#wassalon

Ik ontmoette Thierry op een maandagmiddag in het wassalon aan de KVS. Een kop kleiner dan mij, sjofele aanblik door zijn uitgetergelde gezicht, crappy leesbril en joggingbroek met opengeritste broekspijpen waaronder hij zonder sokken in sandalen door het wassalon slenterde. Ik zag hem voortdurend op zijn gsm kijken, bellen, berichten typen zonder ooit het hoofd omhoog te heffen om te zien wat er zich verder in het wassalon afspeelde. Terwijl ik mijn was plooide zoals 100 keer ervoor, kwam hij naast mij staan en begon uit te leggen wat de beste manier is om was te plooien en in een zak mee te dragen. Hij was namelijk zeeman, en enkel zeemannen plooiden hun was op de manier waarop hij vervolgens uitlegde: 'Je moet je kleren en lakens plooien totdat ze in een makkelijk klein formaat liggen, en daarna oprollen. Zo bespaar je plaats en krijg je geen kreuken of plooien als je ze dan uitpakt als je ze nodig hebt.' Ik bedankte hem en probeerde meteen zijn techniek uit, onder zijn toeziend oog, terwijl hij wat heen en weer schuifelde op zijn sandalen, een blik wierp op zijn immer trillende gsm, en dan weer aandachtig mijn handelingen bekeek. 'Ik zie dat je rookt' zei hij en wees me op het pakje tabak dat half uit mijn jaszak bengelde. 'Wil je een sigaret?' 'Nee, merci, ik rol alleen'. 'Ja', zei hij, dat deed ik vroeger ook. Ik zag pas bij een tweede ontmoeting met hem twee weken later waarom hij was overgeschakeld op filters. Hij vertelde me dat hij in Brussel is gekluisterd door de pandemie, want hij had een mooi zeilschip 'mijn thuis', zei hij, maar het was hem verboden om uit te varen. Maar ook pas die tweede keer hoorde ik dat dat niet de echte reden was dat hij in Brussel bleef.

Twee weken later, opnieuw op de middag, zag ik hem zitten met zijn lege trekkersrugzak, voorovergebogen over zijn gsm, in sandalen en joggingbroek, zijn gezicht nog meer uitgemergeld en met gehavend kapsel. Hij zag me niet passeren, want ja, de gsm was het centrum van zijn aandacht. 'Die verplichte vakantie doet hem geen goed' dacht ik. Hoewel hij de vorige keer alleraardigst was en zich niet verder moeide met mijn geplooi, hield ik me toch maar bij mijn was en zou pas iets zeggen als we oogcontact maakten. Blijkbaar hadden we dezelfde routine en dagindeling, want toen ik mijn was uit de droogkast haalde stond hij aan de andere kant van de dubbele tafel, gsm in de aanslag, zijn wasgoed te plooien. 'Het werkt goed eh?' zei hij terwijl hij in een draaiend gebaar met zijn handen het rollen demonstreerde. 'Jazeker' zei ik achter mijn mondmasker, 'ik doe het nu altijd zo, bedankt!'. 'Alleen zeemannen plooien hun was zo', herhaalde hij nog eens. Aan de rechterkant van zijn broek hing een goudkleurige musketon die regelmatig tegen de tafel kletste en telkens een metalige tik gaf met elk stuk wasgoed dat hij uit de wasmand-op-wieltjes nam. 'Nog niet opnieuw op zee?' vroeg ik hem om het begonnen koetjes en kalfjes gesprek wat leven in te blazen. 'Nee', zei hij, 'het assisenproces loopt nog 2 maanden. Ik heb mijn vrouw en kinderen al 4 maanden niet gezien'. Oh, dat was nieuw. Een zeeman in een assisenproces, dat is een heel andere context opeens. Hij liet me een foto zien van zijn huis in Noorwegen: een luchtfoto van een klein eiland omringd met rotsen, wat schaarse bebossing, en aan het uiteinde een pittoresk wit huisje met helrood dak. 'Er zijn geen wegen naartoe' lachte hij. 'Niemand gelooft me als ik dat vertel, maar er zijn geen wegen'. 'Dus enkel per boot?' , vroeg ik. 'Ja, enkel per boot'. Een telefoongesprek onderbrak ons, en ik plooide en rolde zeemansgewijs verder aan mijn hemden, beddenlakens en de enige twee broeken die mij na de coronakilo's nog pasten. Ik duwde alles met een stevige duw naar beneden, keek in mijn ooghoeken naar die gestrande zeeman tegenover mij, en murwde als laatste nog mijn wasmiddel en wasverzachter in de te kleine IKEA waszak die ik had gekocht sinds mijn laatste verhuis.

Net op het moment dat ik goeiendag en tot ziens wilde knikken, zei hij: 'neem beter een rugzak, dat is makkelijker om te dragen en verdeelt het gewicht beter'. 'Ah, goede tip, dat doe ik de volgende keer zeker' zei ik. Ondertussen stond hij ook klaar om te vertrekken, en we slenterden samen naar de deur. 'Sigaret?' vroeg hij, terwijl ik in zijn verweerde hand twee sigaretten zag steken. 'Ja, merci' zei ik meteen, me wat schuldig voelend dat ik die de vorige keer had geweigerd. We wandelden naar buiten en installeerden ons naast de deur. Ik grabbelde mijn aansteker uit mijn jaszak die gebruiksklaar in de aanslag lag. 'Hoe heb je dat huis gevonden?' vroeg ik. 'Dat is van mijn grootouders geweest, ik ben oorspronkelijk van Noorwegen. Het is midden in de fjorden gelegen, voor de beschutting tegen de arctische koude. Het water gaat er zo snel, wacht, stel je voor, je hebt een stuk materiaal van vijf kilo dat in het water ligt, dat gaat zo snel in de stroming' en met een snelle zwaai stuwde hij het denkbeeldig materiaal tussen zijn handen van links naar rechts. 'Dat is heel snel' antwoordde ik. 'Ja', zei hij, 'het is veilig omdat door de snelle stroming het ijs niet kan vormen, zodat de beren het eiland niet kunnen bereiken. Die zijn op zoek naar voedsel en eten tijdens de winter gemakkelijk een mens op. 'Amai', zei ik, 'dat is een andere wereld'. 'Maar ook handig', ging hij verder. 'Als je wil vissen moet je enkel een net in het water hangen: de vissen kunnen niet ontkomen en in een mum van tijd heb je een grote vangst'.

'Die assisenzaak sleept serieus aan' zei hij terwijl hij zijn eerste trek uitblies. Ik volgde de hand met de sigaret, en zag hoe die trillend van zijn mond naar heuphoogte zakte. Nog steeds trillend. 'Ah', dacht ik, 'vandaar dat hij niet meer rolt'. 'Het is niet makkelijk,' ging hij voort.

solitude