Yine aynı masa, yine aynı lamba, yine aynı ışık...Tek değişen içim. Yine çöküş zamanlarından birinin içine girdim. Nedenini asla bulamadığım çöküşlerden..hiçbir şey yapasım yok, içimde fırtına var. Sessiz bir fırtına, fısıltı sanki..Ama bu fısıltı çok zor duyuluyor...Yarına yetiştirilmesi gereken resim, yarın ki iki sınav, beni daha da dibe çekiyor sanki. İyileşmeye çalışıyorum, ama nasıl biticek bilmiyorum. Bu da bir şeydir değil mi..iyi olmaya çalışmak...?










