#sixpointsofview

Rzekł kiedyś Mark Twain, że lepiej jest nie odzywać się wcale i wydawać się głupim, niż odezwać się i rozwiać wszelkie wątpliwości. Dziś trochę zmodyfikuję tę mądrość i udowodnię, że nie dotyczy tylko odzywania, ale także pisania. Pisania tekstów, które powinny być profesjonalne. A są co najwyżej przykre. 

Kontekst historyczny. Dawno, dawno, dwa lata temu, drużyna handballowego Górnika Zabrze wywalczyła brązowy medal mistrzostw Polski. Sukces smakował jak złoto, bo wiadomo, że dwa pierwsze miejsca w lidze zarezerwowane są dla Vive Tauronu Kielce i Orlen Wisły Płock. Rok później zabrzanie ponownie chcą walczyć o wysokie laury, niezłych zawodników w swojej ekipie mają, ale ponoć coś nie zagrało. Skończyli więc sezon na miejscu piątym. Prezes odrobinę się zdenerwował i stwierdził, że gwiazdy są na niebie, nie chce takowych w zespole, bo skutek przyniosło to, eufemistycznie ujmując, marny. Obniżył więc budżet, skompletował skład z mniej medialnymi nazwiskami, a na stanowisko trenera zatrudnił 39-letniego Mariusza Jurasika, który jest równocześnie graczem drużyny. Notabene najlepszym. I często jedynym.

Cięcia kosztów odbyły się chyba także w załodze zarządzającej stroną internetową, PR-em i kontaktem z mediami. Nie wiem, jak przebiegało wybieranie nowego teamu w tym przypadku, ale wygląda to tak, jakby prezes chodził sobie po Silesii i pytał ludzi, czy nie chcieliby łatwej i przyjemnej pracy. Z tym, że tę pracę też można masakrować.

Koniec kontekstu historycznego. Idźmy do konkretów. A kwiatków jest tyle, że aż mi się buzia uśmiecha na myśl o możliwości znęcania się nad czyjąś ułomnością.

Hit numer jeden. Screena niestety nie mam, bo zaczęłam zapisywać hity z satelity dopiero, gdy zorientowałam się, że tego będzie więcej i stworzę folder o uroczej nazwie „Górnikowa beczka na każdy dzień”.

Tytuł artykułu „Dlaczego Dariusz Jurasik stracił głos”. Ludu, ludu. Trzymajcie mnie, bo do dziś mną telepie. Ja wiem, że można nie znać imion zawodników piątej ligi podwórkowej, ale Mariusz Jurasik to jednak ikona polskiej piłki ręcznej. Nawet moja mama wie, jak wygląda i rozpoznaje go w sklepie. A moja rozkoszna rodzicielka od lat ogląda ze mną siatkówkę i wciąż na Murilo woła Gorillo, a na Vissotto Risotto. Rozumiecie więc jej poziom zaangażowania i zrozumienia niektórych sportowych kwestii.

Mały update: Twitter jednak zawsze niezawodny. (@ag_zi)

I jeszcze ta kropka nienawiści na końcu zdania. Trzy razy tak, przechodzisz dalej.

Hit numer dwa.

Jak to mawiają: „co raz się zobaczyło, się nie odzobaczy”. Szkoda tylko, że w przypadku czwartej linijki screenowanego tekstu “coraz” powinno być pisane łącznie, w końcu coraz bliżej święta.

Dobrze, że Górnicy grają, a w meczach o stawkę nie mogą grać źle, ale istnieją również inne słowa, które mogą skutecznie to granie zastąpić. Ale po co. Grają w piłkę ręczną? Grają. To po co drążysz temat.

Miło wiedzieć, że po słabym meczu w Lubinie jutro Górnicy się zrehabilitują. Z tym, że sprawdziłam terminarz i niestety jutro żadnego pojedynku w Zabrzu nie ma.

Po drugie. Wiem, że się czepiam, ale gdzie tu sens i logika: „5 spotkań”, „dwa z nich”, „3 mecze”. Ja jestem kobietą i rozumiem, co znaczy być niezdecydowanym, ale jak już wybieram jedną wersję, to twardo idę i się jej trzymam jak rzep psiego ogona.

Teraz zamknijcie oczy, bo się wam wypalą. TYM CZASEM. Tym czasem, a może tamtym czasem, a może jeszcze jakimś innym. Mam sobie wybrać? Warszawski, nowojorski czy australijski. Chyba ostatecznie zdecyduję się na czas tadżykistański.

Nie wspominam już o tym, że ładnie byłoby teksty justować. Choć jestem w stanie ich rozgrzeszyć, bo sama walczę z Tumblrem.

„Mimo, że rywale zmagają się w II lidze, udało im się rzucić 20 bramek, przy 34 straconych na korzyść zabrzan”. Tłumacząc na język polski – goście stracili 34 bramki, które to były równocześnie golami zabrzańskiej ekipy. Tylko teraz po co pisać, że rywale stracili bramki na korzyść tych drugich? Nie wystarczy stwierdzić, że stracili i amen? Czyż to nie logiczne, że skoro stracili to raczej nie na konto króla Alberta tylko przeciwnika?

