#sahaflar

Huzur..

''Keşke bir şiir okumuş,

Bir kedi sevmiş olsaydınız.

Belki bu kadar, kirletmezdiniz dünyayı.''

Sahafçılar Çarşısı’nda dolaşmayı o kadar çok seviyorum ki.

Adımlarımın beni buraya götürdüğünde, birden geçmişe doğru seyahate çıkmış gibi bir duyguya kapılmıştım.

Burnuma gelen eski kağıt kokuları, tarihteki yolculukta geçen her on yıla tekabül eder gibi, renkten renge bürünüyordu.

Sarı, kahverengi, siyah... her birinin üzerinden geçen onca yıla rağmen, solmaya yüz tutmuş ama kıpır kıpır gözlerle bakan sararmış sayfalar, resimle, yazılar....

O zamanlar daha terki diyar etmemiş ünlüler, yazarlar, şairler ve eleştirmenler.

Ne kadar hoyratça, ne kadar nazikçe, birbirleriyle atışmalar, yazışmalar, hicivler...

Hayat güzelmiş vesselam o zamanlar.

O sayfalara dokunan ilk parmaklar, gören gözler, birbirlerine, belki sevgililerine hediye edilen bu kitapların, altı çizili cümlelerin dili olsa da konuşsa.

Hele o sayfaların arasına konulan, çiçekler, yapraklar, takvim sayfaları ve gizli notlar....

Hissedilen herbir cümle, haykırırcasına, ben burdayım dercesine çığlık atıyor eski kitapların arasında.

Ama kimse duymuyor.

Şimdiki zamanın hastalığı onları da vuruyor.

Sanırım yine yalnızlar duyuyor.