JEROEN.

Het valt me op dat veel mensen zelf hun interieur gaan maken. Op Facebook zie ik af en toe foto’s voorbij komen van pallet-tafels en fles-lampen. Ik vind het zelf ook best leuk om dingen te maken. Omdat ik pas verhuisd ben had ik een mooie gelegenheid om mezelf op deze trend te storten en zelf wat meubels in elkaar te knutselen. Praktijk onderzoek zeg maar.

Eerste project was een salontafel van pallets. Op Pinterest vond ik veel inspiratie en via mijn vader kon ik een paar pallets regelen. Dus aan de slag. Ik had er veel zin in, maar het begin viel toch best tegen. Het demonteren van de pallets bleek toch wat lastiger dan gedacht. Een salontafel kopen bij IKEA is dan toch makkelijker. Maar goed, met wat creativiteit en doorzettingsvermogen is er toch een mooi eindproduct uitgerold (zie hieronder). Knap staaltje werk, al zeg ik het zelf.

Volgende project was de tv-meubel. Ik had al een tv-meubel van IKEA maar die was onderhand wel aan vervanging toe. Mijn vriendin vond hem bovendien erg lelijk. Maar in plaats van een nieuwe te kopen besloot ik hem te pimpen. Beetje opschuren, whitewashen, wat gelakt steigerhout erop timmeren en je hebt een compleet nieuw tv-meubel. Hard werken loont. Het leuke is dat het ook unieke meubels zijn. One of a kind. Een beetje personalisatie van je woonkamer. Ik vind het mooi.

Met het uitvoeren van dit ‘onderzoek’ ben ik tot nieuwe inzichten gekomen:

Het is cool om zelf je interieur te maken.

Je hebt meer waardering voor producten waar eigen bloed, zweet en tranen inzitten, dan voor producten waarvoor je naar IKEA bent gereden.

Een trend ontstaat doordat mensen iets cools zien en het zelf ook willen (doen).

Nederland is natuurlijk altijd al een fietsland geweest. Maar in andere landen werd er tot voorheen nog niet veel gefietst. Veel landen kennen niet eens fietspaden. Daar komt verandering in. Wereldwijd is er steeds meer aandacht voor de fiets.

Vooral in Duitsland is de fiets bezig aan een opmars. Volgens het Duitse CBS heeft 30 procent van de huishoudens in steden met meer dan 500.000 inwoners alleen nog maar een fiets en geen auto of motor. 11 jaar geleden lag dat percentage nog op 22 procent. Vooral jongeren laten de auto staan. Tablets en mobieltjes zijn de nieuwe statussymbolen bij die groep.

Toch zijn de Duitse steden nog lang geen Amsterdam. In het centrum van onze hoofdstad heeft 59 procent van de huishoudens geen auto en heeft 86 procent van de inwoners wel een fiets.

Wel is er in Nederland eenzelfde trend merkbaar. Jongeren hebben minder behoefte aan een auto omdat ze dat geld liever ergens anders aan willen besteden. En met een fiets kom je ook op plekken. Door de toenemende urbanisatie is een auto ook minder noodzakelijk. Alles wat mensen in de stad nodig hebben zit vaak op fietsafstand.

Sommigen denken zelfs dat de fiets het nieuwe statussymbool wordt. En daar kan ik wel iets in vinden. Je ziet tegenwoordig steeds meer unieke, opvallende en mooie fietsen. Fietsen van hout of bamboe bijvoorbeeld. Zo'n fiets koop je niet alleen omdat je er mee kunt fietsen, maar vooral vanwege de status die je daarmee wil verkrijgen.

En daarnaast is fietsen natuurlijk ook super gezond.

Op het gebied van International Business is er een belangrijke ontwikkeling gaande. Er is een verschuiving in economische kracht merkbaar, weg van de ontwikkelde economiën richting de zich ontwikkelende landen. In 2003 werd door Jim O'Neill van Goldman Sachs beargumenteerd dat de BRIC landen in het jaar 2050 de meeste van de huidige rijkste landen op de wereld zullen hebben ingehaald. BRIC is een acroniem voor de landen Brazilië, Rusland, India en China.

