#wittkop

Terwijl ik in het gewone leven nerveus, labiel en extreem emotioneel ben, beschik ik over een flinke voorraad kalmte en slagvaardigheid wanneer ik een dode moet gaan halen. Dan word ik een ander mens, ineens een vreemdeling voor mezelf en tegelijkertijd meer mezelf dan ooit. Ik ben niet langer kwetsbaar, niet langer ongelukkig, ik bereik als het ware de kwintessens van mezelf, ik vervul de taak die het lot voor me heeft voortbestemd.

Wat dom van me dat ik niet in wonderen geloofde. Vanavond wil ik alle verwikkelingen van het avontuur precies opschrijven zodat ik ze niet vergeet, want alles gebeurde zo snel en zo onverwacht dat ik voel dat mijn geheugen gevaar loopt. Al heb ik altijd het gevoel dat een deel van mezelf, of mijn hele wezen, gevaar loopt door een vage dreiging. Of door de dreiging van een dreiging.

Twee weken lang was ik onbeschrijflijk gelukkig. Onbeschrijflijk, maar niet volmaakt, want de vreugde komt nooit zonder de pijn van het besef van de tijdelijkheid, ieder geluk draagt de kiem van het einde in zich. Alleen de dood, mijn eigen dood, zal me bevrijden van de nederlaag, de wond die de tijd ons toebrengt.

November heeft altijd iets onverwachts voor me in petto, zelfs als het altijd al voorzien was.

Ik was jong, verliefd en romantisch, dus ik trok meteen de conclusie dat ze een geheime neiging tot zelfmoord had. (...) Deze fantasie haalde ik me steeds weer voor de geest, zonder er iets aan te veranderen, net zo vaak als mijn begeerte verlangde en lange tijd beleefde ik er onstuimig genot aan. Tot ze de stad verliet; doordat ik haar niet meer zag, vergat ik haar uiteindelijk, en het beeld dat me zoveel genoegens had geschonken, verloor op de duur ook zijn uitwerking.