Ben varya çok güzel çiçek açardım da yanlış toprağa ekildim.

Çünkü çok seven, hep terk edilir.

"Sevgilim,kokunda ölüm var."

İmkanım olsa şöyle, Bir nefes alımı kendimi terkedebilsem, Veda etsem saniyenin üçte biri kadar, kaybetmişliğime.. Öyle ihtiyacım var ki.. Değil bu, Ne gitmişlerin sancısı, Ne de var olanın yankısı yüreğimde.. Tokamın tekini düşürmemle başladı her şey.. Toparlayamadım, Bir bir bıraktım yarısını sahiplik eklerimin, En sonda iste ben'in.. Hani tutsam ucundan, Tekrar hüviyetime alırım hayatı, Hic olmadı sürükler buradan,buralardan çeker giderim.. Yok, Ellerimde takat kalmadı, Zihnim tansiyon hastası.. Yatalak umutlarım, Tükendim.. Ne çok tüketir oldum ince hastalıklı kelimeleri.. Sus desem susar mı gözlerim, Ele verdiğim tüm saf yenilgilerin yegane sebepleri.. Şiirlerde klişe yakmalar dünyaları, Ya da ölmeler gidenin ardından, Sahi kolay mı ölmesi.. Sahipsiz kasımpatı yalnızlığım, Başında bir ben dahi yok biçarenin.. Güçlüyüm ama bak, Bu kadar hüznü belirsizlik eklerine asıyorum özenle hala, Henüz kopmamış belli ki kapı önü askılıklarım.. Ya da, Yoruldum.. Kesiyorum burada, Artık yazmayacağım..

Bu hayattan hafif yaralarla kurtulan insanlar çok şanslı... Bizim resmen içimizi oydular, biz ölmeden önce öldük...!!