Inmiddelsis de kans groot dat de MINT landen zich bij de BRIC landen zullen voegen. MINT staat voor Mexico, Indonesië, Nigeria en Turkije. Deze landen ontwikkelen zich op hoog tempo en hebben een zeer interessant economisch vooruitzicht.

Deze verschuiving zal in de toekomst zorgen voor een heel ander wereldbeeld. We zien nu Amerika als economische grootmacht. Denk aan Wallstreet. Maar over twintig jaar zal Brazilie misschien wel net zo machtig zijn. Het WK en de Olympische Spelen worden nu niet voor niets daar gehouden..

Google heeft een zelfrijdende auto ontwikkeld. Vorige week heeft het bedrijf het eerste prototype getoond.

Het wagentje heeft geen stuur, gas- of rempedalen, en biedt plaats aan 2 personen en hun bezittingen. Er bevindt zich enkel een start- en stopknop in het voertuig en een scherm waarop de passagiers hun route kunnen volgen. Google wil zo'n honder exemplaren van het prototype gaan ontwikkelen.

Eerder maakte het bedrijf zelfrijdende auto's van bestaande modellen. Zo ook van de Toyota Prius.

Deze ontwikkeling speelt in op een trend die al erg lang speelt: digitalisering. Alles wordt gedigitaliseerd en geautomatiseerd waardoor wij als mens nog maar weinig zelf hoeven te doen. De tijd die je normaal kwijt bent met sturen kun je nu gebruiken om bijvoorbeeld mail te checken. Een zelfrijdende auto zal uiteindelijk ook een stuk veiliger zijn. Een mens maakt namelijk fouten, een computer niet.

De kwaliteit van het leven is heel belangrijk geworden. Geluk staat centraal. Het maakt niet meer zoveel uit wat je doet, als je het maar leuk vindt. Mensen willen alles uit het leven halen en zelfontplooiing staat hoog in het vaandel.

DIY is hierbij ook sterk (terug) in opkomst. Eerst was het nog prima om je tafel bij IKEA te halen. Lekker makkelijk. Tegenwoordig vinden mensen het veel leuker om het zelf te maken. De eigen creativiteit de vrije loop laten en iets unieks creëren.

De DIY trend zet niet alleen op in de interieur sector. Ook steeds meer mensen gaan hun eigen groenten kweken. Dit doen ze omdat ze het leuk vinden om zelf een tomaatje te creëren en daarna ook zelf op te eten, maar ook omdat ze dan zeker weten dat er geen kunstmatige toevoegingen in zitten omdat ze het zelf kweken. De behoefte aan transparantie, vooral betreft eten, wordt groter. Mensen geloven supermarkten niet meer zo snel.

Steeds meer mensen trekken naar de steden. Daarnaast gebruiken steeds meer mensen de stad als openbare werkplek, in plaats van ergens op een kantoortje te zitten. De Urban Nomads zijn geboren. Er ontstaan veel 'koffiehuizen' waar deze nomaden onder het genot van een kopje koffie hun laptop erbij pakken om een paar uur te werken. Doordat er overal Wifi is kan men overal online zijn, en hoeft men zich niet te beperkten tot één werkplek.

Alle technologische middelen die nodig zijn om te kunnen werken zijn mobiel en worden steeds lichter en makkelijker mee te nemen. Een laptop is al doodnormaal geworden. Wat echter nog wel probelemen opleverde was printen. Daarvoor moest je vaak nog wel naar een copyshop. Het scheelt dat er steeds minder geprint hoeft te worden. Alles is al digitaal. Maar voor die enkele keer dat er nog wel geprint moet worden is er nu ook een mobiele oplossing.

Baz Luhrmann - Everybody's Free To Wear Sunscreen

Dit nummer uit de jaren '90 van Baz Luhrman is gebaseerd op een essay van Mary Schmich geschreven voor de Chicago Tribune. De tekst vind ik erg inspirerend. Waar het op neer komt is dat je moet genieten van het leven en dat het totaal geen nut heeft om je zorgen te maken.

