#intermediair

Samen met Anika de Werk heb ik een intermediair gemaakt. We hebben meerdere opties besproken en uiteindelijk gekozen voor een intermediair die mensen samen bracht omtrent de beperkingen van Corona.

Wat we vooral miste tijdens de corona periode is aanraking. Je kan geen handjes meer schudden, 1,5 meter afstand houden  en geen knuffels meer geven en krijgen. We hebben wat onderzoek gedaan naar wat er al gedaan is om toch een beetje aanraking mogelijk te maken. Zo zijn er de plastic schermen tussen kwetsbare mensen en de familie om hen toch te knuffelen. Dit vonden wij beide een goed idee, maar het was een beetje klinisch. Als je geknuffeld werd dan knuffelde je met een stuk plastic waar een familie lid achter zit. 

Om dit op te lossen besloten wij om dit na te maken maar dan wat zachter. We maakte twee grote stukken fleece met vier armen erin. Tussen de twee stukken stof zit plastic om de eventuele virus deeltjes tegen te houden. We hebben ook een gat uit de twee stukken stof geknipt zodat de knuffelaars elkaar toch kunnen zien. Dit is iets wat er bij de volledig plastic versie wel was, maar niet als we het compleet van stof zouden maken. 

Het doel van het knuffelgordijn is vooral het knuffelen weer terug brengen op een veilige manier. Dit is wel de eerste versie van het gordijn. Volgende keer zouden we het kijkgat wat groter maken. Mensen stonden sneller tegen het fleece aan te kijken dan naar de knuffel partner. 

Daarom heb ik, op basis van de hints en handigheden plus mijn eigen inzicht, een soort eigen social media code gemaakt. Wat laat ik wel zien, en wat niet? Het is erg lastig om te laten zien wie ik écht ben. Ik ben losser en opener dan ik op internet laat blijken. Ik houd er echter rekening mee dat dit online niet uit de verf komt of verkeerd kan overkomen. In direct contact is het makkelijker om te zien hoe mensen op je reageren. Daarnaast telt mee dat tegenwoordig van alles altijd en overal beschikbaar of opvraagbaar is. Ik kan geen invloed uitoefenen op wat mensen doen met die informatie. Dus richt ik me op waar ik wél invloed op heb: mijn eigen aanbod.

Deze blog en mijn profielen op Twitter en LinkedIn zijn openbaar. Het laat voor een deel zien hoe ik denk over bepaalde dingen. Met de nieuwe kennis heb ik beide profielen tegen het licht gehouden en aangepast. Bij mijn omschrijving op Twitter staan, in plaats van een mooie zin, een aantal kernwoorden. Op LinkedIn kunnen geïnteresseerden zich aan de hand van highlights en bulletpoints een beeld over mij vormen.

De polemiek waar ik een bijdrage aan lever, is eveneens openbaar. Mijn standpunten en argumenten zeggen iets over mij. Bij reacties kan ik gewekte suggesties onderschrijven of ontkrachten. 

Nu heb ik in zekere zin niets te verbergen (wie wel?), maar ik vind dat een potentiële werkgever niet per sé hoeft te lezen en zien wat ik allemaal onderneem met vrienden. Daarom staan mijn Facebook- en Hyvesprofiel - dat heb ik nog - afgeschermd.

Mijn podcastprojecten staan wel online, maar de (tijdelijke) links stuur ik alleen door naar familie en vrienden. Zij weten hoe ik over deze hobby denk. Daarom vertrouw ik er op dat men er verder niets mee doet. Sommigen geven wel eens de tip om een aantal fragmenten, juist ter ondersteuning van mijn profilering, beschikbaar te stellen. Dat doe ik liever niet. Ik ben al tevreden als ik de huidige, selecte groep kan en mag vermaken. Mocht ik er iets mee willen doen, zal ik een fragment zelf doorsturen naar een radiostation of stemmenbureau. En nee, dat heb ik nog niet gedaan.

Wat er een beetje tussen in valt, is YouTube. De videodienst vind ik – net als MySpace - iets voor bandjes en artiesten die een bepaald platform zoeken om ontdekt te worden. Of voor snoezige huisdieren die een kunstje kunnen. Ik heb echter niet altijd de regie over wat er daar online komt. Het zou zo maar kunnen dat er een beeldverslag van een geslaagde avond - of dat nu dansen, zingen, een presentatie of cabaret is – online komt. Ik heb ook geen invloed op de mogelijk opgetrokken wenkbrauwen die zo’n video tot gevolg kan hebben.

