Schurft
Het was weer zo'n dag. Zo'n immens vervelende, nare dag. Zo één was vandaag.
Je zou eens aan het eind van zo'n dag bij ons de schoenenafdeling op moeten ruimen. Ik kan je vertellen dat je vertrouwen in de mensheid dan in één klap gesublimeerd is. Opgegaan in het niets. Ik wist het voordat ik hier werkte nog niet echt, maar aangepaste schoenen terugzetten in de doos en op de plek waar je ze vandaan hebt, schijnt echt een hels karwei te zijn. Ze alleen maar in de doos terugplaatsen, schijnt al veel te veel gevraagd te zijn voor velen. En ik, ik mocht het allemaal doen vandaag. Het opruimen en hetzelfde soort nare klant te woord staan, ook. Ook de tassen moeten er vaak aan geloven, met als gevolg dat het vulpapier echt heel de winkel door geslingerd wordt. Waarom? Kan iemand me dit uitleggen soms? Aan het eind van zulke dagen zie ik mensen niet meer als medesoort, maar echt als nare beesten. Jullie zijn vies, bah. Scheer je weg, vieze dieren. Ik heb geloof ik een kwartier besteed aan een dame die zo per se een zijde sjaaltje moest hebben ‘omdat het zoveel fijner draagt dan synthetische stoffen’. Hoewel ik deze dag compleet wilde cremeren, bleef ik vriendelijk, rustig en deed ik alle mogelijke suggesties. Ik kan dat echt heel goed kan ik je zeggen; dat vriendelijk en rustig blijven, ook al ben ik ZWAAR chagrijnig. Het is heel vermoeiend, wel. Dat wel. “Wat vind jij, mam? Deze is wel mooi hè. Ik vind deze zo gezellig! Maar die ander is ook zo mooi, wat jammer dat die niet afgeprijsd is. Of die zwart-witte, mam? Maar het is eigenlijk niet echt zwart-wit, het is meer zwart-grijs…” “Maar je wilde oorspronkelijk een zwart-witte, en zo zwart-grijs is 'ie ook weer niet..” “Nee dat is waar.. Maar ik twijfel toch… Misschien moet ik het gewoon niét doen, want dan doe ik het alleen om mijn cadeaukaart op te maken en dat vind ik zonde. Ik krijg er geen spijt van als ik het niet doe. Maar ik vind die gekleurde toch wel erg mooi eigenlijk.. Zal ik het maar wél doen toch? Oh, jee! Ik ben mijn kortingskaart vergeten!” En zo bood ik aan de sjaal voor haar te reserveren en zodoende is alles kortgesloten na minuten die ik ook had kunnen besteden aan het opruimen van de door jullie gemaakte troep, BEESTEN. Ik krijg echt spontaan schurft op dagen als deze. Daarbij stond ik ook nog eens met de meest AKELIGE COLLEGA allertijden. Een ware bitch. Ze had vandaag weer de nodige sneren naar mij toe die echt overbodig zijn, mensen. Echt, het hoeft allemaal niet. Ze moet gewoon een beetje haar bek houden soms. Ze gaat morgen op vakantie voor drie weken achteréén. Van mij mag ze er heus nog drie bijplakken, hoor. You shall not be missed. En ik blijf maar vriendelijk, en vrolijk, en rustig, en lief. Ik ben niet goed in boos zijn, ik moet dat leren. Of op mijn strepen staan, überhaupt. Goh, hè, dit was mijn klaagzang weer voor even. Gegroet, 'lui. Grootste groeten.
