Het internet stelt mensen in staat sociaal te zijn op zeer grote schaal. Hier wordt de laatste jaren steeds meer gebruik van gemaakt. Er ontstaan online communities waarbinnen mensen spullen aan elkaar uitlenen, verhuren of simpelweg weggeven.

In tijden van crisis zitten de meesten wat krapper bij kas en wordt ieder dubbeltje vaak 3 keer omgedraaid. Maar mensen willen de luxe die ze gewend zijn niet kwijt. Als antwoord hierop zijn er initiatieven ontstaan AirBnb en Peerby. Dit zijn online communities waar mensen hun huis kunnen verhuren als ze zelf even op vakantie zijn (AirBnb) of de boormachine van de buurman kunnen lenen (Peerby).

Deze verschijnselen zijn onderdeel van een Sharing Economy. Nederland leeft steeds meer toe naar een dergelijke samenleving. Een ander voorbeeld binnen deze trend is AirBrb.

AirBrb is een online community waar mensen voor een beperkte tijd hun bureau of kantoorruimte aan elkaar kunnen verhuren. Als je even weg bent van je bureau om koffie te halen zet je hem gemakkelijk voor 15 minuten te huur via de app. Iemand die dan toevallig in de buurt is en bedenkt dat hij snel nog iets moet uitwerken voor een vergadering kan daar mooi gebruik van maken.

Dit initiatief speelt ook in op een andere trend: Future Urbanities. Men beperkt zich niet tot slechts een kantoor, de hele stad is een werkplek geworden. Hierover later meer.

Vroeger dacht men dat de aarde plat was. Een platte schijf die in de oceaan dreef. Rond 570 voor Christus bedacht Pythagoras dat de aarde echter wel rond moest zijn, omdat alle andere hemellichamen ook rond zijn. Sindsdien is de aarde altijd rond geweest. Maar een decennia geleden begon de bollige vorm van onze wereld weer af te nemen.

Door de toenemende digitalisering ligt bij iedereen de wereld aan de voeten. Wanneer internet tot beschikking hebt, beschik je over alles. Een het duurt niet lang meer tot er daadwerkelijk overal ter wereld internet is. Hier wordt in minder ontwikkelde landen op creatieve manieren mee om gegaan.

Een voorbeeld daarvan is iHub. iHub begon als een koffieshop met werkplekken in Nairobi, speciaal voor de tech-community. Inmiddels is het uitgegroeid tot Nairobi’s centrum voor innovatie. iHub biedt jonge ondernemers een open werkruimte met snel internet. Het doel is om deze jonge ondernemers een kans te geven hun creatieve ideeën uit te werken en om te zetten in een bedrijfje. Dit geeft een enorme boost aan de ontwikkeling van de Keniase samenleving.

"Once a year, go someplace you've never been before"

Deze quote van de Dalai Lama vind ik ontzettend inspirerend. Ik hou van reizen en wil het liefst zoveel mogelijk van de wereld zien. Toch ben ik tot nu toe niet verder dan Turkije gekomen.

Toen ik rondstruinde op het Stadhuisplein in Tilburg stuitte ik op een sympathieke toko genaamd Sin Fa. De voor mij vreemde en onbekende producten in de etalage wekten mijn nieuwsgierigheid en ik besloot naar binnen te gaan.

Het was alsof ik werd geteleporteerd. Voor even dacht ik dat ik me in Indonesië bevond. Dat was totdat ik door het raam naar buiten keek. Er hing een sterke kruidige geur die ik moeilijk kan beschrijven. Een typisch Aziatische geur. Ik ben nog nooit in Azië geweest, maar als iemand me zou vragen hoe Azië ruikt zou ik zeggen: ‘als bij Sin Fa ’. Het kleine winkeltje is zeer chaotisch ingedeeld, met veel opvallende kleuren. Overal staan potjes kruiden en liggen zakken met zaden en pitten. Geen idee wat het allemaal precies is en de Chinese (?) tekens op de etiketten maken het er ook niet duidelijker op. Het enige dat ik herkende waren de zakjes noedels, omdat die dan weer wel in de meeste supermarkten worden aangeboden.