Powtórzenia „gości-gości” i „grający-grający” to niższy kaliber, więc nie będę się wyżywać.

Ale prawoskrzydłowy piszemy łącznie. Ja wiem, że można pomachać prawym skrzydełkiem, lewym skrzydełkiem, prawą nóżką i lewą także, ale pozycji prawo (spacja) skrzydłowego nie ma. Choć Word nie poprawia automatycznie tego błędu, więc rozumiem, że można nie wiedzieć.

Jedziemy dalej. Piękny lid artykułu. Szkoda tylko, że dopiero po jego przeczytaniu dowiadujemy się, że tak naprawdę to cytat. Bo po co zacząć cytat od myślnika. Myślniki są zbyt mainstramowe.

Przyznaję, że drugi akapit, zaznaczony przepiękną klamrą rysowaną w Paincie, czytałam dziesięć razy. Ostatecznie zrozumiałam. Łatwo nie było, ale chyba wiem, co autor miał na myśli.

„Bardzo fajnie prowadził ich grę”. Fajnie to sobie można w piłkę na podwórku kopać, a niefajnie jest, gdy piłkę zabiera kolega, którego mama woła na obiad. W gimnazjum przed testami miliony razy mi wpajali, że lepiej zacząć zdanie od „i” albo „a” niż wcisnąć w tekst słowo fajnie. Fajnie po prostu jest niefajne. Nawet Word się zgadza, bo podkreśla na czerwono.

W tym przykładzie jest czerwono. Nie wiem czy wynika to z wielu błędów, czy z tego, że akurat w tym dniu miałam zły dzień i musiałam się wyżyć, ale nie tym się przejmujmy.

„Równo sześć dni”. Konia z rzędem temu, kto znajdzie mi dzień trwający 25 godzin, a kolejny 23. Trudno byłoby znaleźć nierówne dni.

ILOŚĆ ZMIAN. Matko z ojca. Problem z ilością i liczbą jest równie złożony, co trudny i ciężki. Zmiany można policzyć. Jedna, druga, piąta, trzydziesta. Umiemy liczyć – stosujemy liczbę. Wody lecącej z kranu nie policzymy. No chyba, że zaczniemy jechać z kroplami. To inna sprawa. Stosunkowo jednak, jeśli wody nie policzymy, to używamy ilość wody. Proste, logiczne, a takie trudne do zapamiętania. Nie ciężkie. To nie waży tony, by było ciężkie do zapamiętania. To jest trudne.

Myślałam, że za szybko nie powrócę do tematu nowego rządu, ale nie da się nie skomentować ostatnich wydarzeń. W środę minął dopiero miesiąc od wyborów, a już tyle się wydarzyło. Tempo nowej władzy jest zadziwiająco szybkie. W polityce, w Internecie – wszędzie wrze! Ale jak tu się dziwić, skoro demokracja w zastraszającym tempie upada. Tak, użyłam tego stwierdzenia. I to niestety nie tylko moje zdanie.

Pierwszy tydzień rządów Prawa i Sprawiedliwości sprawił, że powstał Komitet Obrony Demokracji. To chyba o czymś świadczy. Ruszyła także strona ,,Liczba dni do końca kadencji PiS”, gdzie można sprawdzić ile dni na spełnienie obietnic zostało obecnemu rządowi. Ludzie po prostu boją się, że zamiast Polskę rozwijać, zburzymy ją i zbudujemy od nowa. Tylko po co? Daje się słyszeć głosy, że te spontaniczne ruchy powstały w odpowiedzi na zawłaszczanie państwa przez Prawo i Sprawiedliwość. Sama lepiej bym tego nie ujęła.

Rząd chce mieć wszystko pod kontrolą, dosłownie wszystko. Ostatnie wydarzenia pokazują, że nawet w teatrach możemy za chwilę spodziewać się cenzury. Obawiam się, że lada chwila powrócimy do tzw. ,,drugiego obiegu”. Ale chyba nawet to mnie już nie zdziwi. Jedni powiedzą ,,no dobrze, biorą się szybko do roboty”, ale czyim kosztem? Patrzyłam w środę na obrady Sejmu (oczywiście odbywające się ,,pod osłoną nocy”) i nie mogłam uwierzyć w te wypowiadane przez obóz rządzący bzdury i ich szydercze śmiechy podczas wystąpień opozycji. No i co ważne - zachowanie Marszałka, który powinien być bezstronny.

I teraz mały apel. Panie Prezydencie, bardzo chciałabym, żeby Pan chociaż udawał, że nie jest partyjny. Podpisanie właściwie w jeden dzień nowelizacji ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, ułaskawienie Mariusza Kamińskiego, co jest sprawą wręcz skandaliczną, dają do myślenia. No tak, zrobił to Pan ,,aby uwolnić wymiar sprawiedliwości od tej sprawy”. Proszę pamiętać, że nie tylko zwolennicy Prawa i Sprawiedliwości głosowali na Pana (oni są być może przyzwyczajeni do takich praktyk), ale również inni ludzie, którzy Panu zaufali. Wiele osób zastanawiało się nad celem nocnych spotkań Andrzeja Dudy z Prezesem i chyba można podejrzewać, że właśnie wtedy omawiane i planowane są działania, których skutki obserwujemy od kilkunastu dni. Tylko szkoda tej naszej demokracji.

