#nefessiz

𝑌𝑎𝑛ı𝑛𝑑𝑎𝑦ı𝑚 𝑑𝑖𝑦𝑒𝑛𝑙𝑒𝑟 𝑔𝑖𝑡𝑡𝑖.

𝐸𝑚𝑒𝑘𝑙𝑒𝑟 𝑐̧𝑜̈𝑝 𝑜𝑙𝑑𝑢.

𝑍𝑎𝑚𝑎𝑛 𝑘𝑎𝑦ı𝑝 𝑔𝑖𝑡𝑡𝑖.

𝐺𝑒𝑟𝑖𝑦𝑒 𝑏𝑖𝑟 𝑜𝑑𝑎𝑛ı𝑛 𝑖𝑐̧𝑖𝑛𝑑𝑒 𝑔𝑜̈𝑧𝑦𝑎𝑠̧𝑙𝑎𝑟ı 𝑣𝑒 𝑠̧𝑎𝑟𝑘ı𝑙𝑎𝑟 𝑘𝑎𝑙𝑑ı.

Attığım her adım çığlık gibi yankılanıyor kulağımda. Ben artık güvenilir sokaklar ve kadınların özgürce yaşamalarını, haklarını istediği gibi her yerde kullanmalarını istiyorum.

Kadınların ve genç kız olarak bizlerin korkakça değil de daha cesur adım atmalarını istiyorum. Biz vahşileşmiş ve akıl sağlığını yitirmiş erkeklerin arasında nefes almak istemiyoruz. Ailelerin evlatlarına sahip çıkmadığı bu devirde yaşamayı istemiyorum. Adaletin olmadığı bu ülkede hakkımı sonuna kadar kullanamam çünkü yasa diye bir şey yok. Çünkü yasalar uygulanmıyor çünkü yasalar çürüdü. Ve bizler bu akılların içinde büyümeyi bekliyoruz.

Sensiz geçen her an, içimde bir boşluk açıyor.

Özlemin içime kök salmış,

Nefes aldıkça seni hatırlıyorum.

Hüznün göğsümü sıkıştırıyor,

Ama alışırım, alışmak zorundayım.

Yalnızlık sarmış dört bir yanımı,

Bu sessizliğe mahkûm yaşayacağım.

Gelmediğini biliyorum…

Hayalin her gün biraz daha siliniyor,

Ama izi kalıyor derinlerde.

Mutluluk, bir serçenin kanat çırpıp

Uçup gitmesi gibi terk ediyor beni.

İstesem de duyamayacak kulaklarım,

O zarif sesini artık.

Gelmediğini biliyorum…

Beni çaresizliğe teslim edeceksin.

Korkularımı sakladığım sokaklarda,

Bir umut kırıntısı arayacağım.

Bir defa yanmak yetmezmiş gibi,