#skypen

Ik loop met mijn telefoon de trap op, naar de kamer van mijn zoon. Haar kleinzoon, inmiddels twaalf, kijkt even verstoord op, hij is verdiept in zijn spel, maar lacht als hij mijn moeders gezicht ziet en zwaait hartelijk. Dag oma! Met koptelefoon, heeft hij iets weg van een piloot die zijn passagiers geruststelt. Ik zie mijn moeders gezicht oplichten. Langzaam loop ik de trap weer af, richting tuin, daar staat haar schoonzoon tegels te sjouwen, ook hij zwaait enthousiast. ‘Ga jij hem zo eens helpen, zegt mijn moeder tegen mij, dat kun je niet maken’. Ik schiet in de lach. Zo hoor ik haar graag. Een paar weken geleden ontving ik een kaart van haar. Natuurlijk hebben ze haar geholpen. Groeten van Ma, stond er, onmiskenbaar in mijn moeders handschrift. Dit raakte me. Hieruit sprak de moeite van de verzorgers.

In het verpleeghuis, op de afdeling waar ze woont, is een verzorger Frank, die een opgewekte sfeer met zich meedraagt. Als ik ze samen zie tijdens skype, maakt hij een grap en lacht mijn moeder voluit. Dit doet me goed, de laatste paar keren trof ik haar vooral verdrietig en opstandig. Na het gesprek met een verdrietige moeder, moet ik zelf ook even bijkomen. Het beste wat ik kan doen is naar buiten gaan voor een wandeling, me laten afleiden door bloesembomen, eenden met jongen, boterbloemen in het gras.

Aan het eind van de dag, log ik toch nog een keer in. Op mijn hoede open ik het zorgdossier van mijn moeder. Ik lees: ‘Mevrouw heeft buiten enorm genoten van het optreden van de artiest’.

Dieses Motto hat mir schon immer gut gefallen oder auch “So jung kommen wir nicht mehr zusammen” , “Wer weis wann wir wieder alle zusammen bekommen”. Je älter wir werden desto wichtiger werden Geburtstage wieder.

Du kennst das vielleicht, als Kind ist jeder Geburtstag aufregend – in der Regel sind unsere Wünsche erfüllbar und die Freude über die Erfüllung riesig. In meiner Kindheit haben wir…

Op 15 maart kwam het onheilsbericht dat door besmettingsgevaar, het verpleeghuis geen bezoek meer mag ontvangen.

Niet meer naar buiten voor een ommetje, mijn moeder schuifelend naast me, arm in arm. Niet meer een gesprekje onder vier ogen op haar kamer, waar ze even haar verhaal kwijt kan, ik haar een knuffel geef, haar aan het lachen maak tijdens het onderonsje, in een taal, die alleen wij snappen. Niet meer samen koffie drinken in de Brasserie van het tehuis. De brasserie die zo gezellig is, dat je je in een hotel waant, wat troost geeft.

Na het bericht, ontvang ik al snel een mail van verzorger Kevin, die vertelt dat ze de tablet hebben klaarstaan om te kunnen beeldbellen. Hij laat ons het emailadres van het tehuis weten, vermeldt dat het voor hen ook wennen is, en voor sommige verzorgers zelfs de eerste kennismaking met het fenomeen skypen.

Om en om, skypen mijn broer en ik met haar. Ook haar vriendin heeft afgelopen week met mijn moeder gesproken via beeldbellen. Ze heeft er zelfs een filmpje van gemaakt en naar me opgestuurd. Ik zie mijn moeders vertrouwde gezicht in beeld tot net onder haar neus. Mijn tante vraagt naar het email adres van het verpleeghuis om met haar schoonzus te kunnen skypen. Tot nu toe, komt het   gelegen. De verpleging doet er alles aan om mijn moeder met ons te laten praten. Meestal zit er een verzorgster naast. Een keer vroeg ik om een gesprekje tussen vier ogen. Dit was geen probleem.

In haar dossier lees ik dat mijn moeder enthousiast meedoet met zandzakjes gooien op de gang (hier zou ik graag eens een foto van zien). Ook heeft ze koffie geschonken, gezongen, en appels voor de appeltaart geschild. Nu de vrijwilligsters niet meer kunnen assisteren bij de activiteiten, heeft de verzorging deze taak ook op zich genomen.

Gisteren was mijn moeder verdrietig tijdens ons beeldgesprek, dat is even slikken. Vandaag verneem ik van mijn broer dat ze glunderend had laten weten dat ze net een grote slagroompunt heeft gegeten, bij de koffie. ‘Als dit zo doorgaat, pas ik mijn broeken niet meer’. Slagroom is het lekkerste wat er bestaat, dat weet iedereen die mijn moeder kent. Met veel plezier werkte ze zelf jarenlang in een banketbakkerswinkel, in de stad waar ze al ruim vijftig jaar woont.        

Als ik inlog in haar zorgdossier lees ik dat nota bene de Bank, de bewoners en verzorgers van het verpleeghuis had getrakteerd. Een sympathiek gebaar in deze corona crisis. Op gebak van Patisserie Holtkamp. Holtkamp, de concurrent van de winkel waar mijn moeder werkte.