#p.31

Toen kwam de geilste van de goden

De rode spat rond de ogen van de fazant - de hond ligt in de zon te hijgen - je was een  vijver vol beweeglijke dieren zoals je daar lag vannacht - die ene schoen op de weg was nergens mee verbonden, volstrekt alleen: even leek het erop dat niets nog een plek zou krijgen

Ik denk dat je overschat hoe volwassen volwassenen zijn, stond er in zijn laatste brief, een brief hij pas schreef nadat ik het niet meer aankon en hem eerst had geschreven, na een stilte van een jaar.

Het is eigenaardig hoe je iets jarenlang automatisch op een bepaalde manier kunt doen en dan, wanneer je ermee stopt en het op een andere manier begint te doen, kijk je terug naar de manier waarop je het zo lang hebt gedaan en kun je het bijna niet geloven - hoe je gewoon meeging in een banale en manipulatieve voorstelling van iets wat eigenlijk zo'n integraal deel uitmaakt van je intieme werkelijkheid.

Art is what makes life more interesting than art.

Dat hij in die onweersnachten, waarin je zweet als in een Turks bad, waarin je ligt te woelen tussen plakkerige lakens, alléén in bed lag, deed hem ook deugd. Ik beklaagd de mensen die met hun tweeën zijn, dacht hij, en hij draaide zich nog eens om, op zoek naar een koeler plekje. Op zulke ogenblikken scheen het lot hem welgezinder en minder onverbiddelijk.

de sporen waarmee de wereld als een groot boek tot ons spreekt

On m'aime parce que je suis gaie.