#witchgirll3

Yürüdüğüm yollar bile benden yorulmuş iken hala yola devam etmemi söyleyen iç sesim... Beni en çok sen yoruyorsun ama yine en çok sen anlıyorsun...

Kalbimdeki çiçek bahçelerim artık yok. Onun yerine bir mezarlık var. Yaşayamadığım içimde kalan bütün duyguların, hislerin, çocuksu davranışlarımın mezarı var. Mezarlarda olması gereken çiçekler yok, onların yerine ızdırap veren dikenler var.

Duvarlar sana olan özlemimi biliyor güzel dostum. Duvarlara kötü davranıyorlar ama yine herkes duygularını duvarlara anlatıyor. Kimsenin yanında olmadığı zamanlar duvarlar insanın dostu oluyor. Fakat işte insanoğlunun aptallığından mı bilinmez duvarları kimse iyi bilmez. Duvarlar onlara göre kötüdür. Halbuki arkadaşlar duvarlar sizin her zaman sırdaşınız oldu, olmadı mı? Bence de oldu... Şimdi sizden tek isteğim her anınızı can kulağıyla dinleyip hiç kimseye bir şey söylemeyen duvarlara biraz dost olmaya çalışın. En azından deneyin...

Biz insanlar kendimizi evrendeki her şeyin sahibi olarak görürüz. Fakat bizler evrendeki bir toz zerreciği olan bu dünyada yaşıyoruz. Sizce bir toz zerreciği bütün evrenin sahibi olabilir mi? Bence de olamaz. Bizler bu yıldızların altında yaşayan aciz canlılarız arkadaşlar. Biz bir hiçiz.

Anı yaşamayı o kadar çok seviyorum ki hiçbir şeyin engellemesine izin vermiyorum çünkü birdaha o an yaşamayabilirim.

Sanki öteki hayatımda bütün haklarımı kullanabilmişim de hayat şuan bana hiç bir şeyi haketmediğimi gösteriyor. O da canımı yaka yaka...

Okunmak için alınmış ama asla okunmayacak bir kitabım ben. Kapağı çok güzel gözüken, okunduğu zaman duyguları ön plana atan bir kitabım ben. Bu ön plana atılan duygulardan kastım mutluluk değil, acı ve keder. Ben okunmak için alınan ama rafa konulduktan sonra unutulan bir kitabım. Beni kimse hatırlamıyor, raflar temizlendiğindeyse benim yerim ya geri dönüşümdür ya çöptür ya da sahafların o tozlu raflarıdır.