, że jesteś szarą myszką co tylko dom i kościół. A tu ani kościoła, ani szarej myszki. Pięknie to się układa… 

Zaśmiałam się, gdy się do mnie pochylała, czułam jej alkoholowy oddech i  gdzieś pojawiła się u mnie myśl o ilości wypitego przez nią alkoholu.

- Dobra Monia, ja muszę to zrobić - powiedziała dużo ciszej niż wcześniej,

Widziałam jak zamyka oczy i nachyla się nad moją twarzą. Pocałowała mnie, a ja oddałam pocałunek. Była ciepła, pachniała jak wanilia i miała miękkie wargi. Zakręciło mi się w głowie. Trwałyśmy tak chwilę po czym się odsunęła. Patrzyły na mnie wybałuszone oczy Kaśki. Miała rozchylone usta, wciągnęła szybko powietrze.

- Przepraszam! - odwróciła się na pięcie. Zanim zdążyłam zareagować ruszyła do drzwi i zniknęła w tłumie. Stałam zaskoczona. 

Jednym haustem wypiłam cały drink. Patrzyłam zdumiona, czekając ale nic się nie wydarzyło. Ludzie tańczyli, pili, nikt nie nic nie zauważył. Dotknęłam swoich ust i  skierowałam się w kierunku drzwi. Chciałam ją znaleźć. Jak najszybciej. 

Przepychałam się między ludźmi, rozglądając się uważnie. Nie było jej. Sprawdziłam toalety, przyjrzałam się każdemu stolikowi. Stanęłam przy schodach prowadzących na zewnątrz. Jakby ktoś mnie zaprogramował. Metodycznie przyglądałam się ludziom, analizowałam twarze w poszukiwaniu Kasi. Nie było jej. Ruszyłam do wyjścia i kiedy już miałam przejść do szatni coś przykuło moją uwagę.

Wysoki mężczyzna stał tyłem do mnie, zwracał się do kogoś. Odwrócił twarz, a ja zamarłam. Rozmawiał z modnie ściętym blondynem o szczerym uśmiechu i wysportowanej sylwetce. Widziałam ich twarze, na tyle na ile pozwalało mi klubowe światło. Wiedziałam kogo widzę. Poznałam ich. Odskoczyłam pod ścianę. Nie zauważyli mnie. 

Czułam jak bije mi serce. Patrzyłam przed siebie zastanawiając się co powinnam zrobić. Byli dosyć daleko, mogłam spokojnie przejść do wyjścia niezauważona, wychyliłam się - dalej rozmawiali. Wyjście, najpierw szatnia - nie, stali za blisko szatni. Telefon. Wyciągnęłam smartfona, mam zadzwonić do ojca? Teraz, gdy odzyskałam swoją wolność? Nie.

Znów na nich spojrzałam. Rozmawiali z mężczyzną w szatni. Byli tacy zaangażowani, normalni. Nie mogłam uwierzyć, że ich tu widzę. Poczułam wściekłość. No kurwa mać. Gdzie moje dwadzieścia lat? Gdzie ten spokój? Kto robił badania? Teraz żałowałam jak doskonale kryłam się przed ochroną ojca, jak triumfowałam, gdy mnie wreszcie zostawili. Nie chciałam być tu sama.

Kaśka! Kaśka musiała gdzieś tu być. Wybrałam jej numer. Był sygnał, ale nie odebrała. Spróbowałam kolejny raz. Odbierz Kaśka, odbierz - powtarzałam w myślach. Musiałam upewnić się, że wróciła do domu. Chciałam jej napisać sms, ale nie wiedziałam co. Hej Kasiu, wracaj do domu bo jest niebezpiecznie? No kurwa, kto by mi uwierzył. Co w ogóle jej odjebało by mnie całować. Akurat teraz. Akurat dziś. 

Oceniłam, że jeśli chcę wyjść niezauważona z klubu musiałam się spieszyć. Dalej rozmawiali, ale wyglądało to na koniec szatniowej pogawędki.  Już nawet nie liczyłam na kurtkę. Ruszyłam szybkim krokiem patrząc w ich stronę, blondyn odwrócił się. Mój umysł wykalkulował, że mnie nie widział, ale i tak zaczęłam biec. Schody pokonałam kilkoma skokami popychając kilka osób.

