Typerend Typen I
Ik heb de behoefte om te typen in plaats van te schrijven. Gek genoeg voelt dat op dit punt in mijn leven minder permanent. Als ik iets opschrijf in een van mijn mooiere opschrijfboekjes, voel ik de verplichting om het er toch wel mooi, of op zijn minst creatief indra-achtig uit mijn pen te laten vloeien. Hetgeen ongelooflijk onzinnig klinkt vooral als men overdenkt dat dit gedurende mijn schoolse leven vrijwel altijd andersom was.
Er is veel veranderd maar ook niets.
Ik ging laatst uit en hoewel mijn vriendin waarmee ik op stap zou gaan niet op kwam dagen, kwam ik terecht bij mensen die ik niet per se goede vrienden zou noemen vandaag de dag, maar wel toch vrienden zijn. Een aantal jaar geleden leerden we elkaar kennen toen voor ons allemaal eigenlijk dezelfde ontwikkeling plaatsvond. We waren pubers en bewogen ons langzaam richting (jong)volwassenheid. Het was absurd en fascinerend tegelijk om ze te spreken en te ontdekken waar we allemaal gekomen waren, of eerder, waar zij allemaal gekomen waren.
De lieve jongen die nooit puberaal een klootzak is geweest, is nog altijd lief maar durft het nu te laten zien. Hij deed het toen ook al hoor, maar nu spatte het er echt vanaf. Zijn positie was verzekerd geraakt nu de middelbare school achter hem lag en hij is ervoor gegaan. Hij is durven dromen en hoewel hij eerst het liefst in de schijnwerpers van een film zo nu en dan stond en dingen regelde voor het vetste feestje toen der tijd, regelt hij nu dingen achter de schermen. Hij doet mee aan ongelooflijk vette projecten, is ook gaan reizen en heeft een heel leuk vriendinnetje waarnaar hij ondertussen weer toe gevlogen is. Hij is een van de weinigen geweest van die groep vrienden (wat zij onderling meer zijn dan ik met hun, hoewel er niet gezegd kan worden dat we niet bevriend zijn. Gekke woorden ook weer.) die mij nooit heeft veroordeeld, beoordeeld of wat dan ook. De anderen zijn overigens ondertussen ook volwassen genoeg geworden en menselijker, eerlijker in hun omgang tegenwoordig, maar hij heeft altijd al dat hart van goud gehad.
Het is belangrijk om dat soort mensen zo nu en dan tegen te komen in het leven.
Ik overweeg hier mogelijk een reeks van te maken genaamd Typerend Typen. Je mening geven via een persoonlijk bericht is zeker toegestaan, maar ik weet niet in hoeverre ik er iets mee zal gaan doen. Dit is namelijk iets waarvan ik nu denk dat ik iets moet, niet per se voor publiek perfect of wat dan ook. Het is iets wat eruit moet en eventueel is het een goede oefening voor later als ik meer met schrijven kan/wil/ ga doen.
