Toen ik rondstruinde op het Stadhuisplein in Tilburg stuitte ik op een sympathieke toko genaamd Sin Fa. De voor mij vreemde en onbekende producten in de etalage wekten mijn nieuwsgierigheid en ik besloot naar binnen te gaan.

Het was alsof ik werd geteleporteerd. Voor even dacht ik dat ik me in Indonesië bevond. Dat was totdat ik door het raam naar buiten keek. Er hing een sterke kruidige geur die ik moeilijk kan beschrijven. Een typisch Aziatische geur. Ik ben nog nooit in Azië geweest, maar als iemand me zou vragen hoe Azië ruikt zou ik zeggen: ‘als bij Sin Fa ’. Het kleine winkeltje is zeer chaotisch ingedeeld, met veel opvallende kleuren. Overal staan potjes kruiden en liggen zakken met zaden en pitten. Geen idee wat het allemaal precies is en de Chinese (?) tekens op de etiketten maken het er ook niet duidelijker op. Het enige dat ik herkende waren de zakjes noedels, omdat die dan weer wel in de meeste supermarkten worden aangeboden.

Ik wilde graag zoveel uitproberen maar durfde aan de andere kant niet zomaar iets te kopen. Het onbekende hield me tegen. Toen de winkelier, die opvallend genoeg Nederlands is, me vroeg of hij me kon helpen besloot ik te gaan voor een stukje spekkoek. Gewoon omdat ik dat enigszins kende, ik had het ooit eens bij een Indonesische vriend op. De winkelier had twee verschillende soorten. De bruine naturel spekkoek en de groene pandan variant. Het verschil daartussen vond hij moeilijk uit te leggen, maar je kunt het vergelijken met het verschil tussen normale rijst en pandan-rijst. Uit nieuwsgierigheid kocht ik de pandan-spekkoek.

Eenmaal thuis heb ik meteen een hap genomen. De spekkoek heeft een subtiele smaak waar ik geen vinger op kan leggen. Een beetje zoet en kruidig. De structuur is vergelijkbaar met die van normale cake alleen dan een stuk vetter. Lekker hapje en zeker het proberen waard. Na het eten wel even je handen wassen anders zit alles onder de vette vingers.