Na zewnątrz złapałam szybko oddech i popędziłam przed siebie. Czułam się okropnie, jakbym miała zwymiotować. Odwróciłam się, ale nikogo nie zauważyłam. Prawie na kogoś wpadłam. Zatrzymałam się dopiero za rogiem. Nie widzieli mnie. Nie wiedzą, że tu jestem. Wciąż jestem bezpieczna. Wokół było mnóstwo ludzi. Głównie pijanych. Wychyliłam się sprawdzić czy nikt za mną nie idzie. Z daleka widziałam wejście do klubu i ludzi czekających na wejście do środka. 

- Nie jest Ci zimno, niunia? - zapytał zachrypniętym głosem jakiś facet przede mną - może cię rozgrzać? - uśmiechnął się, a ja zwymiotowałam pod swoje nogi. Odsunął się z obrzydzeniem. - Kurwa, wystarczyło powiedzieć nie. Ja pierdolę. Marcin! - zawołał do kolegi odchodząc.

Patrzyłam jak rozmawia z kolegą i idą razem do klubu. Stali przed wejściem. Cóż, skończyło się to lepiej niż myślałam, ale jego komentarz sprawił, że poczułam zimno. Musiałam wrócić do domu, a jednocześnie nie potrafiłam oderwać wzroku od klubu. Stałam tam chwilę, słyszałam ludzi wokół, słyszałam głosy. Ale nie mogłam się skupić na niczym  konkretnym. 

A co jeśli mi się wydawało, a co jeśli mój umysł płatał mi figle? Co jeśli jestem już doszczętnie pojebana? A jak to znów moja podświadomość postanowiła się ze mną zabawić? Co jeśli tam nikogo nie było, a jeśli byli to po prostu bardzo podobni mężczyźni? Co jeśli znów nic mi nie grozi. Serce kołatało mi w piersi, i nie dałam rady złapać oddechu. Czułam ucisk w klatce piersiowej, myślałam. że zemdleję. Nie. Musiałam się uspokoić, musiałam sobie poradzić. A co jeśli to prawdziwe zagrożenie? A co jeśli nie? Jeśli to mój mózg próbuje odreagować Kasię? Co się ze mną do cholery dzieje? Usiadłam na zimnej ziemi. 

Tak bardzo nie chciałam tu być, tak bardzo chciałabym zniknąć i być w domu. Wyciągnęłam telefon. Żadnych nowych wiadomości, wybrałam numer Kasi i zadzwoniłam. Dalej głucho. “Mam atak paniki, proszę napisz czy jesteś bezpieczna w domu.” - wysłałam i od razu poczułam się głupio. To była najgłupsza wiadomość jaką mogłam napisać, a co dopiero wysyłać. Zaśmiałam się głośno - wysłałam ją. Kaśka mnie całuje, a ja jej piszę, że dostałam ataku paniki. Poczułam trochę luzu. 

Znów spojrzałam na drzwi klubu, było tam dużo więcej ludzi. Coś sobie pokazywali. Bałam się, że mówią o mnie, więc wstałam i ruszyłam do domu. Kogokolwiek nie widziałam dopiero w domu będę bezpieczna. Rozejrzałam się po ulicy - ludzie nie zwracali na mnie uwagi. Było spokojnie. Nie pusto, ale spokojnie. Odetchnęłam i skierowałam się w stronę mojego mieszkania.

Część 1

Przez kolejne tygodnie rozpakowywałam karton po kartonie przeglądając rzeczy i przekładając je do pudełek na sprzedaż. Z domu rodziców zabrałam wszystko. Dzieciństwo, wspomnienia, bajzel. Kolejne dni spędziłam na internetowej wyprzedaży, wysyłaniu przesyłek i wyrzucaniu śmieci. Dużo tego było, ale z każdym kolejnym pudełkiem czułam się lepiej. 

