Bulantı Kulübü

DÜNYANIN AĞZINDAKİ GÜRÜLTÜYÜ BOŞLUĞA DÖKMEK

Her yere saçılmış post-model edebiyat yürürken neredeyse üstlerine basıyordum biri onları rastgele ortalığa atmamış gayet düzenli bir dağınıklık bu, kaos gibi bolca sözcük var ama anlamları çağrılmamış yalnızlıktan bahsediliyor ama hiç yalnız yok insanın sırtında dalgalanan şu kalabalığa bak!

hiç bulaşmıyorum post-model edebiyata çünkü derinlik psikolojisi hiç susmuyor bende bu, kapalı zihin salonunda keder jimnastiğidir usulca sokuluyor yanıma donuk yüzlerin belirsizliği sessiz insan potansiyel avdır diye düşünüyor ellerini ovuşturarak hayallerime dokunup hızla kaçıyor

uyumaya çalışıyorum potansiyel av olarak nasıl da tatlı uykunun hiçliği çağın bu saatinde bilgi kulağıma fısıldıyor: “uyku uçurumdur” biliyorum ama ben onun unutturma etkisinin peşindeyim bütün bunlar kedere dayanıklılık testi

haklılık duygusu yaşayabileceği bedeni arıyor burası dolu diyorum, göğsümü elimdeki bıçakla göstererek bir sürü haklılık bedel ödemeden barınıyor bedenimde söylediklerimi duymuyor, iyice yanaşıyor yüzüme “müziğin sesi çok yüksek duyamıyorum seni” diyor yüzüm cevap veriyor ona: müziğin sesi çok yüksek değil ezilenin sesi kısık

“hani şair sevgi ustasıydı” diyor yanına bütün incinmiş iklimleri de alarak bu söz çok klişe sayın haklılık duygusu şair asla yalnızca bir sevgi ustası değildir. genellikle; dünyanın ağzındaki gürültüyü boşluğa dökendir o boşluk bulantıya yakalanmış şairlerin kulübüdür

Bir tüccar Mutluluğun Gizi'ni öğrenmesi için oğlunu insanların en bilgesinin yanına yollamış Delikanlı bir çölde kırk gün yürüdükten sonra, sonunda bir tepenin üzerinde bulunan güzel bir şatoya varmış. Söz konusu bilge burada yaşıyormuş.

Bir ermişle karşılaşmayı bekleyen bizim kahraman, girdiği salonda hummalı bir manzarayla karşılaşmış: Tüccarlar girip çıkıyor, insanlar bir köşede sohbet ediyor, bir orkestra tatlı ezgiler çalıyormuş; dünyanın dört bir yanından gelmiş lezzetli yiyeceklerle dolu bir masa da varmış. Bilge sırayla bu insanlarla konuşuyormş ve bizim delikanlı kendi sırasının gelmesi için iki saat beklemek zorunda kalmış. Delikanlının ziyaret nedenini açıklamısını dikkatle dinlemiş bilge, ama Mutluluğun Gizi'ni açıklayacak zamanı olmadığını söylemiş ona. Gidip sarayda dolaşmasını, kendisini iki saat sonra görmeye gelmesini salık vermiş.

'Ama sizden bir ricada bulunacağım,' diye eklemiş bilge, delikanlının eline bir kaşık verip sonra bu kaşığa iki damla sıvı yağ koymuş. 'Sarayı dolaşırken bu kaşığı elinizde tutacak ve yağı dökmeyeceksiniz.' Delikanlı sarayın merdivenlerini inip-çıkmaya başlamış, gözünü kaşıktan ayırmıyormuş. İki saat sonra bilgenin huzuruna çıkmış. 'Güzel, demiş bilge, peki yemek salonumdaki Acem halılarını gördünüz mü? Bahçıvan Başı'nın yaratmak için on yıl çalıştığı bahçeyi gördünüz mü? Kütüphanemdeki güzel parşömenleri fark ettiniz mi? Utanan delikanlı hiçbir şey görmediğini itiraf etmek zoruında kalmış. Çünkü bilgenin kendisine verdiği iki damla yağı dökmemeye çabalamış, başka bir şeye dikkat edememiş.

