#wonderenvantamara

Ik wil graag kleiner zijn. Minder zijn. Vinder zijn. Een vlinder zijn. Groeien of bloeien. Met het leven bemoeien. Stralen en falen, voeten met blaren. Dansen op tegels, weg met de regels. De fik in m'n verleden, vergeet wat we deden. Nee! Ga; spring, leef, wordt en blijf vooral niet, klein.

Ik ben me eng bewust van alle geluiden om me heen. De klanken van de radio omhullen mij, krullen mij, verzoenen mij, laten me niet meer gaan. De geur van mn koffie dringt door tot de uiterste puntjes van mn lichaam, om tintelend alle cellen wakker te prikken. Ik word één met de muur, waarlangs mijn rug omhoog klimt zoals de klimop dat vroeger altijd deed in de tuin van mn ouderlijk huis. Mijn lichaam voelt moe, of is t mn geest?

Alleen zijn is wat anders dan je alleen voelen. Voor sommige mensen zal dat moeilijk te bevatten zijn. Maar ik ben alleen, met zo veel mensen om mij heen, voel ik me nog steeds alleen. Een. Twee. Een. Ik ben op mezelf, in mezelf. Alleen maar met mezelf. De stappen onder mn voeten dragen mijn schaduw verder. Luister maar naar het kloppen van mn hart, het huilen van de wind, en de stemmen in de stilte. Ik ben overal waar jij denkt rust te vinden. Je bent niet alleen, en dat zul je ook nooit zijn.

Dat die blije momenten ervoor zorgen dat ik me verdrietig ga voelen over de mindere momenten. Dat zelfs de pieken me tegenwoordig zorgen gaan baren, omdat ik weet dat die dalen er binnenkort weer aan zullen komen. Ik krijg geen controle meer over het karretje, op topsnelheid waagt het zich een weg door mijn leven heen. Kotsmisselijk van de bobbels op het spoor, klem ik me stevig vast in t bankje, hoelang kan ik dit nog volhouden? Waar eindigt deze rollercoaster wat het leven heet?

Rationeel denken helpt me, dat zeggen ze tegen tenminste me . Maar hey, rationeel gezien he, wat maakt t dan uit als ik er niet meer ben? 'Geen gekke dingen doen alsjeblieft'. Ik doe geen gekke dingen. Maar als ik t me goed herinner was jij degene die vorige zomer tegen me zei dat ik zo lekker gek was, op een goede manier dan hea. Dus ik ben rationeel gezien gek, misschien wel op meerdere manieren hoor. Ik zal niks geks doen nu. Maar toch eventjes hea, rationeel denken is ook maar relatief, net zoals gek zijn, net zoals leven.

Een bagel, extra grote koffie, een suikerhartje, een bord pasta, en ontelbare koppen thee. Verder ben ik leeg. Geen lucht, geen liefde, geen haat, zelfs geen tranen vandaag. Vandaag ben ik leeg. Alle woorden op papier zijn straks nog het enige wat er uit mij kwam, woorden, geen zinnen, geen zin. Ik heb geen zin, meer. Meer. Ik wil meer voelen, weer voelen. Vandaag voel ik niets, ik ben leeg. Als ik mijn bagel afreken pak ik voortaan wel wat extra hartjes. Of alles naar wens was? Ik houd me in. Het zou ongepast zijn om te vragen of ze ook wat echte liefde weg geven. Tot dan probeer ik het wel met wat suikerhartjes.

Ik denk na en zie het vlakje De zwarte loper op de bruine kleur We speelden in de verkeerde tijd Maar dat besef ik met pas te laat

De herinneringen stromen als rillingen door mijn lichaam. Elk haartje voelt de twijfel en het gelach, en dan ben ik weer een tienermeisje wat strompelend door de gele schoolgangen op zoek is naar zichzelf, zo even tussen de lessen door. De kou vult me en haalt me naar het nu, weg van de lege kamers met luide stemmen, weg van de vreemdelingen. Naar het nu, waar bergen boeken en mensen op me liggen te wachten, tot ik ze in me opneem, om nieuwe herinneringen te vormen die dan later als rillingen me zullen besluipen. Heb je even? Ik moet nog wat gangen doorlopen om wat kamers dicht te doen.