Herkes "Kaybeden o." diyor. Ulan kaybeden oysa neden acı çeken benim?

Süzülen bu duman kalbinin kara sisidir. Ama üzülme sevgilim ben hiç geçmemişimdir o sokaktan. Sen bakarken ardımdan ve dur diyemeyecek kadar cesaretsizken, başımı hafif geriye çevirip bakmamışımdır gözlerine. Ama korkma sevgilim içinde benden kalan iyilikleri alıyorum senden, kötü anılar senin eserin demek midir bu? Neden insan bir insanı bu kadar suçlar ayrılırken. Hep sen kötü ol istiyorum sevgilim… giden ben olmama rağmen. Hep suçlarlar ya kaçanları… kimden kaçıyorum ben ? Senden mi kendimden mi? Neden ayrılık bu kadar acı verirken bile koşarak sarılamıyorum sana. Kırılmış parçaların batıyor diye mi kalbime ? Öyleyse bir hoşça kal bırakıyorum sana… kanatlarım kırılmış, rüzgara savuruyorum. Mavisini alıyorum gökyüzünün siyahını bırakıyorum.

Şişmiş gözlerin,uyuşmuş beyninle göz gezdirirsin etrafa,''şaka olsun lütfen'' dersin,uyanmak istersin bu kabustan,ama her şey gerçektir,hissettiğin acı gerçektir,gözünden dökülen yaşlar suratını ıslattığında anlarsın gerçek olduğunu,kollarında cenneti bulduğun insanın seni nasıl cehenneme attığını hissedersin o anda,''Neden?'' diye sorgulamaya başlarsınız,cevaplar arar,arar,ararsınız,en sonunda bir cevap bulursunuz.''Beni hiç sevmemiş.'' dersiniz canınız yana yana.

Siyah kalemlerle gökkuşağı çizmek gibiydi seni sevmek.