Z misiem, z różowym kocykiem czy z ulubionym „jaśkiem”? Takie odpowiedzi można było usłyszeć od niektórych przechodniów w sondzie ulicznej, na którą ostatnio się natknęłam. Całkowicie przez przypadek. Jak już w tytule zostało napisane, główne pytane brzmiało „Z czym najczęściej zdarza ci się chodzić do łóżka”. Pytanie powodowało więcej uśmieszków, heheszków i zdezorientowania niż odpowiedzi. Przecież jest to zwyczajne pytanie, wyraźnie zaznaczono Z CZYM. Czy łóżko tylko i wyłącznie kojarzy się ludziom z seksem? - Z czym? No z żoną. - A może z książką? - A to nie.

No właśnie, a jak jest z seksem w literaturze?  Był w literaturze od zawsze, tylko dobrze zakamuflowany, w formie aluzji. Łatwo można było zostać oskarżonym o obrazę moralności, o czym mógł się przekonać autor „Pani Bovary” Gustave Flaubert, gdzie w sposób bardzo delikatny coś tam czytelnikowi podsunął i już stanął przez sądem. Często ludzie doklejali książce, w której występował przeklęty seks łaty „brudnej książki, a dzisiaj są to bestsellery. Wiele pozycji było ocenzurowanych, chociaż tym dziełom daleko do dzisiejszych. Dzisiaj seksu w literaturze jest sporo, ale coraz rzadziej możemy znaleźć sugestywne i wysmakowane opisy scen łóżkowych. W większości mamy do czynienia z listą marnych podniet dla starych panien. A taka obecność seksu, seksu bez cenzury, powoduje, że nic, ale to kompletnie nic, nie zostaje dla wyobraźni. Oto przykład:

,, […] Hmm... Wciągam go głębiej do ust, aż czuję w gardle i znów wypuszczam. Mój język zawija się wokół żołędzi. To mój własny lód o smaku Christiana Greya. Ssę mocniej i mocniej, wkładając go głębiej  i głębiej […]”. Cytat oczywiście z książki najczęściej wymienianej jako najlepszy erotyk 2014 roku „50 twarzy Greya”. Właśnie można tu jeszcze mówić o erotyku, czy trafniejsze jest traktowanie tego już jako pornografię? Ludzie! Może tabu gdzieś tam zanika, ale dobry smak dalej istnieje! Premiera filmu w 2015 roku ściągnęła do kin taką rzeszę wyznawców Greya, że zaczęłam się zastanawiać czy tak wielu ludzi naprawdę to czytało i są zachwyceni (mówię tu nawet o gimbazie), czy po prostu wokół tego zrobił się taki szum, stało się to tak modne, że niektórzy po prostu szli za tłumem.

Żyjemy w czasach, w których temat seksu przestał być tematem tabu, a stał się jedynie towarem, który tak a propos, całkiem nieźle się sprzedaje. Seks w książce powinien zachęcać do jej przeczytania nawet tych, którzy stawiają wyjątkowy opór słowu pisanemu. U większości autorów dominują pornograficzne opisy seksu, które mają urozmaicić codzienność niewyżytym pannom czekającym kolejną dekadę życia na przybycie księcia z bajki, bo wszyscy faceci, którzy chodzą po tym świecie to świnie. Jeśli wziąć pod uwagę ogólny spadek czytelnictwa, to jest to całkiem niezły pomysł.

Zrobiłam mały przegląd w jednym z najbardziej znanych sklepów kulturowych jakim jest Empik i pierwszą rzeczą, jaką od razu można było zauważyć to to, że dział erotyki doczekał się honorowego miejsca, zaraz naprzeciwko wejścia, a na nim takie tytuły jak Sztuka uwodzenia, Dotyk Crossa, Pan i jego niewolnice, Kusiciel. Ostatnio nawet na rynku księgarskim debiutowała słynna Sasha Grey wraz z powieścią o wiadomej tematyce pt. Klub Julietty. Nie ukrywam, że zawsze półki z Crossami, Greyami i innymi nieszczęściami omijałam szerokim łukiem, ale mam wrażenie, że one są teraz wszędzie. Dla mnie są to książki kompletnie niestrawne. Ich treść oparta jest raczej na stereotypowych fantazjach seksualnych. Wbrew pozorom, niełatwo jest pisać o seksie, niezależnie od statusu pisarza w świecie literatury. Dowodzi tego przyznawane co roku wyróżnienie Bad Sex in Fiction Award dla autorów najgorszego opisu aktu seksualnego w prozie. Nominowanym do tej niechlubnej nagrody był m.in. Stephen King. Celem nagrody jest zwrócenie uwagi na niewyrafinowane, niesmaczne, często bezcelowe stosowanie opisów seksualnych w powieści współczesnej.

