Kita-kita. Isa na namang pelikula na sobrang tumatak sa akin. Pinasaya, pinatawa, at sobrang pinaiyak ako. (Kanang after sa credits, mauwaw ka kay gikan pa ka og hilak) Napakaganda at mahalaga ng pagkakatagpi-tagpi ng mga kaganapan. This is a story that will make you realize to seize every moment in your life, to appreciate the people around you and to be thankful with every blessing that will come your way. And you will learn na may taong nagmamahal at nakakakita ng halaga mo at meron ka ring mga tao na napapasaya kahit hindi mo nalalaman. Dahil nauso ang pagbilang mula one to ten, ito ang entry ko. Isa. Isa ito sa mga pelikula na pinaghandaan ko talaga, na nasabi ko sa sarili ko " kailangan mapanuod ko."At isa na 'to sa mga maisasali ko sa listahan ng mga paboritong pelikula. Dalawa. Sa dalawang tao lang talaga umiikot ang istorya. Dahil sa ganda ng pagsasaayos ng scenes, hindi mo na nga mapapansin ang ibang karakter ay extra lang talaga. Pagbasa mo sa credits, mapapasabi ka... "Si Alex ug Empoy raman diay to." Tatlo. Tatlong beses akong humagulgol. Isa noong nabulag si Lea (plus the jerk bf in one scene), noong nagtravel silang dalawa. At pangatlo, noong pinakita na ang point-of-view ng karakter ni Tonyo. Apat. Apat na beses akong napaisip ano kayang mga bagay ang dapat maappreciate ko dapat na kinakalimutan ko nalang dahil akala ko typical na nandyan lang. Lima. Sa limang pagkakataon nagnais din akong may taong makakakita ng kabaitan ko sa kanila at maski papaano ay napasaya ko kahit sa mga simpleng bagay lang. Anim. Anim na segundo ko pinigilan ang sarili na huwag magsalita sa loob ng sinehan para lang masabi ang mga naiisip ko, hindi ko kinaya (triggered ako kay Nobu) Pito. Pitong beses (or naghallucinate ra ko) ko nakita ang kaugnayan ng dalawang karakter sa isa't isa gamit ang mga symbolisms at mystery shots nila. Ibang-iba. Walo. Walong pampunas ang nagamit ko para lang mawala ang pumatak at pumapatak na luha mula sa aking mga mata lalong-lalo na nung nagtravel mula si Lea sa mga napuntahan nila ni Tonyo. Siyam. Yan ang biling ng mga taong naiwan sa sinehan matapod ang pelikula at pito sa mga yom ay maintenance personnel nalang. Oo, nagtagal ako sa loob. Masakit pa eh, nakatanga lang ako. Sampu. Sampung pauli-ulit na bilang ang ginawa ko dahil sa sobrang pagtawa at pag-iyak sa pelikulang ito. Humagulgol man ako ng apat na beses, lampas sampo naman ang oag-iyak ko. May mga bagay na mas nakikita natin ang halaga kung hindi natin literal na nakikita. May mga bagay din na minsan nasa harap na natin di pa natin nakikita. Pero ikaw, kita kita. π 1-10, anong ibig sabihin ng bilang mo?
