Ne kadar kolay bitişler

Oysa ne zordu O’nu yüreğime eklemem..

Sesli düşünceleri bir bir yankılandı karanlık oda da..Artık içi kabul etmiyordu hiçbir düşünceyi;dolmuştu zira, birbirini kovalayan noktalama işaretlerinin anlamsızlığından...

Senin yokluğunda ezilen bu bedenin nasıl iyi olmasını beklersin şapşal!”

Hıçkırıkları,isyanları uğultu olmuştu…,Kulak tırmalayan bir uğultu… Müzik sustu.. Gözlerini kapadı..Yumdu sıkı sıkı.. Değermiydi? Bu kadar kolay vazgeçilen bir aşk için, Yüreğini parçalamaya değermiydi? Süzülen gözyaşları,acının yüreğindeki diğer ismiydi. Ayrılıklar sevdaya dahil değildi aslında,bu geride kalmışların uydurduğu bir bahaneydi.Çünkü hiçbir ayrılan sevgili kalamadı.Çünkü sevgiler hiçbir zaman, başlarken yaşanan heyecana layık olamadı..Elde kalan hep kırgınlıklar oldu..Ve yeni aşka verilen tövbeler…Onları unutarak sevdaya başlamamız...Bundan belki de…Çektiğimiz çileler, ettiğimiz tövbelerin bedeli…Ve bunlar,hep ağır ödendi…

________gece gece beyin iflahı geçirmeme sebep olan şeyler...neydi o söz ..avaz avaz susup sessiz çığlık olmak .:/...