(źródło: www.matras.pl)

Po przegranych wyborach Platformy Obywatelskiej nastał czas rozliczeń. Jeszcze w tym samym dniu, kiedy zostały ogłoszone wyniki wyborów, zaczęła się pewnego rodzaju walka o władzę w partii. Niektórzy mówili, że potrzebne jest ,,nowe rozdanie”. To prawda, jednak trzeba przyznać, że Ewa Kopacz spisała się nieźle wchodząc w rolę premier. Należy podkreślić, że po 8 latach rządzenia wynik 24% dla partii nie jest wynikiem złym, a na pewno nie można zaliczać go do porażki, a sama Ewa Kopacz uzyskała najlepszy indywidualny wynik w kraju – 230 tys. głosów.

Wiele czynników wpłynęło na przegraną Platformy Obywatelskiej i mówię tutaj m.in. o aferach, ale dużą rolę odegrała słaba kampania wyborcza, co można było już zauważyć w czasie kampanii prezydenckiej. Trzeba przyznać, że w tej kwestii bardzo dobrze spisało się Prawo i Sprawiedliwość, ponieważ mieli wszystko bardzo dobrze zaplanowane w obu kampaniach. Poza tym co zawiodło? Myślę, że duży wpływ na malejącą sympatię dla Platformy Obywatelskiej miał awans Donalda Tuska na Przewodniczącego Rady Europejskiej. Jako charyzmatyczny premier wszystko ,,trzymał w ryzach” i jak trzeba było ratował wizerunek partii.

Wielkim zaskoczeniem, chyba dla wszystkich, była ostatnia rezygnacja Ewy Kopacz z kandydowania na szefa partii. Domyślam się, że po tym ogłoszeniu co poniektórzy ,,zacierają ręce”. Myślę, że jej, jak niektórzy to nazywają, ,,kapitulacja” na pewno w dużym  stopniu wynika z przegranych wyborów na szefa klubu parlamentarnego Platformy Obywatelskiej, które wygrał Sławomir Neumann.

Najbardziej ,,łasy” na stanowisko szefa partii wydaje się być Grzegorz Schetyna, który po tym, jak Donald Tusk awansował na Przewodniczącego Rady Europejskiej, wrócił w szeregi Platformy Obywatelskiej i to w te pierwsze. Dotychczas chęć kandydowania deklarują również Borys Budka (minister sprawiedliwości w gabinecie Ewy Kopacz) oraz Tomasz Siemoniak (minister obrony narodowej w gabinecie Ewy Kopacz), któremu osobiście kibicuję. Kandydaturę można zgłaszać do 30 listopada, tak więc wiele może się zmienić do tego czasu. Ważne jest, aby nowy przywódca jednoczył partię, bo tylko wtedy będzie mogła być skuteczną opozycją.

Do niedawna, aby zaistnieć w mediach trzeba było coś osiągnąć. Aktorzy, którzy popisali się doskonałą rolą byli chwaleni w telewizji, prasie. To samo dotyczyło ludzi nauki, muzyków, literatów, działaczy społecznych i innych, którzy uczynili coś pożytecznego i wielkiego. Media służyły do szerzenia tych informacji, do promowania osób, które przyczyniły się do rozwoju danej dziedziny. Takie osobistości nazywano gwiazdami. Aby osiągnąć status gwiazdy, trzeba było sobie na to zasłużyć i przede wszystkim zapracować.

A jak jest dzisiaj? Kto może stać się gwiazdą? Czy dzisiaj kogokolwiek obchodzi dorobek artystyczny aktora czy piosenkarza? Otóż odpowiedź jest jednoznaczna: NIE.

Od pewnego czasu, nie jest ważne to, w ilu filmach zagrał aktor oraz ile płyt nagrał piosenkarz. Takie informacje odbiorcę już nie obchodzą. Co jest więc dzisiaj dla niego istotne? Istotne jest to, z kim znana osoba sypia, w jakim domu mieszka, jakiego papieru toaletowego używa i u jakiego projektanta się ubiera.

Widząc to, co dzieje się w show-biznesie i to, co promują media, z przykrością stwierdzamy, że dzisiaj już się nie jest gwiazdą lecz celebrytą. Kim jest celebryta? Tłumacząc najprościej, jest to osoba znana z tego, że jest znana. Głównym zajęciem celebryty jest pokazywanie się na imprezach (nawet parę razy dziennie), fotografowanie się przy ściance, zapraszanie mediów do swojego domu, udzielanie wszelkich wywiadów na temat swojego życia rodzinnego, intymnego i ewentualnie (jeśli starczy czasu) swojego dorobku artystycznego i społecznego, jeśli oczywiście taki jest, bo dzisiaj o to trudno. Główne motto celebryty: „nieważne jak o tobie mówią, ważne żeby mówili”.

