Aşk yönünden baktığın zaman bu olaya, tutulduğun bir insanı unutabilirsin evet ama anılarını unutamazsın. Yaşattıklarını, ilk öpüşünü, avucuyla avucunu sarmasını, ne bileyim o ilk omzuna yanaşışını, yaslanışını.. Unutamazsın, çok sevdiysen eğer..

Belki zaman sana bir iyilik yapar, ‘tamam’ der, ‘sana bu kadar külfet yeter’ der, çıkarır karşına birini, unutturur ne varsa anılarında, aklında.. İstersen..

Ben istemeyenlerdenim mesela, hep ilkleri sevdim, o ilklerin sonlarıda, ilkler kadar güzel olmalı diyenlerdenim. Yani anı rafına toz konduramayanlardan, ne kadar toz konduramadıklarım üzerime 8-9 kat, belki daha fazla toprak atmış olsa bile.

Çünkü her savaş kazanılmaz.

Çünkü her savaş kaybedilince, tekrar kazanmak için uğraşılmaz.

Çünkü bazı savaşlar da, bir yer kaybettiysen, kaybetmişsindir. Bir yeri kaybet, diğer tüm yerleri kazan ne farkeder? Bir yanı eksikken, hiçbir zaman tam olamaz insan.

Böyle işte, ‘’dünya’ya zehir gibi salınmış bir yalandır, unutmak.’’