'Öyleyse git, evrenimin harikalarını tanı,' demiş ona bilge. 'Oturduğu evi tanımadan bir insana güvenemezsin.'

İçi rahatlayan delikanlı kaşığı alıp sarayı gezmeye çıkmış. Bu kez, duvarlara asılmış, tavanları süsleyen sanat yapıtlarına dikkat ediyormuş. Bahçeleri, çevredeki dağları, çiçeklerin güzelliğini, bulundukları yerlere yakışan sanat yapıtlarının zarafetini görmüş. Bilgenin yanına dönünce, gördüklerini bütün ayrıntılarıyla anlatmış.

'Peki sana emanet ettiğim iki damla yağ nerede?' diye sormuş bilge. Kaşığa bakan delikanlı, iki damla yağın dökülmüş olduğunu görmüş. 'Peki,' demiş bunun üzerine bilgeler bilgesi, 'sana verebileceğim tek bi öğüt var: Mutluluğun Gizi dünyanın bütün harikalarını görmektir, ama kaşıktaki iki damla yağı unutmadan.'

MUM SATICISI

“Hayal görmeme yol açıyorsun” dedim onu ilk gördüğümde güldü ve yürüdü gitti sokağın öbür ucuna onunla beraber yürüyordu hayat işaretleri ordusu

sokağın kapağını açtım yokluğa abanış girdi içeri düş sona ermişti ışığın vedası gibi beton tarlasındaki korkuluklara incecik sözcükler taşıyordu rüzgâr

belirgin-leşti paslanmış gerçeklik koşturup duran kiralık köleler kötülüğün zihin yıkıcı örgütlülüğü orada en güzel sesli sunucuydu sahte bağlılık gördüm yüzlerindeki gri parlamentoyu sevgisizliği oy çokluğuyla başkan yapmışlardı

kendimden saklanmak için bellek silici duvarların birine yaslandım zıplayan ejderha gibiydiler kafamın içindekiler sönmüş bir ses geldi duvarın içinden: “yaslandığın bu şey düşünce mezarlığı”

koştum sokağın öbür ucuna doğru belki yetişirim diye düşten yapılmış olana çok sert bir şeyle çarpışıp düştüm, diz(e)lerim kanadı ölümlülükmüş çarpıştığım şey “yavaş olsana!” dedi asık suratıyla yukarıdan bakarak

ayağa kalktığımda çoktan kaybolup gitmişti düşten yapılmış olan altına almıştı beni hayal görmenin çığı yine de koşmaya devam ettim çığla beraber acı verici bir cümle yankılandı arkamdan: “insan kalabilen sürekli yaralanır”

KORKULAR, KÜLLER VE İKTİDARLAR

Birini sevmeyi bırakmak… ah, bırakmaların en acı verici olanıdır bu panjurları sonsuza dek kapatılmış evlerin sessizliği kalbi kırılan herkesin aynı yerde toplanması ve tek kelime etmemesi yolculuk halindeyken birden zayıflatılan anlamlar birden kum bataklığında kaybolmak böyle bir şeydir birini sevmeyi bırakmak saflığı korumanın artık mümkün olmadığı

biz iken “o” olmuştur artık o tam da giderken seslendiğini görür gibi oluyorum bir şey anlatmaya çalışıyor yüzündeki konuşmacı ama duyamıyorum dudaklarında kopan fırtınayı elleriyle yaptığı duygu işaretlerini gözlerinden dökülen güneş ülkesini hepsini görüyorum ama duyamıyorum hem duyamıyor hem de uzaklaşıyorum aynı anda -uzaklaşma mesleğiyle- örtmüşler duymanın üstünü