Zapewne wszyscy zadajemy sobie pytanie, dlaczego tak się dzieje? Jaki jest powód tego szaleństwa? W głębi duszy jednak wiemy, że nic tak dobrze się nie sprzedaje jak życie prywatne. Jak zwykle wszystko sprowadza się do pieniędzy. Po co celebryta ma nagrać płytę lub zagrać w spektaklu skoro więcej pieniędzy otrzyma za wywiad dla magazynu, pozując do pięknej sesji z świeżo upieczonym małżonkiem/małżonką? Okładki ze znaną kobietą w ciąży sprzedają się najlepiej, więc co druga aktoreczka „przy nadziei”, biegnie do redakcji magazynu i błaga o taką sesję, ponieważ  ma do spłacenia kredyt. To powoduje, że granica pomiędzy tym, co prywatne i publiczne zaciera się, ale najważniejsze, że zera na koncie bankowym rosną.

Kolejną sprawą jest obsesyjna żądza sławy. Nie bez przyczyny przyjął się w kulturze zwrot: „Piękni, znani i bogaci”, te trzy przymiotniki są synonimami lepszego statusu społecznego. Któż nie chciałby by być piękny, sławny i majętny? Bycie osobą znaną oznacza lepsze życie, które każdy chce prowadzić. Jeśli osoba aspirująca na celebrytę, nie może pochwalić się jakimś talentem i nie potrafi wnieść czegoś pożytecznego naszemu narodowi, aby osiągnąć spragniony rozgłos i cudowne życie,  to może pokazać tyłek na imprezie i wszyscy będą o niej mówić (autentyczny przypadek Patrycji Wojnarowskiej).

To oznacza tylko to, że dzisiaj osobą znaną może zostać każdy. Nieważne, co osiągnąłeś i czy masz coś w głowie, ważne, że jest o tobie głośno. Najsmutniejsze jest to, że postaci, które naprawdę coś wniosły i które bez wątpienia można nazwać gwiazdami, zostały skazane na ostracyzm i zapomnienie, ponieważ nie miały najmniejszej ochoty na sprzedawanie swojej prywatności i brylowanie na salonach.

Jaki jest z tego wniosek? Media kochają ogłupiać odbiorcę. Jest to też na jego własne życzenie, gdyż z przyjemnością czyta plotki na temat znanej osoby, zamiast interesować się jej aktywnością zawodową. Idzie to tylko w jedną stronę: za kilka chwil nie będzie gwiazd, tylko sami celebryci, którzy będą mogli pochwalić się tylko tym, że są w stanie pójść dziesięć razy w ciągu dnia na imprezę, stanąć przy ściance i pozować do zdjęć w kreacji znanego projektanta.

Ciężki to zawód celebryty.

Od właściwie już dwóch tygodni żyjemy w innej rzeczywistości, innej Polsce i już powoli da się to odczuć. Sporą przewagą, bo ponad 37% zwyciężyło Prawo i Sprawiedliwość otrzymując aż 235 mandatów, co daje im większość w Sejmie. Niestety. Ta zmiana rządu po 8 latach rządzenia Platformy Obywatelskiej, która zdobyła tak właściwie aż 24% i 138 mandatów, dla jednych jest zbawieniem, dla innych niezupełnie. Obecnie jesteśmy w okresie formowania rządu i ruszyła giełda nazwisk. I tu pojawia się pierwsze, zasadnicze pytanie: kiedy nastąpi   przebudzenie?  W trakcie kampanii wyborczej formacji, która wygrała tegoroczne wybory, wiele znanych/kontrowersyjnych twarzy pozostawało w ukryciu. Teraz będą obsadzani na ważnych stanowiskach w rządzie. Głupcem jest ten, kto łudził się, że nie pojawią się w późniejszym czasie i głupcem jest ten, kto myślał, że  nowy  rząd  będzie tworzony przez kandydatkę na premiera, Beatę Szydło. Oczywiście jak powszechnie wiadomo wszystkie warunki jak zwykle dyktuje Prezes, bo jak da się słyszeć ,,nowy rząd nie będzie rządem autorskim, ale drużyny PiS”. Ciekawa  jestem jak to jest być premierem, który sam nie ustala, kto zostanie najbliższym współpracownikiem. Nie jest to chyba zdrowe, żeby premier biegała z każdą decyzją do Prezesa i myślę, że to nie jest dobra opcja dla Polski. Teraz z napięciem oczekujemy, czy spekulacje na temat osób, które mają być obsadzane, na tych jakże ważnych stanowiskach w przyszłym rządzie, się sprawdzą. Szczerze – oby nie. Warto byłoby postawić na ludzi mniej znanych, ale doświadczonych w danej dziedzinie, a już na pewno   nie na tych kontrowersyjnych. Ostatnio w mediach pytając o jakiekolwiek informacje dotyczące przyszłego rządu daje się słyszeć: ,,wiem, ale nie powiem” czy ,,mam wiedzę   przypuszczalną”. Daje to do myślenia. Już oceniliśmy nowy rząd Prawa i Sprawiedliwości, a właściwie Zjednoczonej Prawicy (jakoś ciężko jest mi się przestawić), chociaż ten jeszcze nawet nie powstał. Niestety przeszłość i spekulacje dają nam prawo do przedwczesnej oceny.  

