#transtation

Or maybe you want to be a white bear White bears are clapping after dinner Wipe their mustache in fingers In the toes of the feets Irritation of the lips with bent fingernail They smiled to each other wisely Smile touch the birch body They brush fur coat And bent white birch elbows Idolatrously focused On four knees fall asleep muttering About one such love Which is circulating carefully In silver furry naps

- Halina Poświatowska

a może chcesz być białym niedźwiedziem białe niedźwiedzie mlaszczą po obiedzie wycierają wąsy w palce w palce u nóg drażniąc wargi zgiętym paznokciem uśmiechają się do siebie mądrze uśmiechem dotykają ciała brzóz czochrają futra o zgięte białe brzóz łokcie bałwochwalczo skupione na czterech kolanach zasypiają mrucząc o jednej takiej miłości która krąży ostrożnie w srebrnych kłakach drzemiącego futra

The dream emerges as a drunken From the joy of your near presence And I greet you again in love A look more tender than the sign of the cross.

Still the same and still as before, Still in the same way again and again, Such defenseless, so funny We sing one happy word.

We play in the green, and play in the snow, Spring and winter our hands intertwined, Divergent moments, superficial moments They bring new, safe years.

What are you one? What's your name And how did you get to our world? Two bare feet trembling on the rim; Feet dear, where are you going?

What are you one? Who created you? And who will envelop you wholeheartedly? The soul smells, the violet of God, Blooming in my greenhouse!

We are getting sweeter, getting younger, Day has deceived us, the day is already gone, And you leave me in a dream.

Evening look painted with sepia, Happiness comes closer involuntarily, The saints of heaven give to us pots And the tabernacle until the head hurts.

-Jan Brzechwa

Ze snu wyłaniam się jak pijany Od radosnego twego pobliża, I witam ciebie znów zakochany Spojrzeniem tkliwszym od znaku krzyża. Ciągle tak samo i wciąż jak dawniej, Ciągle tak samo i wciąż na nowo, Tacy bezbronni, tacy zabawni Śpiewamy jedno wesołe słowo. Gramy w zielone, gramy i w śnieżne, Wiosna i zima nam ręce splata, Chwile rozbieżne, chwile pobieżne Przynoszą nowe, bezpieczne lata. Coś ty za jedna? Jak ci na imię I skąd się wzięłaś na naszym świecie? Dwie bose stopy drżą na kilimie; Stopy kochane, dokąd idziecie? Coś ty za jedna? Kto ciebie stworzył? I kto cię całą sercem ogarnie? Duszo pachnąca, fiołku boży, Rozkwitający w mojej cieplarni! Coraz nam słodziej, coraz nam młodziej, Radość spełniona uśmiechem wskrześnie; Dzień nas oszukał, dzień już odchodzi, I ty ode mnie odejdziesz we śnie. Wieczór spojrzenia maluje sepią, Szczęście przybliża się mimo woli, Święci niebiescy nam garnki lepią I od przybytku aż głowa boli.

When I said goodbye you, my lips were silent I did not see any word things to throw, So all the words with me remained, The heart ran and did not want to return. You greeted your white cottage again, Somewhere the nightingales will hum with spring, And I share the world of unhappiness whole, My home away I can not go back. I am so painful that I went away without echoing, And even better, that no memory Your bright dreams of peace will not interfere, Because you smile for life, And I, with the passing farewell, will give you a ray And in the dark I go and I will not come back.

-Adam Asnyk

Kiedym cię żegnał, usta me milczały I nie widziałem jakie słowo rzucić, Więc wszystkie słowa przy mnie pozostały, A serce zbiegło i nie chce powrócić. Tyś powitała znów swój domek biały, Gdzie ci słowiki będę z wiosną nucić, A mnie przedziela świat nieszczęścia cały, Dom mój daleko i nie mogę wrócić. Tak mi boleśnie, żem odszedł bez echa, A jednak lepiej, że żadnym wspomnieniem Twych jasnych marzeń spokoju nie skłócę, Bo tobie jutrznia życia się uśmiecha, A ja z gasnącym żegnam cię promieniem I w ciemność idę i już nie powrócę.

In the mists crescent moon crescent, Stuck in the tip of the chimney, The lantern on the toes is climbing In the darkness, where the street ends already. An insane shoemaker - kuternoga Necklace, staring at the nightmare, Shoes to measure the feet of God, What's his name - Not covered! Blessed pains From which creative power Created a shoe Among the silver of the night! God's cloud, God's dew, Gift from my hand a gift abundant, So that you do not dwell in heaven barefoot And do not hurt the foot of the blues! May the spirits, burning torches stars, They will once say in the clouds of flood, That where the shoemaker comes in, God is always worthy of honor. Blessed pains From which creative power Created a shoe Among the silver of the night! You gave me, God, a bite of existence, What I have enough for the whole way - Forgive the midst of the shadow of misery Nothing but shoes, I can not give. There is nothing sewing but sewing, So we squeeze until we have enough strength! In life there is nothing but life, So let's live to the end of graves! Blessed pains From which creative power Created a shoeAmong the silver of the night!

-Bolesław Leśmian

W mgłach daleczeje sierp księżyca, Zatkwiony ostrzem w czub komina, Latarnia się na palcach wspina W mrok, gdzie już kończy się ulica. Obłędny szewczyk - kuternoga Szyje, wpatrzony w zmór odmęty, Buty na miarę stopy Boga, Co mu na imię - Nieobjęty! Błogosławiony trud, Z którego twórczej mocy Powstaje taki but Wśród takiej srebrnej nocy! Boże obłoków, Boże rosy, Naści z mej dłoni dar obfity, Abyś nie chadzał w niebie bosy I stóp nie ranił o błękity! Niech duchy, paląc gwiazd pochodnie, Powiedzą kiedyś w chmur powodzi, Że tam, gdzie na świat szewc przychodzi, Bóg przyobuty bywa godnie. Błogosławiony trud, Z którego twórczej mocy Powstaje taki but Wśród takiej srebrnej nocy! Dałeś mi, Boże, kęs istnienia, Co mi na całą starczy drogę - Przebacz, że wpośród nędzy cienia Nic ci, prócz butów, dać nie mogę. W szyciu nic nie ma, oprócz szycia, Więc szyjmy, póki starczy siły! W życiu nic nie ma, oprócz życia, Więc żyjmy aż po kres mogiły! Błogosławiony trud, Z którego twórczej mocy Powstaje taki but Wśród takiej srebrnej nocy!