Zou ik er van balen als een mogelijke werkgever afhaakt na het lezen van een bepaalde tweet of bij het zien van, mogelijk clowneske, beelden? Nee. Want als men op basis van die beelden zonder verdere tekst en uitleg geen interesse meer heeft, lijkt het me niet dat deze werkgever voor mij interessant is.

Er zijn, vind ik, al genoeg mensen die op diverse manieren proberen iets van zich te laten horen of zien. Om daar een plek tussen te veroveren is niet mijn doel. Ik heb (nog) niet het streven om echt gevonden of ‘ontdekt’ te worden. Het gaat om wat iemand ziet wie mij gericht zoekt. Dat is wat mij betreft voldoende.

Bij de entree van de beurs werd een knap staaltje categoriseren ten beste gegeven. Deelnemers kregen een badge met naam en studierichting, bevestigd aan een oranje (student/starter) of blauwe (professional) lanyard. Er lagen ook gepersonaliseerde goodiebags klaar. De code 'HBO - Overige' om mijn badge was goed voor een gele tas. In hoeverre die verschilde van de blauwe, rode, zwarte (WO - Rechten), grijze en groene tassen weet ik niet. Maar het is voor organisaties wel makkelijker om zo mogelijk interessante mensen te spotten.

Een eerste rondgang langs de diverse beursonderdelen leerde dat bij de onderdelen Zorg & Welzijn, Marine & Offshore, Chemie & Life Sciences, IT en Juridisch vooral gezocht werd naar vakspecialisten. Voor mij en Geschiedenis bleven daardoor het beursonderdeel Overheid, de tussenpersonen en de algemene bedrijven over. Niet slecht, maar het aanbod (qua bedrijven en vacatures) was ... beperkt. Echter, ik heb een aantal interessante gesprekken gevoerd - ondanks dat de gele tas de recruiters niet direct actief maakte. 

Zo kreeg ik bij Intermediair algemene informatie over werk zoeken. Uiteraard konden zij mij helpen bij het gericht zoeken naar een passende baan. Op de stand van de Rijksoverheid lag een – duurzaam verantwoord – notitieblokje met pen. Quote van een van de standmedewerkers: ‘Mensen willen toch dingen opschrijven, dan is het handig om zo iets uit te delen.’ Inderdaad. Het notitieblokje is de rest van de middag niet meer uit de tas gekomen.

Bij de tweede rondgang kwamen we een bekende tegen, Rechten2 (werkzoekend). Onder het 'samen uit, samen thuis' principe gingen we gevieren richting Traineestraat. Rechten2 ging kijken bij ABN AMRO, Rechten1 werd aangesproken bij de stand van BestGraduates. Geschiedenis keek rond in de rest van de 'straat'. Aangezien traineeships zich voornamelijk richten op WO'ers, besloot ik de posters van enkele organisaties te bekijken, om te zien in wat voor stijl ze zich presenteerden. Een van de dames van BestGraduates zag haar kans schoon, en kwam pro-actief naar me toe. ‘Kan ik je ergens mee helpen?’ – ‘Nee, hoor, ik ben HBO’er’ zei ik, en liet mijn badge zien. Met milde terughoudendheid antwoordde ze: ‘Ja, nee, dan kan ik je inderdaad niet helpen. Maar, als je een hipo ziet, stuur ze dan naar ons toe!’. Voordat ik bedacht dat ze het had over een high potential, had ik haar bij het weglopen al bemoedigend toegelachen.

Ter afsluiting gingen we op mijn initiatief nog langs bij Ziggo. Waarom? Ik was nieuwsgierig, omdat het bedrijf in een voorbereidende test naar voren kwam als 'interessante werkgever'. Een enthousiaste stagiaire sprak ons gezamenlijk aan, en wist ons te vertellen dat ieder van ons – met specialisaties en wel  - toch eens moesten kijken of er niets voor ons tussen zat. Ik keek nog wat rond en bladerde wat in het klantmagazine. Zodoende kwam ik in gesprek met een medewerker. Aan het eind van het naar mijn idee goed verlopen gesprek werden via de barcode op mijn badge mijn gegevens, met wat aanvullende informatie, genoteerd (score!). 

Op de terugweg naar Leiden spraken we de dag door. Zowel Rechten 1 als 2 hadden uitnodigingen om CV's door te sturen en nog enkele lijntjes uitgegooid. Geschiedenis en ik hadden iets minder succes gehad, maar wel genoeg ideeën opgedaan. Dat is uiteindelijk toch het doel. Je loopt toch niet meteen tegen je ideale werkgever aan. Het is kijken, beoordelen, spreken, lijntjes leggen, netwerken. Wie weet komt er een vervolg.

In de tussentijd houd ik – met de focus op het halen van mijn diploma – mijn ogen en oren open.