Kwestia obietnic. Każda partia obiecywała wiele, ale mistrzem w obiecywaniu gruszek na wierzbie było Prawo i Sprawiedliwość. Oczywiście od początku było   wiadomo, że jeśli jakiejś obietnicy nie będzie można spełnić po wyborach, to winą będzie się obarczać poprzedni rząd, bo przecież to oni zostawili państwo w tak fatalnym stanie. Już z niektórych deklaracji powoli się wycofują mówiąc, że ,,budżet jest w ruinie”. Jest to dobre wytłumaczenie: chcieliśmy, ale nie mieliśmy jak spełnić tych obietnic. Trzeba pamiętać, że wyborcy w większości nie są naiwni i jednak co nieco pamiętają z programu danej partii. Z całej kampanii, debat, wieców zapamiętałam tylko jedną wiązankę: ,,500 złotych na każde dziecko, obniżenie wieku emerytalnego, silny rząd współpracujący z prezydentem Polski. Damy radę!”. Damy radę doprowadzić Polskę do kryzysu ekonomicznego. Nie wiem z jakimi ekonomistami konsultowali nowe ustawy, ale chyba z mało kompetentnymi. 500 złotych na każde dziecko, to świetny chwyt, ale mało kto zagłębił się w temat. Bo 500 zł nie na każde dziecko, tylko drugie i kolejne, poniżej pewnego poziomu dochodów i tylko na określone wydatki. Chyba jednak wolałbym, żeby większość obietnic nie zostało spełnionych.

Pierwszy raz od 25 lat władzę w Polsce będzie sprawowała jedna partia. Nie będzie teraz możliwości przerzucenia winy na koalicjanta i będzie łatwiej rozliczyć rząd. Ale to chyba jeden jedyny plus jaki widzę w całej tej sytuacji. Po ogłoszeniu wyników wyborów doszłam do wniosku, że dam im szansę, tak samo jak dałam ją nowemu prezydentowi. Niestety w obu przypadkach rozczarowanie nastąpiło już w kilka dni po wyborach. Prezydent podczas swojej kampanii   wyborczej naobiecywał dużo i wszystko jakoś umilkło. Nie wspomnę o ogromnej ,,promocji” naszego kraju za granicą. Podczas wizyty w Wielkiej Brytanii mówił: ,,ja nie mam dzisiaj odwagi powiedzieć: wracajcie do kraju” - dziękujemy, panie Prezydencie! Drżę na myśl o tym, co nas czeka. Te wszystkie projekty i ,,gotowe ustawy”, o których pani Beata Szydło mówiła na każdym kroku, w większości są absurdalne i  spowodują   więcej szkód dla Polski, niż pożytku.Takim projektem   jest m.in. kwestia 6-latków. Nowy rząd planuje dać prawo rodzicom do decydowania o tym, czy dziecko rozpocznie naukę w wieku 6 lat. Dotychczas nikt nie zaciągał „wołami” dzieci do szkoły, ponieważ istniała możliwość odroczenia obowiązku szkolnego. A zrobienie referendum w tej sprawie? Dla mnie to totalna bzdura, bo jakie pojęcie ma mieć o tym osoba, która ledwo ukończyła 18 lat czy osoby, które już dawno swoje dzieci mają odchowane. Inna sprawa, to przywrócenie dawnego podziału na 8-letnią szkołę podstawową i 4-letnią  szkołę średnią, czy wprowadzenie egzaminów na studia. Zmiany mają dotyczyć także programu, a kluczowe będzie kształcenie w duchu patriotycznym i obywatelskim. Nie wiem po co komu takie rewolucje, skoro teraz wszystko działa jak należy, a osoby, które tak naprawdę sprzeciwiają się np. gimnazjom pewnie nigdy nie miały z nimi do czynienia.

Pierwsze posiedzenie Sejmu i Senatu zaplanowane jest na czwartek 12 listopada. Skład rządu miał  zostać ogłoszony opinii publicznej w piątek lub sobotę po spotkaniu Komitetu Politycznego, jednak oficjalne ogłoszenie nazwisk nastąpi najwcześniej w poniedziałek. Pozostaje tylko czekać i trzymać kciuki za mądre decyzje. Jestem bardzo ciekawa kto wyjdzie na mównicę i wygłosi expose: pani Beata Szydło czy jednak Prezes?

Nastały ciężkie czasy. Podsumowując to, jakby nie było, najważniejsze polityczne wydarzenie ostatnich lat, niech żałują Ci, którzy poszli do wyborów tylko dlatego, że chcieli zrobić na złość Platformie Obywatelskiej. Dzięki, ale teraz połowa Polski będzie cierpieć z Waszego powodu przez cztery lata. Z   drugiej strony nie idąc do wyborów ludzie pokazali swoją obojętność, co jest chyba najgorszą opcją z możliwych. Nieświadomość ludzi także jest niebezpieczna. Słuchając tylko populistycznych haseł myślę, że nie da się wybrać dobrego rządu. Warto jednak zagłębić się chociaż trochę w program danej partii, czy po prostu poczytać albo posłuchać, co dany polityk ma do powiedzenia.  