Z domu wychodziłam tylko za dnia co okazało się banalnie łatwe latem, korzystałam ze słońca. Wróciłam do biegania. Znalazłam nawet pracę - pomoc administracyjna w biurze. Chociaż podejrzewałam, że ojciec maczał w tym palce. Nie miało to znaczenia. Stawałam na nogi. Korzystałam z życia i oszczędzałam. Przy okazji unikałam ludzi. Migałam się od wyjść pracowych, a starych znajomych zbywałam. Zresztą prawie nikt nie został. Nie po takim czasie. 

Moje dni były monotonne. Wstawałam po świcie, łapałam późne wschody słońca. Szybkie zakupy, praca, przesyłki. Powroty przed zachodem - latem było to łatwe. Wszystko pod obserwacją. Przez kolejne miesiące widziałam, jak za mną jeżdżą, biegają. Byli wszędzie. Ale stopniowo ojciec odpuszczał. Nie było sensu pilnować mnie w miejscu, w którym nic nie ma prawa się wydarzyć. Do tego wiedziałam, że szykują większą akcję w Krakowie. Potrzebował ludzi. 

Po trzech miesiącach wreszcie czułam, że jestem sama. Tylko ja, moje myśli i plany. Ciągle zaskakiwało mnie takie życie i ciągle chciałam więcej. Więc przedłużałam rozmowy w przerwach od pracy. Czasami odprowadziłam kogoś na autobus. Zdarzyło mi się wyjść z innymi do baru. Zawsze ostrożna, zawsze spoglądając za siebie. Powoli czułam, że jest lepiej. Mogłam się wyluzować i stopniowo to robiłam. 

Z jesienią przyszły krzyki - moje. O świcie, po drzemce. Im mniej miałam światła dziennego, tym częściej nawiedzały mnie koszmary. Budziłam się oddychając ciężko, ręcznik zastąpił prześcieradło. Lampka świeciła przez całą noc. Moja letnia rutyna się na mnie mściła - budziłam się teraz przed świtem i dygocząc nie mogłam zasnąć.

Siedziałam patrząc przed siebie i przypominając sobie wydarzenia sprzed pięciu lat. Moją nieuwagę, głupotę. Szereg decyzji, które wtedy wydawały mi się logiczne lub przynajmniej warte rozegrania. Wiem, że nigdy nie miałam szans. W żadnym scenariuszu. W momencie tamtego spotkania na ulicy już było po mnie. Mimo to, mimo logicznych argumentów nie potrafiłam tego sobie przetłumaczyć. Dziś było podobnie. Powtarzałam sobie moje mantry, racjonalizowałam, pozwalałam dojść do głosu nazwanym emocjom, a mimo wszystko poziom stresu wybijał ku niebiosom, oddech przyspieszał i byłam tam. Znów to przeżywałam, znów leżałam w kuchni i znów krwawiłam. Wystarczyło bym zamknęła oczy choć na chwilę bym widziała czerwień. Swoją krew. Wszędzie. I umierałam. Umierałam wtedy i umierałam za każdym razem gdy o tym myślałam. Umierałam dzisiaj.

Z ulgą przywitałam wschodzące słońce. Pijąc herbatę powoli się uspokajałam. Powoli dochodziłam do siebie. Musiałam obmyślić plan by poradzić sobie z coraz krótszymi dniami. Terapeutę odrzuciłam prawie od razu - ojciec i tak by przekupił każdego, a konsekwencją mogłoby być zmuszenie mnie do powrotu. Nie. Moi rodzice nie mogli się dowiedzieć, że źle sypiam. Musiałam budzić się po wschodzie słońca. Zmęczyć się wcześniej? Leki nasenne? Apteka. Delikatne środki będą dostępne bez recepty. Może ćwiczenia, dłuższe bieganie? To było bez sensu bo wymagało słońca. Potrzebowałam szybko się zmęczyć, najlepiej w domu.

Nie dałam rady zjeść śniadania. Popijając herbatę przepakowywałam ostatnie pudła by było więcej miejsca. Niesprzedane rzeczy zamierzałam postawić obok śmietnika, wolałam nie ryzykować przebywania na zewnątrz dłużej niż to konieczne. 

