#samensmelting

We lopen achter aan de groep, de nog altijd verlaten huizen met hun donkere ramen, over de brug die zich uitstrekt over de moerasrivier. 'Ja, soms is het leven echt klote,' zegt ze. 'Maar weet je waar ik het voor doe?' Ik trek mijn wenkbrauwen op. Zij doet hetzelfde, om me na te apen. 'Voor de momenten die niet klote zijn,' zegt ze. 'Het is de kunst om ze op te merken als ze voorbijkomen.' Dan glimlacht ze, en ik glimlach terug, en we lopen naast elkaar de trap op naar het perron.