Czym dla was jest książka? Pewnie większość z was odpowie na to pytanie w sposób bardzo uproszczony – sposobem na nudę, odcięciem się od szarej codzienności, dla niektórych książka to po prostu książka, bez specjalnych powodów do filozofowania na ten temat. Znajdą się też i tacy, którym słowo „książka” kojarzy się jedynie z lekturami szkolnymi – bo ostatnią jaką trzymali w ręce byli „Krzyżacy” Henryka Sienkiewicza. A jak powiem, że nie chodzi mi o streszczenie to grono jeszcze bardziej się zawęża.

Smutne, ale prawdziwe.

Zadając takie pytanie nie miałam zamiaru podawać definicji ściągniętej z Wikipedii. Kiedyś książki były spisanymi dziejami, ważnym elementem każdej religii, pamiętnikami. Ludzie spisywali legendy i mity. A dzisiaj książki kojarzą się z seksem oczami Christiana Greya i dziennikiem, którego trzeba zniszczyć.

Dlaczego jest tak, że ludzie wolą iść do kina, ściągnąć film z Internetu, albo ogłupiać się patrząc na programy w stylu „Kto poślubi mojego syna”, „Trudne sprawy”, „Słoiki” czy „Warsaw Shore” zamiast sięgnąć bo książkę? Dla wielu z nas książka straciła na wartości, stała się bezwartościowym, zapomnianym produktem. W końcu telewizja zasypuję nas ciągle „ciekawymi”  i „edukacyjnymi” programami… Od poniedziałku do piątku śledzimy życie bohaterów, a w weekend telewizja daje nam możliwość zobaczenia powtórki na wypadek, gdyby istotny wątek z fabuły nam gdzieś umknął. Także gdzie znaleźć jeszcze czas na czytanie książki, dodatkowo w Internecie przecież jest wszystko.  Niektórzy biorą książkę do ręki, która ma 500 stron i myśli sobie „o boże komu się chce to czytać”?

Ale nie ma się co dziwić. Już nawet wpisy na blogu, które zawierają więcej niż 3 akapity traktowane są jako „za długie”. Dlatego skrolujemy myszką w dół czytając wybiórczo pojedyncze słówka i uważamy, że już wszystko wiemy, albo inaczej – że więcej nam do szczęście nie jest potrzebne. Dlaczego tak robimy? Z lenistwa? I gdzie tu mówić o przeczytaniu książki, którą tworzą setki stron? Ale czy nie przyzwyczaił nas do tego właśnie Internet? Jesteśmy od niego uzależnieni, ale to nie jest niczym pretensjonalnym. W końcu Internet jest wszędzie, nie da się go nie używać, korzystamy z niego na każdym kroku. W Internecie każda strona walczy o naszą uwagę, przez co w 3 zdaniach starają się zawrzeć najważniejsze informacje. Tam wszystko jest krótkie i myślę, że to powoduje zmianę pracy naszego mózgu. Coraz trudniej jest nam się skoncentrować na jednej rzeczy przez dłuższy czas. Przyzwyczajamy nasz mózg do chaosu informacyjnego. Nie chce nam się sięgać do książki i marnować naszego cennego czasu na czytaniu jednej opowieści przez dłuższy czas.

Kolejną rzecz jaką można zauważyć w dzisiejszych czasach - dzisiaj wszystko jest super, extra i cool, a szczytem szczęścia jest już full wypas. Przepraszam to sory, a w wiadomościach słyszymy o ofiarach stalkingu czy mobbingu. Najbardziej podobają mi się smażingi, plażingi i inne ingi, bo to fajne i modne.  Wpływ angielszczyzny można zauważyć już w wypowiedziach każdego młodego Polaka. Dzisiaj mamy newsy, gadżety, eventy i outlety.  Niektóre zwroty tak się przyjęły, że już nawet nie zwracamy na nie uwagi i są używane nawet w języku oficjalnym. Jednak są sytuację, w których nie wypada posługiwać się mową potoczną, chcemy, żeby ludzie odbierali nas jako osoby poważne, i daj Boże – inteligentne, a prawdą oczywistą jest, że czytanie książek wzbogaca nasze słownictwo. Dzisiaj najgorsze chyba jest byciem nudnym, przeciętnym, albo po prostu takim jak wszyscy.

15 stycznia 2016 roku rozpoczną się w Polsce mistrzostwa Europy piłkarzy ręcznych. Wtedy przekonany się, co nasza reprezentacja osiągnie sportowo. Dwa miesiące przed startem imprezy można jednak ocenić formy promocji. Albo jej braku.

