Nereden geldim bu noktaya ?

Hangi aşk beni yaralayabilir bu kadar?

Seninle aldığım nefesleri sonsuz sanırdım, paylaştığımız sırlar, konuşarak sabahladığımız geceler, hepsini sonsuz sanırdım ...

Hatırlamam gereken sözler vardı;

"Hiç bir şey sonsuz değildir!"

  Ama ben hep çok geç olduğunda hatırlarım, çok geç olduğunda anlarım.

Tüm bu sonsuz sandıklarımı, mutluluğun sonunda yitirdim.

  Seninle birlikte parmaklarımın ucundan tane tane döküldü sonsuzlarım..

Boş ama tatlı sözlerin,

Işıl ışıl gülümsemelerin,

Yıldızları utandıran gözlerin,

Her biri dudaklarıma hapsolan öpücüklerin, nefeslerin ...

  Daha ne kadar sayabilirim,

Daha ne kadar hatırlayabilirim,

Beni böylesine paramparça bırakan sonsuzlarımı?

  Sonsuzlarım demeyi de bırakmalıyım artık, onlar sonsuz sandıklarım...

Tekrar inandırmaya çalışsam kendimi, tekrar alıştırmaya çalışsam yalnızlığa,

Ya da tekrar kavuşabilsem sonsuzlarıma,

  Unutmuşum, sonsuzlarım diyemem artık,