Zanim wyszłam do apteki musiałam się przemóc. Było dobrze po 10, gdy zamknęłam drzwi mieszkania. Schodziłam powoli licząc schody - osiem. Osiem do półpiętra, szesnaście na piętro, siedemdziesiąt dwa do wyjścia. Brak windy. Spożywczy 3 minuty drogi w lewo, śmietnik kilka kroków w prawo. Centrum za rogiem. Wdech, wydech. Apteka zaskakująco blisko, apteki zawsze zawsze były blisko. Kupiłam w niej leki nasenne - melatoninę i coś mocniejszego wciąż bez recepty. Płaciłam gotówką, na wszelki wypadek jakby ojciec opłacił kogoś w banku i widział moje wydatki. 

Słońce przebijało się zza chmur więc poszłam do parku. Siedząc na ławce jadłam gofra z bitą śmietaną i patrzyłam na ludzi. Sobotnie, chłodne przedpołudnie nie było najlepszym czasem na spacery, ale zawsze mogłam liczyć na matki z dziećmi i nastolatki. Mój wzrok przeskakiwał czujnie po otoczeniu. Lubiłam to. Lubiłam patrzeć na zwykłe życie. Takie, którego nie miałam. Trochę z wyboru, trochę specjalnie. Lubiłam wyobrażać sobie kim byłabym gdyby nie moja rodzina. Co bym robiła. Czy skończyłabym studia? A może wyjechała za granicę? Całkiem beztroska, nieświadoma żadnego zagrożenia. Wzdrygnęłam się na krople spadające z nieba. A tak, deszcz. 

Trochę chciałam zmoknąć, nie czułam potrzeby pośpiesznego wracania w przeciwieństwie do ludzi wokół. Większość z nich wydawała się zaniepokojona, ale szybko zauważyłam dwóch mężczyzn rozmawiających i idących w moją stronę. Wydawali mi się znajomi, czy ich kiedyś widziałam? Czy ja ich znam? Zabiło mi mocniej serce i zerwałam się z ławki. Reszta gofra wypadła mi z rąk. To niemożliwe. Wciągnęłam powietrze.

I rzeczywiście. To nie byli oni. To tylko demony przeszłości, dobrze ukryte pod świadomością. Zaczęłam wracać, ale nie dawało mi to spokoju. Czy to możliwe by jeszcze tu byli? Oczywiście nie za dnia, ale nocą. Co jeśli chadzali tymi samymi ulicami co ja? Zachodzili do tych samych sklepów? To przecież głupie. Odeszli. Mówiono mi, że odeszli. Dwadzieścia lat - tyle mam czasu. Wciągnęłam powietrze i ruszyłam. Byle dalej od parku, ludzi. Byle bliżej domu.

Ręce drżały mi gdy wkładałam klucz do zamka i próbowałam szarpać klamkę. Wpadłam do środka i zatrzasnęłam drzwi. Pędem rzuciłam się do toalety i ledwo zdążyłam pochylić się nad muszlą, o mało nie zwymiotowałam na podłogę. Nie mogłam patrzeć na zawartość mojego żołądka, tak bardzo nie chciałam znów do tego wracać. Załkałam. 

Potwornie zmęczona poszłam w poniedziałek do pracy. Przez weekend nie wychodziłam licząc, że będzie mi lepiej. W nocy dręczyły mnie koszmary, w dzień paraliżował irracjonalny strach przed wyjściem z domu. Dopiero praca zmusiła mnie do prysznica i porządnego posiłku. Trochę jak robot skreślałam kolejne zadania czując się lepiej. Miałam poczucie, że kilka takich dni i jakoś to będzie. Byle do wiosny .

  - Iza ma urodziny! Wychodzimy - rzuciła Kaśka w piątkowe popołudnie. - Nie bądź taka zaskoczona. Siedzisz ciągle w tej robocie, dawno nie byłyśmy nigdzie razem. Wy-cho-dzi-my! - zamachała głową z uśmiechem.

- Ale kompletnie nie jestem przygotowana - zaczęłam przerażona.

- Monia jest idealnie, posiedzisz trochę a potem cię odprowadzę, wiem że nie lubisz późno wracać. Iza! - krzyknęła przez całe pomieszczenie - Monika idzie! 