Piłka ręczna nie ma w Polsce lekko, bo niby każdy wie, że Bogdan Wenta wybitnym trenerem był, a teraz króluje w Brukseli w Parlamencie Europejskim. Na stanowisku zastąpił go niezadowolony z życia Niemiec krytykowany na każdym kroku. W żargonie istnieje jedna Wenta jako określenie piętnastu sekund, a oglądanie meczów szczypiornistów bez Nervosolu może skończyć się na intensywnej terapii. Jest przyjemnie i sielankowo, gdy największe hale w Polsce zapełniają się kibicami podczas turniejów towarzyskich. Ba! W Tauron Arenie w Krakowie, gdzie podczas EURO 2016 grać będą biało-czerwoni, na wszystkich meczach ma być komplet widzów. Problem jednak w tym, że szczypiorniakiem kibice żyją tylko podczas sezonu reprezentacyjnego, zaś po starcie rozgrywek klubowych potencjał umiera. Z dnia na dzień. Z tym borykać nie muszą się takie dyscypliny jak piłka nożna czy nawet siatkówka. W tej drugiej zawody klubowe często bardziej elektryzują kibiców niż występy reprezentacji, hale nie świecą pustkami i co najważniejsze – potencjał ligi i nazwiska są potężne i atrakcyjne. Stąd też, gdy organizowaliśmy mistrzostwa świata 2014 w siatkówce, w hali było trudno znaleźć wolne miejsce, choć bilety na niektóre mecze osiągały ceny z trzema zerami na końcu. Pierwszy mecz biało-czerwonych na Stadionie Narodowym oglądało 63 tysiące widzów, ostatecznie zdobyliśmy złoty medal, zaś prezes Polskiego Związku Piłki Siatkowej wylądował za kratkami. Rachunek jest jednak prosty i nawet człowiek nieskalany myślą i rozumem wykalkuluje, że szczypiorniak to dyscyplina niewdzięczna i trzeba dwukrotnie mocniej działać, by mieć podobny efekt do innych wielkich imprez w Polsce. Tymczasem... Śledzę z uwagą poczynania w tej kwestii, wytężam wzrok, ale wielce zadowalających wyników nie widzę.

Idąc za przykładem siatkówki trzeba zauważyć, że tam dobro reprezentacji i występy klubowe idą ze sobą w parze, co niestety nie występuje na parkietach szczypiorniakowych. Przed sezonem 2015/2016 trenerzy klubów siatkarskich wyrazili zgodę – jedni chętniej, inni mniej, a jeszcze kolejni uprawiają na ten temat Lament Świętokrzyski do dzisiaj – na to, by skrócić rozgrywki klubowe i umożliwić reprezentantom Polski odpoczynek przed najważniejszym turniejem w czteroletnim cyklu Igrzyskami Olimpijskimi. W piłce ręcznej tymczasem mamy sukcesy reprezentacyjne, topowe polskie drużyny królują nawet w Europie, ale na poziom reszty ligi przełożenia to nie ma. O ile Związek Piłki Ręcznej stara się udźwignąć trud promocji dyscypliny w Polsce, o tyle nasza liga nie posiada nawet oficjalnej strony internetowej, o kanałach w mediach społecznościowych nie wspominając. Za tym idzie oczywiście bardzo słaba promocja ze strony samych klubów. Poza dwoma eksportowymi ekipami w Polsce jest bieda z nędzą, a większość włodarzy drużyn żyje jeszcze w średniowiecznym przeświadczeniu, że kontakt z kibicami to wymysł kosmitów. Po co ich informować, niech się sami dowiedzą. Zawodnicy również nie kwapią się do promowania swojej osoby i dyscypliny w mediach społecznościowych. Szaleństwem w szeregach jest posiadanie fanpage’a na Facebooku. Problem w tym, że na Facebooku jak w życiu – nic nie ma za darmo. Możesz być umierający i cierpieć w szpitalu, a jak nie wypromujesz posta, to obetną ci tak zasięgi, że twój ból duszy i serca dotrze do elitarnej grupy odbiorców. Ubiegam wszystkich herosów, którzy chcą się silić na szukanie piłkarzy ręcznych w innych kanałach. Na Twitterze i Instagramie szczypiornistów ze świecą szukać. Co gorsze, to trend tylko polski, bo w social mediach jest zatrzęsienie graczy zagranicznych. Obawiam się, że o takich źródłach kontaktu z kibicami jak Snapchat zawodnicy usłyszą najszybciej na emeryturze.

Wracając jednak do wątku samego EURO. Nie chcąc wyjść na hejtera życia (choć można się przyzwyczaić do takiej łatki) doceniam to, co zostało wykonane. Jest promocja wydarzenia w miastach, które turniej organizują, od roku na boiskach pojawia się oficjalna maskotka mistrzostw. Nie będę się wyżywać nad tym, że maskotka jest brzydka, bo ponoć o gustach się nie dyskutuje. Problem jednak w tym, że podjęto niewiele kroków, które mogłyby do EURO zachęcić zjadacza chleba, wiedzącego o piłce ręcznej niewiele więcej niż to, że gra się w nią rękami. Jednym z nich jest organizowanie Trophy Tour, gdzie mieszkańcy m.in. Katowic czy Gdańska mogą obejrzeć z bliska Puchar dla mistrzów Europy. W samych Katowicach na Rynku znajduje się zegar, który odlicza czas pozostały do EURO. Szkoda tylko, że nikt na niego nie zwraca uwagi. Chyba, że pokażę komuś palcem, a potem mówię patrz i klaskaj uszami razem ze mną. Poza tymi pojedynczymi akcjami nie pojawiło się nic, co mogłoby mnie pozytywnie zaskoczyć. Na próżno szukać reklam, billboardów, które na dwa miesiące przed startem powinny atakować nas z każdej strony na wzór kampanii ulicznej polityków, którzy wyskakiwali z każdego słupa.