Ik wilde graag zoveel uitproberen maar durfde aan de andere kant niet zomaar iets te kopen. Het onbekende hield me tegen. Toen de winkelier, die opvallend genoeg Nederlands is, me vroeg of hij me kon helpen besloot ik te gaan voor een stukje spekkoek. Gewoon omdat ik dat enigszins kende, ik had het ooit eens bij een Indonesische vriend op. De winkelier had twee verschillende soorten. De bruine naturel spekkoek en de groene pandan variant. Het verschil daartussen vond hij moeilijk uit te leggen, maar je kunt het vergelijken met het verschil tussen normale rijst en pandan-rijst. Uit nieuwsgierigheid kocht ik de pandan-spekkoek.

Eenmaal thuis heb ik meteen een hap genomen. De spekkoek heeft een subtiele smaak waar ik geen vinger op kan leggen. Een beetje zoet en kruidig. De structuur is vergelijkbaar met die van normale cake alleen dan een stuk vetter. Lekker hapje en zeker het proberen waard. Na het eten wel even je handen wassen anders zit alles onder de vette vingers.

Het dwaalgebied in Tilburg is een gebied waar je graag in rond wil dwalen. Het barst er van de leuke winkeltjes en eettentjes. De winkelroute van EerlijkWinkelen loopt ook door dit gebied. EerlijkWinkelen biedt in steden door heel Nederland winkelroutes aan met winkels en eetgelegenheden die fairtrade, biologische en tweedehands producten verkopen.

De route nam me mee naar de WereldWinkel. In deze winkel worden originele kado's en levensmiddelen uit andere werelddelen verkocht. En bovendien is ook alles eerlijk. Ik heb meteen een reep Tony's Chocolonely gekocht.

Toen ik de route verder bewandelde kwam ik uit bij KunstLicht. Ook hier worden diverse kadoartikelen verkocht. Je ziet er veel houten producten zoals zoals zonnebrillen, horloges en telefoonhoesjes, maar ook veel gerecyclede prducten. Bijvoorbeeld een notitieblok van oude billboard posters.

In februari vond het trendevent Frontrunners of Tilburg plaats. Dit event werd gehouden in het hoofdkantoor van Interpolis. U zult denken: februari? Het is nu mei!  Dat klopt. Ik heb veel tijd nodig gehad om de vele indrukken van die middag op me in te laten werken.

Tijdens het event, georganiseerd door Dutch Future Society, werd door de vele sprekers volop met inspiratie gestrooid. Peter van der Wel trapte af met een presentatie over het werken van de toekomst. Over een aantal jaar zijn er veel meer mensen dan banen en zal iedereen deeltijd moeten gaan werken. Een werkweek van 4 uur. Dat zie ik wel zitten!

Tijdens de Start-Up Tour werd een nieuwe generatie Tilburgse ondernemers uitgenodigd om iets te zeggen over hun start-up. De mensen achter LiveWall, WaterJump, Stichting Taurus en modeontwerpster Sanne Jansen vertelden stuk voor stuk insprirerende verhalen over het verwezenlijken van hun dromen, maar in principe vertelden ze allemaal hetzelfde: Als je een idee hebt moet je het gewoon gaan doen!

Jana Flohr en Thomas Linssen van House of Thol bevestigden dit met hun project Waterworks dat ze via KickStarter gefinancierd kregen.

Als hekkensluiter mocht Mr. Beam nog laten zien wat ze zoal doen. And it blew my mind. Het team, bestaande uit grafisch ontwerpers en videomappers, liet zien wat er gebeurt als je buiten de kaders gaat denken. Waarom wordt beeld altijd in een 4:3 verhouding geprojecteerd? Waarom niet op een huis, of een stoel? Met die gedachte zijn ze in 2011 begonnen en inmiddels hebben ze wereldwijd succes.

