Bu korkunç kaos içinde sen, yeşil ve derin huzur, kafamdasın.

Bir an önce gel buraya"

Bu kadar beni taşıyamıyorum kendimde."

Özenle boyadım ipliğini sevginin, /Gidip de bulamamanın incinmiş rengine./Sisi gümüş bir rüzgârla tepelerden eğirdim,/ Dokudum yalnızlığın bu serin kumaşını, /Sesime ayrılıklardan bir gömlek diktim./Ölümü tastamam ezberledim de geldim, /Dilimde bu buruk türkü tadıyla /Bilmem ki burdan nereye giderim./Sonunda kendime bir top yangın edindim, /Soluğumla besledim dudağımın ucunda./Ömrümün külüydü savrulan hep ardımda, /Örterek yavaş yavaş bıraktığım izleri/ Yanmış bir günün sürüklenen kanatlarıyla./Koştum, durmadan koştum o küçük yangınımla,/ Adımın çaresiz kıyılarında kendi göğümü bulmaya/

Mevsimim bitti farkındayım /Kalem kal' aya dönüştü/ Ey, garip şairler, sizi ey /Nasıl sevdim bilemezsiniz/ Şimdi yaldızlı açıklama ve pul istersiniz /Kalbim donarken, kağıdım yandı/ Meselem buydu, farkındayım /Hayat' a hep uzaktan baktım/ Korkum kendimeydi, kendimleydi ey/ Sol cebimde hep kör bıçak hüznü /Nasıl sevdim, ey garip şairler, sizi ey /Mevsimim bitti, bağışlar mısınız.../