Grupa dziewczyn zaśmiałą się wesoło, a mnie zabiło mocniej serce. 

- Serio Monia, będzie ok. Wypijesz drinka, a w drodze do klubu cię odprowadzę. Będzie ok, zobaczysz.

Skinęłam głową, a Kasia zaśmiała się serdecznie. Była jedną z najmilszych osób w biurze. Profesjonalna, uśmiechnięta, zawsze wiedziała gdzie postawić granice, do tego dbała o innych. Po prostu jej zależało. Była łatwa - łatwo można było ją zadowolić, łatwo zgodzić się na jej pomysły, łatwo wywołać uśmiech. Wywoływała poczucie, że chcesz to dla niej zrobić. 

Przed szesnastą zebrałyśmy się w holu. Miałam dobry nastrój. Trochę tego potrzebowałam. Takiej nic nie znaczącej codzienności. Drinka po pracy, letniej rutyny, tamtego poznawania świata zewnętrznego w świetle słońca. 

Było ładne popołudnie, ostatnie dni września oślepiały słońcem. Wiedziałam, że do zachodu mamy jeszcze dwie godziny. Pub był blisko, jak wszystko w centrum. Stolik zarezerwowany przez Kasię już czekał. Zamówiłyśmy drinka, drugiego, znikąd pojawił się tort. Co jakiś czas odsyłałyśmy niechcianych adoratorów. Było miło. 

Z dwóch drinków zrobiły się trzy, potem shoty. Piłam za szybko i doskonale o tym wiedziałam. Wlewałam w siebie alkohol, czując zbawienny, gorzki smak. Siedziałam obok Klary, blondwłosej dwudziestolatki o ciemnych oczach. Opowiadała o swoich zaręczynach, planach na ślub. Nie zamierzała tu zostawać do końca życia, chciała podróżować, zwiedzać świat. 

Łatwo było jej słuchać. Wystarczyło zadawać odpowiednie pytania i rozmowa szła do przodu. Było mi przyjemnie, podjadałam przekąski i piłam. Upływ czasu przestał mieć znaczenie. Tak samo jak zbliżający się zachód słońca.

No to stało się. Powracam z małą wprawką, która napisała się z chęci i niedowierzania. To już 7 lat. Co najmniej 7 lat od O człowieku, który miał kota w glowie czyli opowiadania, do którego mam wielki sentyment i które nie było najlepsze, ale było wystarczające. Jeśli chcesz je przeczytać to jest tutaj i fajnie by było, ale może to nie będzie konieczne. W sumie nie wiem. A poniżej kontynuacja, znów nie najlepsza. Powstała z potrzeby serca i chęci, których jest wiele, ale które trudniej w coś przebić. Miłego czytania:

Siedział naprzeciwko mnie. Wypluwał z siebie wyrzuty z prędkością światła. Moja wina, moja wina, wciąż moja wina. Do tego się przeprowadzałam. Tutaj. Tu gdzie wszystko się skończyło, a może zaczęło?

Siedzieliśmy w salonie mojego nowego mieszkania. Ja i ojciec. Matka kręciła się po kuchni gotując. Nie wiem kogo chciała oszukać, nigdy nie gotowała.

Patrzyłam na ojca, na mojego idola. Autorytet. Wszystko co mówił, co robił. Mistrz. Teraz podchodził pod sześćdziesiątkę. Wysportowany, z modną fryzurą. Miał rozszerzone źrenice, mówił szybko, widziałam krople śliny wypadające mu z ust. Śmiesznie wyglądał w tym drogim garniturze na taniej sofie w malutkiej kawalerce zastawionej pudłami. Tyle z autorytetu. Nie wiem co chciał osiągnąć.

Zgodziłam się by przyszli, zgodziłam się by mi pomógł. Ale żałowałam każdej chwili, którą musiałam z nim spędzić. Już dawno przestałam na niego patrzeć z czcią. Był oszustem. Dobrym w swoim fachu, ale zbyt długo mnie okłamywał bym mogła patrzeć na niego inaczej.

