Over de wreedheid van verliezen.
Laatst was ik met mijn oma uit eten in het restaurant waar wij ooit ook samen zaten. We praatten veel, mijn oma en ik. Er was niets dat ons gesprek niet passeerde: van zorgen tot ambities, van fouten maken tot verjaardagen, van de verhalen die mijn pa nooit over zijn verleden kwijt liet tot herinneringen over hoe ik als klein meisje zo blij in m'n keukentje speelde en altijd ''zeewier voor oma'' maakte in m'n kookparadijs. Zeewier omdat mijn pa dat altijd bij de rijst 's avonds op tafel zette. Hij rolde dan altijd een ''sigaretje'' van het uitgedroogde zeeplantpapier en de plakkerige rijstkorrels. De kunst zat hem in niet teveel rijst gebruiken zodat het sigaretje niet uit elkaar viel. Op mijn zestiende rolde ik shag alleen in een steegje bij het winkelcentrum, de koude wind uitwijkend. De kunst zat hem in niet teveel shag gebruiken zodat de peuk netjes sloot en ik niet uit elkaar viel.
Er was één ding, één vraag die ik mijn oma niet durfde te stellen tijdens ons etentje.
Bent u eigenlijk eenzaam? Hoe gaat u daar mee om? Ach oma helpt u mij? Dit zijn geen zaken die ze me op school leren. Oma toen u ervan uitging dat ik het vast druk had deze vakantie, was naar u toe komen toch echt het enige in m'n agenda.
Omdat ik ook bang ben dat u ooit doodgaat oma, omdat ik bang ben dat alle schone mensen ooit doodgaan.
Ik vroeg niets, zei niets. Maar ik wist wat zij me zou hebben geantwoord: God is altijd met mij kind, met hem zal ik nooit alleen zijn.
Maar waar was God toen de dingen uit elkaar spatte? God's plan zal ik niet kunnen begrijpen.
Seculariteit is weinig feest, maar zo aangehoord is het alternatief niet beter. Boosheid op god of boosheid op de wereld. Frustratie of acceptatie, opa blijft dood. Mijn pa blijft gebroken. Ik blijf te moe om te functioneren.
Soms vraag ik me echt af wat erger is: blind geboren worden of langzaam zicht verliezen. In het eerste geval mis je iets maar zal je niet weten wat. In het tweede geval glipt alle schoonheid, vertrouwdheid en toekomstperspectief langzaam uit je handen en zal je eenmaal blind beginnen te dromen over mensen en dingen die je niet en nooit meer kan zien. Uiteindelijk zullen hun gezichten langzaam vervagen, maar de gevoelens resteren. Wat is dan meer cru?
