#s.48

Yaşamdan sıkıldığımı söylüyorum. Bunu söylemek, da­ha doğrusu bunu söylemeye hak kazanmak için otuz kırk yılın geçmesini bekleyemem - sıkıldım işte ... Ya­pacak hiçbir şeyim yok.

“Kimse yoktur şairden başka kendinden bunca uzağa giden”

Zalime yumruğunu doğrultup, senin yasalarını reddediyorum diyebilmek insanlığın en onurlu duruşudur. Savaşa karşı barışı savunmak… Bunun suç olarak kabul edildiği bir yerde, evet, barışı savunuyorum. Kirli savaşlar, katliamlar, yoksulluk, faşizm ve ruhu ezilmekten pestile dönmüş, uyuşturulmuş bir toplumda direnişi ve mücadeleyi savunmak, çocuklar ölmesin diyenlerin yanında olmak…Bunun tek ödülü erdemdir.

“açmadan, akmadan, erümeden,  bir ah içinde söylenmeden bütün kelimeler  yıllar önce durup sustuğum  yıllar önce sıvadığım duvar  şimdi neden kanıyor?”

“Sen miydin o, yalnızlığın mıydı yoksa  Kör karanlıkta açardık paslı gözlerimizi  Dilimizde akşamdan kalma bir küfür  Salonlar piyasalar sanat-sevicileri  Derdim günüm insan arasına çıkarmaktı seni  Yakanda bir amonyak çiçeği  Yalnızlığım benim sidikli kontesim  Ne kadar rezil olursak o kadar iyi  Kumkapı meyhanelerine dadandık  Önümüzde Altınbaş, Altın Zincir, fasulye pilakisi  Ardımızda görevliler, ekipler, Hızır Paşalar  Sabahları açıklarda bulurlardı leşimi  Öyle sıcaktı ki çöpçülerin elleri  Çöpçülerin elleriyle okşardım seni  Yalnızlığım benim süpürge saçlım  Ne kadar kötü kokarsak o kadar iyi  Baktım gökte bir kırmızı bir uçak  Bol çelik bol yıldız bol insan  Bir gece Sevgi Duvarını aştık  Düştüğüm yer öyle açık öyle seçik ki  Başucumda bi sen varsın bi de evren  Saymıyorum ölüp ölüp dirilttiklerimi  Yalnızlığım benim çoğul türkülerim  Ne kadar yalansız yaşarsak o kadar iyi”

“İkimiz olduktan sonra, bütün bu hüzünler, sıcak bir yaklaşma için bahanedir.”