#p.80

een hoeveelheid vlees zenuwen en huid

diafane lichamen, opgelost in pure schittering

Alleen mystieke woorden zijn passend

En ik lig zwijgend in de nabijheid, laat me door de zon doorgloeien, sla de wijnbouwersfamilie met knipperende oogleden gade en kauw op een grashalm. In het hoofd geen enkele gedachte, maar in heel mijn lichaam dit ene gevoel: grote God, hoe mooi is de wereld en het leven!

Ik weigerde toen al om smaak te hebben. Ik verbood het mezelf. Van nature zou ik juist veel smaak hebben gehad. Ik wist dat het cultiveren ervan niet verfijnder, maar weker zou hebben gemaakt.

Wat dom van me dat ik niet in wonderen geloofde. Vanavond wil ik alle verwikkelingen van het avontuur precies opschrijven zodat ik ze niet vergeet, want alles gebeurde zo snel en zo onverwacht dat ik voel dat mijn geheugen gevaar loopt. Al heb ik altijd het gevoel dat een deel van mezelf, of mijn hele wezen, gevaar loopt door een vage dreiging. Of door de dreiging van een dreiging.

Overigens is het een geruststelling met meerderen in gevaar te zijn; met zijn drieën bang zijn geeft moed.

Hoewel ze zich laconiek gedragen alsof ze boven alles verheven zijn, als sponskomkommers wuivend in de wind, hebben ze in werkelijkheid ook hun wereldlijke verlangens en hun inhaligheid. Hun wedijver, hun wil om altijd maar te winnen, het schemert door in al hun dagelijks geklets. Ze zijn slechts een stap verwijderd van de vulgaire lui die ze zo voortdurend verguizen.