Tyle poświęciłam by mu dorównać, usłyszeć, że jest ze mnie dumny. Konkursy, zawody, treningi. Byłam najszybsza, najsilniejsza, najaktywniejsza. Najlepsza ze wszystkich. A wciąż nie chciał mi powierzyć jakiekolwiek zadania. Teraz to nie miało znaczenia, ale wspomnienia wciąż bolały.

Zastanawiałam się co ja tu robię. Z nim, z matką, czemu zawsze muszą się wtrącać. Pomagać. Powiedzieć ostatnie słowo.

- Czy ty mnie słuchasz?! - wybuchnął nagle. Musiałam wyglądać na znudzoną.

- Nie - odparłam. - Nie ma to znaczenia tato. Dzięki za wszystko, ale minęło już sporo czasu. Nic mi nie będzie.

Patrzył na mnie wściekły. Westchnęłam. Nie miałam ochoty wracać do przeszłości. Zagrożenie minęło, przez kolejne 20 lat nic się nie wydarzy. Tak będzie. Tak było zawsze.

- Zagrożenie zawsze jest…

- Nie - przerwałam. - Sam mówiłeś. Po jednym incydencie zawsze jest przerwa, co najmniej dwadzieścia pięć lat. Zostało mi dwadzieścia lat szczęśliwego życia. Po tym czasie nawet jakbym miała być celem, będę za stara.

- Co ty opowiadasz Moniko? - matka się zaniepokoiła - My się martwimy, ojciec włosy traci ze stresu, że się wyprowadzasz, wiesz jak ja się martwię? A twoi bracia?

- To idźcie się martwić gdzie indziej? - zaproponowałam z nadzieją.

- Jak ty mówisz do swojej matki!

Miałam dość. Pięć lat. Pięć lat życia z nimi. Na rautach, wyjazdach, byli wszędzie. Wysyłali za mną ludzi, szpiegowali, przekupili nawet mojego terapeutę. Stałam się mistrzynią ukrywania się i izolacji. Potrzebowałam odpoczynku.

- No miło było, miło. Ale nie uważacie że przesadzacie? Mam dwadzieścia lat zanim cokolwiek się pojawi. Spotkajmy się na święta, może po nowym roku. Porozmawiamy jak wspaniale mi się żyje w samotności. Jak wam wspaniale idzie w interesach. Potem spotkamy się w kolejne święta. I tak co roku.

- Jesteś bezczel…

- No zawsze byłam - przerwałam mu. - Nie będę przypominać dlaczego.

Matka wyszła zza aneksu kręcąc głową. Ojciec wstał i ruszył w stronę wyjścia. Mogłam przesadzić, ale w tej chwili nie miałam ochoty na ukrywanie czegokolwiek. Już nie.

- Jak będziesz czegoś potrzebowała, daj znać - powiedział i skinął na matkę.

- Pamiętaj o naszej umowie - wycedziłam.

Wyszli. Zamknęłam za nimi drzwi na wszystkie trzy zamki. Zatrzasnęłam nawet łańcuch. Wreszcie byłam sama. Bez matki, mającej ciągle pretensje do ojca, że mnie w to wciągnął. Bez ojca, którego pretensje tylko rosły.

Prawda była taka, że nie potrzebowałam namawiania. Chciałam być jak tata, jak on wracać wieczorami, ustalać plany za zamkniętymi drzwiami, jeździć na spotkania i zarządzać wszystkim. Całe życie udowadniałam, że jestem szybsza, lepsza i mądrzejsza od braci. I całe życie mi się nie udawało - wciąż było mu mało. Wciąż za słaba, za mała, za młoda. Gdy nie mógł wymyślać kolejnych wymówek wysłał mnie do miasta, gdzie nawet nie było niebezpieczeństwa. Przynajmniej tak sądził. Cóż, nie tylko w tym się pomylił. Jego ludzie też nie okazali się najlepsi. Gdyby tylko przybyli o dwie, może trzy minuty wcześniej.  Zamyślona dotknęłam blizny na mojej szyi.

- Cześć! - zawołałam i lekko przymrużyłam oczy. - Dzień dobry! - szerszy uśmiech. - Jak ja was dawno nie widziałam. Tak się cieszę! - pokazałam trochę zębów.