Beeldvorming

Waar ik me enorm over kan opwinden, is dat deze beeldvorming nadelig werkt voor starters die wel genoeg kennis en capaciteiten hebben om aan de slag te gaan. Starters die zeker wel degelijk doelen hebben, maar kiezen voor een geleidelijk carrièrepad. En starters die het krijgen van een kans verkiezen boven salaris. 

Ik heb na het lezen van dit soort artikelen enorm de behoefte om op een zeepkist te klimmen en een vurig pleidooi te houden voor starters die hun stinkende best hebben gedaan om redelijk goed beslagen ten ijs te komen. 

Extra giftig

Uiteraard is dat in mijn eigen voordeel. Ik ben zelf zo’n starter. En ik kan zo een lijst studiegenoten opsommen die, elk op hun eigen manier, zowel professioneel als persoonlijk in zichzelf hebben geïnvesteerd. Daarom kan ik extra giftig worden als onze kansen als starters-met-een-beetje-ervaring verkwanseld lijken te worden door opportunistische lege hulzen die denken het wel even te kunnen maken. 

Boot missen

Natuurlijk ben ik realistisch. Ja, ondanks mijn beetje ervaring mis ik deels de aansluiting. Maar ik zal ergens moeten beginnen. Echter, de kansen worden steeds kleiner omdat bedrijven en organisaties in deze tijden op zeker spelen en kiezen voor ervaring boven talent. Heel begrijpelijk, maar mijn afstand – en die van anderen die zo de boot missen – wordt zo wel groter. 

Offline zoeken

Zoeken buiten de deur is een andere tak van sport. Het langsgaan bij uitzendbureaus of het bezoeken van bijeenkomsten, evenementen en beurzen leveren kennis, contacten en mogelijke leads op. Aan de andere kant kost het ook veel tijd, energie en soms ook flink wat geld. Ik vind het lastig om te kiezen welke optie het meeste kan opleveren.

Mantra’s

Want zeker op carrièrebeurzen krijgen ik en andere deelnemers diverse mantra’s naar ons hoofd. Loze kreten als ‘houdt de website in de gaten voor vacatures’, ‘blijf ons volgen’ en ‘stuur je gegevens maar, dan kunnen we kijken wat mogelijk is’ gaan op een gegeven moment het ene oor in en het andere oor uit. De beste dooddoener: ‘het is lastig op het moment’. Zoveel is duidelijk, en de vooruitzichten zien er nog minder rooskleurig uit.

Verborgen

Het kan ook heel goed zijn dat die ene droombaan buiten mijn bereik is, omdat ik niet weet dát een bedrijf op zoek is. Netwerken is oh zo belangrijk. Zeker als organisaties via hun werknemers lijntjes uitgooien, omdat adverteren te duur is. Ik informeer mijn omgeving regelmatig over mijn zoektocht. Maar ja, hoe kom ik op een goede manier via-via te weten bij welke organisatie een verborgen vacature is die bij me past? 

Eigen motivatiemethode

Al dat zoeken heeft tot nog toe alleen afwijzingen opgeleverd. Hoe ik gemotiveerd blijf? Daar heb ik zo mijn methoden voor. Allereerst realiseer ik me dat ik mijn positivisme soms forceer of moet afdwingen. Verder geef ik mezelf de ruimte om te balen bij tegenslag.

Het belangrijkste is het relativeren van de afwijzingen: de concurrentie is gewoon hevig. Daarnaast lach ik om de grote bel valse warme lucht die sommige bedrijven in hun vacatures pompen. En ondanks dat ik blijkbaar niet aan het plaatje van veel bedrijven voldoe, houd ik een rotsvast vertrouwen in mijn eigen kunnen.

