#softportrait

Canon EOS 6D, 35mm F1.4 DG HSM | Art 012

[EN] Here’s a portrait of Tymonek. Tymonek is the proud new owner of our second dog.

Yes — we now have a second four-legged friend. The decision had been in the making for a while.

We noticed that Miki, our first dog, didn’t cope well with being alone. He’s a clingy pup — happiest when someone is close by. Our daughter had been dreaming of another dog. She said she’d start saving up. And she did. We chipped in.

Then one day, I saw a post. Puppies up for adoption — some lowlife had abandoned them in the woods. No trace of responsibility. No trace of conscience.

Luckily, kind people found them. Photos were taken. The story was shared. I saw one of the pictures and thought: this is no coincidence.

I talked to my wife, and the next evening — the dog was with us.

Miki… well. At first: jealousy. Distrust. He wouldn’t come near. Tucked tail. And I have to admit — his timidity still surprises me. I don’t know if it’s his breed, or something from before — he came to us at seven months old.

But once the fear faded, things took off. Playtime. Chase games. A silent understanding.

The new pup — black as night — was named Perun. He looks a bit like a labrador, but his paws are massive — no doubt, he’s going to be a big dog. He’ll probably outgrow Miki soon enough.

Maybe it’s a touch of madness, but now we have two dogs. And three kids who are absolutely thrilled about it.

And honestly — that’s what matters most.

[PL] Oto portret Tymonka. Tymonek jest świeżo upieczonym właścicielem naszego nowego psa.

Tak — mamy drugiego czworonoga. Decyzja zapadła już jakiś czas temu.

Widzieliśmy, że Miki, nasz pierwszy pies, bardzo źle znosi samotność. To pies-przylepa, który najlepiej czuje się wtedy, gdy ktoś jest obok. Córka mocno pragnęła drugiego psa. Powiedziała, że będzie zbierać. Zaczęła. A my zaczęliśmy jej dokładać.

Aż pewnego dnia zobaczyłem ogłoszenie. Szczeniaki do oddania — bo jakiś zwyrol wywiózł je do lasu i porzucił. Bez cienia odpowiedzialności. Bez śladu sumienia.

Na szczęście znalazły je dobre ręce. Zrobiono zdjęcia. Udostępniono informację. Zobaczyłem jedno z tych zdjęć i pomyślałem: to nie przypadek.

Skonsultowałem się z żoną, a następnego dnia wieczorem — pies był już z nami.

Miki... cóż. Najpierw zazdrość. Nieufność. Bał się podejść. Ogon pod siebie. I muszę przyznać — jego strachliwość wciąż mnie zadziwia. Nie wiem, czy to cecha rasy, czy efekt wcześniejszych doświadczeń — trafił do nas, gdy miał już 7 miesięcy.

Ale po przełamaniu pierwszego lęku ruszyło z miejsca. Zabawa. Gonitwy. Porozumienie.

Nowy pies — czarny jak smoła — dostał imię Perun. Wygląda nieco labradorowato, ale ma masywne łapy, które nie pozostawiają wątpliwości: to będzie duży pies. Prawdopodobnie prędko przerośnie Mikiego.

Może to odrobina szaleństwa, ale mamy teraz dwa psy. I trójkę dzieci, które są z tego powodu naprawdę szczęśliwe.

All My Hose  2020 (Series) This series is the final draft of a concept that initially started with the idea of obscuring my face and body with pantyhose, putting it in soft focus so to speak, and posing like a sculpture. As I developed the idea further, I landed on taking this series of images as if they were self-portraits wearing only all of my pantyhose. 

“Security,” 2020 This video was captured by the front door surveillance camera at my home. The concept originated from my desire to video document my clothing being projected into the air to capture the variety of forms and shapes they create. The idea then evolved to include a setting for my clothes that was autobiographical in nature, hence the front door to the home that I’ve lived in since age 5.