tam da sırtımı dönmüşken hissettim: bir anne tanrıya baktı, tanrı yabancıydı ellerini avuçlarını telaşla yokladı “o” bedeninde özgürce dolaşıyordu yanılgı ihtimali buldum, buldum, buldum; ateşe benziyordu birini sevmeyi bırakmak korkudan, külden ve zalim bir iktidardan daha güçlü

uyandığımda fark ettim; Rus romanlarındaki irili ufaklı karakterlerden birine dönüşmüştüm sıradan insandım artık; belki yeraltında notlar tutan biri, buzlarla örtülü sokaklarda kaybettiği paltosunu arayan biri belki de

“Nerede yaşıyorsun?” diye sordu perişan halimi gören bir sanatsever “toplumun dışında” dedim kahkahalarla ağladı sanatseverin yüzündeki toplum

düzenli bir gelirim yok; imgelerin kenar mahallesinde çeşitli boylarda yalnızlıklar toplayıp köy pazarlarında satıyorum vergi ödemeden tahtadan düşler kuruyorum ağaçların kalbine doğru onlardan kuş evleri yapıyorum özgürce sevişsinler diye bazen de biriktirdiğim hüzünleri mutlulukla değiştiriyorum şaşırmayın kim hüzün karşılığında mutluluk verir diye var öyle fazla mutluluklarından kurtulmak isteyen böyle şeyler yaptığımda gülümserken yakalıyorum zamanı

''Herkes doğru insanı bulmak ister, yanılmamak için. Oysa kimse uğraşmaz, doğru insan olmak için.''

Körler memleketinde görmek, bir hastalık sayılır...

-İNSANIN İÇİNDEKİ ÇUKURLAR-

düz bir çizgide yürüyorum uzun zamandır kurşunkalemle çizilen düz bir düşüncede arkamda kum tanelerinin fısıltısı kim bilir ne anlatıyorlar hakkımda; sayılarına güveniyorlardır belki de, belki de anlamlarına hiç bilmiyorum, bilmemek nasıl da huzurlu

yönüm kendi kendini oluşturuyor karışmıyorum düşüncenin kokusunu yayıp insanı ele verir yön sürekli değişen yüzler çıkıyor karşıma duygu barındırmıyor o yüzlerdeki ifadeler donuk, öyküsüz, hiç incinmemiş

herkesin evlerine çekildiği saatlerde içinde öfke bulundurmayan bir sesle soruyorum: “ey içimdeki efsanevi ülke, neredesin?” kime sorduğumu bilmiyorum, böyle iyi, acı vermiyor belki de boşluğa soruyorumdur ama boşluk bile bundan habersizdir

uyumsuzun tekiydim eskiden tehlikeli bulurdu devlet avuçlarımdaki hikâyeyi benliğin uyanışı ve maceraya çağrı gibi sözler geçerdi konuşmalarımda hasta sanıp neyin var diye sorarlardı “henüz kendimle tanışmadım” derdim

aslında bir düş kazasında anılarımı kaybetmiştim onları bulmak ümidiyle uzun süre dolaştım tasarlanmış caddelerde hasta değildim insanın içindeki çukurları görmüştüm sadece

en sonunda henüz çıkılmamış yüksek bir yer bulup anlaşılması zor şiirlerin içine atladım sevmeyi öğrenmek için gelmiş adamlar hüzünlü bir şehri sonsuza dek bırakıp giderken rüyalarını düşürmüş kadınlar ortalığa yayılan keder ordusu ah, keder ordusu yenilgisizdir ve satın alınamamış duygular

ilk kez orada görmüştüm seni Denizlerden topladığın rüzgârlar taşıyordun üzerinde hırpalanmış dünyayı onarıyordu yüzündeki işçiler öyle güzel gülümsüyordun ki gülümseyiş imparatorluğu sanmıştım seni