Bij de entree van de beurs werd een knap staaltje categoriseren ten beste gegeven. Deelnemers kregen een badge met naam en studierichting, bevestigd aan een oranje (student/starter) of blauwe (professional) lanyard. Er lagen ook gepersonaliseerde goodiebags klaar. De code 'HBO - Overige' om mijn badge was goed voor een gele tas. In hoeverre die verschilde van de blauwe, rode, zwarte (WO - Rechten), grijze en groene tassen weet ik niet. Maar het is voor organisaties wel makkelijker om zo mogelijk interessante mensen te spotten.

Een eerste rondgang langs de diverse beursonderdelen leerde dat bij de onderdelen Zorg & Welzijn, Marine & Offshore, Chemie & Life Sciences, IT en Juridisch vooral gezocht werd naar vakspecialisten. Voor mij en Geschiedenis bleven daardoor het beursonderdeel Overheid, de tussenpersonen en de algemene bedrijven over. Niet slecht, maar het aanbod (qua bedrijven en vacatures) was ... beperkt. Echter, ik heb een aantal interessante gesprekken gevoerd - ondanks dat de gele tas de recruiters niet direct actief maakte. 

Zo kreeg ik bij Intermediair algemene informatie over werk zoeken. Uiteraard konden zij mij helpen bij het gericht zoeken naar een passende baan. Op de stand van de Rijksoverheid lag een – duurzaam verantwoord – notitieblokje met pen. Quote van een van de standmedewerkers: ‘Mensen willen toch dingen opschrijven, dan is het handig om zo iets uit te delen.’ Inderdaad. Het notitieblokje is de rest van de middag niet meer uit de tas gekomen.

Bij de tweede rondgang kwamen we een bekende tegen, Rechten2 (werkzoekend). Onder het 'samen uit, samen thuis' principe gingen we gevieren richting Traineestraat. Rechten2 ging kijken bij ABN AMRO, Rechten1 werd aangesproken bij de stand van BestGraduates. Geschiedenis keek rond in de rest van de 'straat'. Aangezien traineeships zich voornamelijk richten op WO'ers, besloot ik de posters van enkele organisaties te bekijken, om te zien in wat voor stijl ze zich presenteerden. Een van de dames van BestGraduates zag haar kans schoon, en kwam pro-actief naar me toe. ‘Kan ik je ergens mee helpen?’ – ‘Nee, hoor, ik ben HBO’er’ zei ik, en liet mijn badge zien. Met milde terughoudendheid antwoordde ze: ‘Ja, nee, dan kan ik je inderdaad niet helpen. Maar, als je een hipo ziet, stuur ze dan naar ons toe!’. Voordat ik bedacht dat ze het had over een high potential, had ik haar bij het weglopen al bemoedigend toegelachen.

Ter afsluiting gingen we op mijn initiatief nog langs bij Ziggo. Waarom? Ik was nieuwsgierig, omdat het bedrijf in een voorbereidende test naar voren kwam als 'interessante werkgever'. Een enthousiaste stagiaire sprak ons gezamenlijk aan, en wist ons te vertellen dat ieder van ons – met specialisaties en wel  - toch eens moesten kijken of er niets voor ons tussen zat. Ik keek nog wat rond en bladerde wat in het klantmagazine. Zodoende kwam ik in gesprek met een medewerker. Aan het eind van het naar mijn idee goed verlopen gesprek werden via de barcode op mijn badge mijn gegevens, met wat aanvullende informatie, genoteerd (score!). 

Op de terugweg naar Leiden spraken we de dag door. Zowel Rechten 1 als 2 hadden uitnodigingen om CV's door te sturen en nog enkele lijntjes uitgegooid. Geschiedenis en ik hadden iets minder succes gehad, maar wel genoeg ideeën opgedaan. Dat is uiteindelijk toch het doel. Je loopt toch niet meteen tegen je ideale werkgever aan. Het is kijken, beoordelen, spreken, lijntjes leggen, netwerken. Wie weet komt er een vervolg.

In de tussentijd houd ik – met de focus op het halen van mijn diploma – mijn ogen en oren open.