In het centrum van Rotterdam bevindt zich de Witte de Withstraat, een zeer unieke straat met een creatief karakter. Er heerst een fijne en ongedwongen sfeer. Toen we deze straat binnenliepen viel ons oog eigenlijk meteen op de etalage van House of Ababa waar een hoop erg creatieve kunstvoorwerpen werden geëxposeerd. Door de deuropening zagen we een van de kunstenaars bezig met naar vermoeden een nieuw geniaal kunstwerk. Na een paar minuten in de etalage getuurd te hebben besloten we te vragen of we misschien even binnen mochten kijken. `Maar natuurlijk, graag zelfs!` klonk de reactie. Binnen vonden we nog veel meer cool werk en de verleiding werd groot zelfs iets aan te schaffen. Helaas liet mijn portefeuille dat niet toe.

Na de gehele binnenkant van het atelier grondig bestudeerd te hebben vervolgden we onze hunt door de Witte de Withstraat. Volgende halte: Hotel & Wereldeethuis Bazar. We hadden immers dorst gekregen van alle nieuwe indrukken en een biertje zou er wel ingaan. Binnen bleek het echter stampvol te zitten met mensen die hetzelfde idee hadden als ons. Maar gelukkig kwam er al snel een wederom vriendelijke meneer naar ons toe die wel even zitplaatsen voor ons ging regelen. Binnen 1 minuut zaten we met ons zessen getafeld. Bazar is een erg sfeervol ingericht eethuis. Alsof je een uitstapje naar Marokko maakt. De mensen zijn er divers en het is er gezellig druk.

Uit een eerder bezoek aan de Witte de Withstraat herinner ik me het café de Witte Aap. Dit café vormt het kloppende hart van de kunstzinnige Rotterdamse straat. Ik weet nog dat ik me toentertijd pas in de kleine uurtjes weer naar buiten bewoog en dat is vaak een goed teken. Aan de muren hing het vol met kunst. Niet zomaar kunst. Kunst met prijskaartjes. Daar heb ik wat onderzoek naar gedaan en het blijkt dat iedere maand een kunstenaar de gelegenheid krijgt om zijn of haar kunstwerken in de Witte Aap tentoon te stellen. Ik vind het een prachtig concept. En vaak ook prachtige kunst.

Dit is een levensmotto. Helaas niet die van mij. Ik zou graag meteen willen reageren op impulsen, zoals de wekker, maar ben daar denk ik simpelweg te lui en te laks voor.

Zo snooze ik iedere ochtend gemiddeld één uur lang (ik overdrijf niet!) en kom er vaak achter dat ik ergens te laat voor ben terwijl ik makkelijk optijd had kunnen komen. Als ik maar niet had gesnoozed.. Makkelijker gezegd dan gedaan.

Toch wil ik hier graag verandering in brengen omdat het mijn leven een stuk makkelijker en waarschijnlijk ook vruchtvoller zou maken. Hoeveel tijd verlies je wel niet met snoozen? En hoeveel kansen loop je mis?! Dit is mijn inspirerende beeld. Morgen begin ik..

Tijdens het scrollen door mijn Facebook timeline stuitte ik op iets geweldigs: de BroApp. Deze app is in een woord GENIAAL. Hij stuurt gedurende de dag lieve berichtjes naar de vriendin, wat de meeste bro's  (waaronder ikzelf) nog wel eens vergeten. Zo houd je je vriendin tevreden, terwijl je zelf met je bro's in de kroeg zit.

De Australische makers claimen dat de app waterdicht is. Zo moet je het WiFi-netwerk van je vriendin invullen zodat deze weet wanneer het niet zo handig is om een berichtje te sturen. Wanneer je naast je vriendin op de bank zit bijvoorbeeld. Ook is er gedacht aan de wantrouwige vriendin. Wanneer je nieuwsgierige meisje namelijk de app opent, verandert hij in een lijst met potentiele kado's voor vrouwen. En daar worden ze helemaal gelukkig van. Nadeel is dat er dan ook daadwerkelijk een kado wordt verwacht.

Voor mij is deze app een uitkomst. Het is niet dat ik niet van mijn vriendin houd, of dat ik niet aan haar denk. Het schiet er alleen wel eens bij in om dat ook aan haar te vertellen. Mannen-eigen laten we maar zeggen.