Sözde Ermeni soykırımını gündeme getirmemekte bizi şükrettirecek ne vardır?

Neyden çekiniyoruz ki bu konu konuşulmadı diye ''Hamdolsun'' diyebiliyoruz? Hani hesap soracaktık?

İnsan haklı olduğu konuda konuşmadığı için ''Hamdolsun'' der mi?

1915 olayları konusunda Türk milletinin alnı açık, başı diktir. Türk milleti tarih boyunca Ermeniler dâhil hiçbir millete soykırım yapmamıştır. Bu konuda kimseye verilecek bir hesabımız ve konuşmadık diye şükredecek halimiz yoktur.

Tehcir Ne Demek

ATATÜRK'ün 26 Şubat 1921'de Amerikalı gazeteci Clanence K. Streit'e 1915 olaylarıyla ilgili sözleri şöyle:

"Düşmanca ithamda bulunanların sürdükleri büyük mübalağalar dışında Ermenilerin tehciri meselesi aslında şuna inhisar etmektedir:

Rus Ordusu 1915'de bize karşı büyük taarruzunu başlattığı bir sırada o zaman Çarlığın hizmetinde bulunan Taşnak Komitesi, askeri birliklerimizin gerisinde bulunan Ermeni ahalisini isyan ettirmişti.

Tehcir Nedir? – Sözlük Anlamı

Tehcir Göç ettirme, göç etmesine sebep olma, sürme tehcir etmek bir yerden göç ettirmek, sürmek

*** Ermeni i ile ilgili tarihi gerçekler nedense çarpıtılıyor.

*** soykırım anlamına gelmeyen içi dolu bir tavırdır.

İş gereği pek gezenti bir yaşantım var. Biraz da tarih ve coğrafya merakım var. Gittiğim yerleri gözlemliyor, kimi zaman fotoğraflıyor, kimi zaman da dostlarla paylaşıyorum yazılarımı. Sivas’a gittiğimde Yozgatlı ustanın kurufasulyesini, Malatya’da Hatay künefesini, Giresun’da adana kebabını yiyebilmeyi, Ayvalık meyhanelerinde önümüze humus ve şalgam gelişini bir kültür çeşitliliği mi yoksa bir yozlaşma olarak mı değerlendireceğimi bilemiyorum.

Sivaslı dostlarım, kökenden sivaslı nüfusunu %7, Kayserili dostlarım köklü kayserililerin nüfusa oranını %5 olarak anlatırken üzüleyim mi sevineyim mi acaba? Tokat’ın kaledibindeki evlerini yapanlar, Amasya’nın Yeşilırmak kenarına oturttuğu ahşap konakları yapanlar, Giresun Tirebolu’daki üç kaleyi yapanlar (tripoli) gideli çok olmuş bu diyarlardan. Gidenlerin yerini göçmenler almış. Her göçmen gibi buralara gelenler de hep memleket özlemiyle yanmış ve kendi yörelerinin özelliklerini ceplerinde ve akıllarında taşımışlar. Geldikleri yöredeki kıymetler onlara ait değilmiş çünki.

Bir insan topluluğunun dünyanın herhangi bölgesine yerleşmesi hop diye oluverir. Ama o insan topluluğunun oralı olması yüzyıllar ister.

Çünki insanlar, yerleştikleri bölgenin doğal olaylarını, bitkilerini, hayvanlarını, hayvanların yaşama alanlarını-göçlerini, toprağın ne zaman ekileceğini, hangi bitkinin buraya uyumlu olduğunu çok uzun zamana yayılmış halde gözlemler. Sonra bu gözlemleri sonucunda kendisine bir yaşam ve kültür çizgisi çizer. Deniz kenarındaysa tekne yapmayı, balık tutmayı öğrenir. Suyun üstünde durmayı ve altına dalmayı öğrenir. Zeytini, zeytinyağını öğrenir. Dağ başındaysa taşları öğrenir, kayaları, su pınarlarını, dereleri öğrenir, içindeki balıkların yenip yenmeyeceğini, o balıkların ne zaman oradan geçtiğini öğrenir. Dağlardaki yaban hayatını, keçileri, geyikleri, ayıları, kurtları öğrenir. Yayladaysa hayvancılığı ve avlanmayı, bozkırdaysa tarımı, ormandaysa ağaçları, kuşları öğrenir. Sofrasındaki yemekler bölgenin ona sunduğu nimetlerdir. Mutfağı ve damak zevki bölgenin nimetlerinden şekillenir. Saçını sakalını bıyığını ona göre uzatır, giysisini, alet edevatlarını o bölgenin doğa koşullarına göre hazırlar. Oyunları, öyküleri, masalları ve efsaneleri bu yaşam kültürüne göre birikir.

Şimdi ülkemizdeki yerleşme ve bölgelerdeki demografik yapıya bakalım. 80 küsür milyarlık topraklarda aynı bölgede yüzyıldan daha fazla oturan kimse kalmış mıdır acaba? Kimin memleketi niredir? On-oniki kuşak öncesinden dedelerinin mezarını bilen kalmış mıdır? Peki şimdi İstanbul’daki balıkçıların denizi bile olmayan Erzurum’dan olması şaşırtıcı mıdır? Ya da Ege kıyılarında kaç çeşit balığın yetiştiğini, hangi balığın nasıl tutulması ve pişirilmesi gerektiğini bilen kalmış mıdır? Üç kıyısı denizlerle çevrili ama deniz bakanlığı olmayan ülkemizde deniz kültürü var mıdır? Selçukluya o inanılmaz taş eserleri yapanların torunları şimdi neredir? Van gölü kıyısında evlerin sırtını göle dönük yapanlar nereden göçmüştür buralara? Bilir mi kara taşın kıymetini? Peki Nemrut dağı eteklerindeki meşe ormanlarını köklerine kadar yakanlar kimdir? Üsküdar’daki tarihi çeşmenin yalağına çöplerini bırakan kimdir? Kayseri’nin bin yıllık kale duvarlarına yazı yazanlar kimdir? Mardin’deki taş evin üzerine betonarme kat çıkan kimdir? Ihlara’daki resimlerin üzerine adını yazanlar kimlerdir? Kayseri’de kayserili, Sivas’ta sivaslı, Tokat’ta tokatlı kalmış mıdır? İstanbul’un göbeğinde Giresun’un bilmemne köyünü koruma ve güzelleştirme derneğinin işi nedir? Ayvalıktaki meyhaneyi niye Adana’lı birisi işletmektedir? O zaman önümüzdeki mezeler hangi kültüre aittir.

Tarihimizin en karanlık ve iç acıtıcı eylemi, insanları evlerinden yurtlarından eden, atalarının mezarlarından uzaklaştıran zorunlu yer değiştirmelerdir. Bunun acılı örnekleri pek çoktur. Selçuklu, Moğol, Osmanlı ve devamında Türkiye Cumhuriyeti değişik gerekçelerle insanların yerlerinden yurtlarından etmiştir.  Diğer diyarlarda ve o toprakların kiracısı ülkelerde de benzer durumlar satırlara sığmaz.

İşte bu zorunlu göçler sonucundadır ki hiçbir toprağın yerlisi kalmamıştır. Herkes göçmendir bu garip dünyada. Önce savaşlar, sonra vahşi kapitalizm insanları memleketsiz bırakmıştır.

Yaşadığımız yere memleketim demek için bölge değerlerini iyi tanımak, bilmek ve koruyup kollamak gereklidir.

Ve tabii ki o bölgeye özgü yaşam modelini sürdürmek.

-" ... de ki aynaya bakmışız, orada resmimiz kalmış, unutmuş ayna bizi."

Gürsel Korat benim çok beğendiğim bir "yöre" yazarıdır. 1995 yılında Zaman Yeli ile başlayan okur-okuyucu ilişkimiz bugünlere kadar geldi. O yazmaktan ben de okumaktan memnun. 

Yöresel yazarları oldu bitti çok severim, yazdıklarını takdir ederim. Çünkü onlar popüler olanın kara örtüsünü sıyıran, zamanın tanığı, yerel ve yörel olanın belleğidir. O kitaplarda ağızlar, şiveler, inanışlar, yaşam biçimleri, insanların isimleri, ruh halleri, evleri, yemekleri, gelenekleri görenekleri kayıt altındadır. Gürsel Korat da aynı böyle bir yazar konumunda benim için. Kayseri, Nevşehir bölgesinin tarihini iyi bellemiş, halkını iyi gözlemlemiş bir yazardır. Kolay okunur bir yazım tarzı olmadığını düşünüyorum Gürsel Korat'ın.  Kendince kurgular oluşturur, öykülerin içine felsefe gizler. Okuduğunuz yeri bir daha okumak gereği hissedersiniz kimi zaman. 2018 yılında, Korat'ın 2016 da raflara çıkmış bir kitabını okudum.  Unutkan Ayna. 1915 yılında Erciyes'in kanatları altında geçen bir öykü. Nevşehir, Ürgüp, Göreme, Kayseri... 

Romanı 277 inci sayfasına kadar taşıyan birkaç temel unsur var. Bazısı detay gibi görünse de aslında öykünün tamamında yanınızdan hiç ayrılmıyor. Bir tanesi atlar. İnsanların yaşamına anlam katan, umudun simgesi. Bir tanesi ne zaman yapıldığı belli olmayan yer altı dehlizleri. Bir tanesi Osmanlı'nın İstanbul dışındaki durumu ve halkın algısı. Bir tanesi, belki de çatısı fotoğraf. Fotoğrafçılığa merak salmış, fotoğrafçılığı seven ve dahi fotoğrafçılığı meslek edinmiş herkesin okuması gerekli bence. Bir tanesi zaman. Gürsel Korat, zaman tanımı, algısı üzerine epeyce özlü tanımlar bulup çıkarmış. O tanımları romana bir güzel yerleştirmiş. Neredeyse bütün bölümler bir "zaman" betimlemesiyle başlıyor.